چشم‌هایش.

در پشت چشم‌هایش داستانی بود که هیچ واژه‌ای توان گفتنش را نداشت. در نگاهش می‌توانستم انبوهی از احساسات ناگفته و ناتمام را ببینم. غمی که سعی در پنهان کردنش داشت و تردیدی که هر بار جلویش را برای برداشتن قدمی تازه می‌گرفت. می‌دانستم افکارش مانند اتاق بهم ریخته‌ای است که هر از گاهی تلنگری باعث می‌شد تا بخواهد آنجا را مرتب کند.

با این حال، مثل همیشه از پس اوضاع خوب برمی‌آمد، شاید هم مجبور بود، شاید چون چاره دیگری جز این نداشت. و من شک نداشتم که همیشه نهایت تلاش خود را می‌کرد، حتی اگر هیچ‌کس متوجه او نشود، حتی اگر هیچ‌کس او را نبیند و حتی اگر خودش فراموش کند که چقدر قوی است؛

من او را می‌دیدم و بهتر از هرکس دیگری می‌شناختم.