او.

تظاهرکننده خوبی بود؛ حتی با وجود دریایی طوفانی از خشم و اندوه در قلب کوچکش، لبخند می‌زد و با دیگران همان‌طور رفتار می‌کرد که آرزو داشت با او رفتار شود. اما او باور داشت، که روزی نه تنها در نگاه دیگران بلکه در آینه هم درد را از یاد برده باشد.

هرگاه که دست به نوشتن می‌برد، می‌دانستم چیزی فکرش را مشغول کرده. هرگاه که به گوشه‌ای خیره می‌شد، می‌فهمیدم به دنبال راه چاره‌ای است. و هرگاه که بی‌صدا اشک می‌ریخت، می‌دانستم دوباره چیزهایی را به خاطر آورده که نباید.