گم گشته

دردی دارم از شور اشتیاق رشد

نمی‌دانم از چه و که بگویم و بنویسم

پروانه‌ای که شمع را می‌بیند و می‌داند

غایت عملش در نور با سوختن خلاصه می‌شود

باز هم به سمتش می‌رود و دلبری می‌کند

من هم از شوق خود بی‌اشتیاقم

می‌دانم آخر به آغوش مرگ می‌روم

باز هم در خرابه‌ها ویرانه می‌شوم

روی خاک می‌نشینم و دستی روی خاک می‌برم

لبخندی روی لبانم می‌نشیند و از شدت درد

ناچارم لبی بر لب قلیان ببرم

آه، از هر سو تاریکی بر من هجوم می‌آورند

می‌شوم یک مرده‌ای که می‌میرد در آتش شوق

شوقی که با هر چرخشی رنگی می‌گیرد

می‌خواهم رنگ بگیرم، سیاست‌ها می‌آیند

از هر دری وارد می‌شوند و از این‌ها بهره می‌جویند

برای تسلط بر انسان و بقای حکومت‌هایشان

تعادل حفظ راز من در این اسرارست

اسراری که هر لحظه نقطه‌ای می‌گذارد

تا فراموش نکنم مزه زیستن روی طناب را

قلم: مهران د