چه خوب است تنها باشم نزد خودم
فقط خودم و من و خودم
از این آدمیان مدتی‌ست بریده انتظار من،
چه کسی درک کند مرا، بهتر از خودم؟
تا قلم و کاغذی هست، نیاز به همدمی نیست
تا امید و شوق نباشد، میلی به یاری هم نیست
چه روز نیکویی‌ست روزی پاییزی در کنار خودم
چه لذتی دارد گفتگویی عمیق با خودم
آن‌قدر غرق صحبت‌هایم شوم که قهوه‌ام سرد شود
چه کسی گوش کند مرا، بهتر از خودم.
