سکوت عمیقی داخل فضا شکل گرفته بود؛ نگاهم بین چشم‌هاش و میزی که بین‌مون بود می‌چرخید. حرکات ریز دست‌هاش رو هنوز حفظ بودم. در ظاهرش چیزی تغییر نکرده بود، اما انگار خیلی وقت بود که دیگه اطرافش رو اون‌طوری که قبلا می‌دید نمی‌بینه. بلاخره سر صحبت رو باز کردم «خب، حالت چطوره؟» اضطراب داشتم. وقتی جوابم رو داد لحن صحبت کردنش هم هنوز مثل همونی بود که یه زمان می‌شناختم. «خوب، تو حالت خوبه؟» کمی خوشحال شدم که پرسید. جوابش رو دادم. «خوبم» می‌خواستم از فرصت استفاده کنم و این احساس گیج بودنی که داخلم شکل گرفته رو کمرنگ‌تر کنم؛ به دنبال کلماتی بودم که می‌تونن از حرف‌های دلش باخبر بشن. «میگم.. تو هم.. دلت برام تنگ شده بود؟» همیشه سوالاتم رو رک و بی‌پروا می‌پرسیدم و دو ثانیه بعدش از شدت خجالت قرمز می‌شدم. خنده کوتاهی کرد و سرشو پایین انداخت. برق خاصی توی نگاهم شکل گرفت؛ می‌تونستم ذوق کنم؟ کمی مکث کرد «آره.. خیلی»
تعجب کردم، قلبم داشت محکم تر می‌کوبید. طولی نکشید که لبخند محوی روی صورتم جای تعجبم رو گرفت. تا خواستم حرفی بزنم یک‌دفعه همه‌جا تاریک شد. خشکم زد، آروم سرم رو به طرفین چرخوندم؛ پلک زدم و وقتی چشم‌هامو باز کردم روی تخت اتاقم بودم.
باز هم داشتم خواب می‌دیدم؟ آره.. خواب بود.
تنها خوابی بود که هیچ‌وقت دلم نمی‌خواست ازش بیدار بشم. انگار تنها جایی که می‌تونستم دوباره باهاش هم‌کلام بشم فقط همین رویای کوتاه و دست‌نیافتنی بود که نبودنش رو مدام بهم یادآوری می‌کرد.
