نور سیگارش در تاریکی اتاق خودنمایی می‌کرد. قاب عکس دو نفره ای را که یادآور بهترین روزهای عمرش بود برداشت و انگشتش را روی تصویر عزیز از دست رفته‌اش کشید. طی این دو سال، شکسته شدن چهره مرد به وضوح دیده می‌شد. از ته دل عاشق او بود. اما افسوس، دنیا همیشه آدم های خوب را زود از ما می‌گیرد. با زنگ خوردن موبایلش، سیگار را در جاسیگاری که روی میز بلندی قرار داشت خاموش کرد و به اسم روی صفحه خیره شد. تنها یادگاری که از دلبندش مانده بود دختر ۱۲ ساله‌ای بود که زیبایی چشم های درشت و براقش درست به مادرش رفته بود. گلویش را صاف کرد و جواب داد: «دختر بازیگوش من چطوره؟»
«الو پدر، کلاس من امروز برگزار نمی‌شه. می‌تونی بیای دنبالم؟!» ژاکت چرم مشکی‌اش را که حدود یک ساعت پیش روی کاناپه انداخته بود برداشت و از اتاق بیرون رفت.
«حتما! الان راه می‌افتم. نظرت با بستنی توت‌فرنگی با تکه‌های شکلات چیه؟»
به محض تمام شدن جمله‌اش، ذوق و شادی دخترک در صدایش کامل مشخص شده بود: «هورا بستنی مورد علاقه من!!» لبخند محوی روی لبش نشست و درحالی که از خانه خارج می‌شد پاسخ داد: «من تا ۱۰ دقیقه‌ی دیگه اونجام.»
