زندگی

در قدم‌‌گاه زندگی گام برمی‌دارم

بین محبت مادر و طرفدار پدر

وسط طنابی راه می‌روم که یک لحظه غفلت

زندگی‌ام را با پرت شدن می‌بلعد

هر آدمی نقش سیاهچاله‌ای را بازی می‌کند

بدون بررسی، شکل می‌دهد تمام لعل سرخ رنگ‌ها را

با یک خواب، می‌خواباند همه غریزه وجودی‌ را

او چه می‌دانست، این‌چنین زندگی به کامش تلخ می‌شود

کودک چه می‌دانست، وسط گریه رشد می‌کند

هر دردی گریبان‌گیر آدمی‌ست

حتی فیلسوفان و هنرمندان با اشک می‌نویسند

رقص قلم در سیاهی‌هاست که غوغا می‌کند

در سیاهی‌هاست رسم‌ها را رسم می‌کند

در هر نوع درد تلخی‌ست که قهوه را شیرین می‌کند

با وجود این درد، آیت‌ها چه نشانه‌ای برای ما دارد؟

دعا نویس و صلیب و باورهای آدمی

یک روزی می‌میرد و جان را به جانشینش می‌دهد

من هم با کمر خمیده و عصای به دست

به دنبال سرنخی می‌گردم که بالای سرم است

مثل سرو آویزانم و بلندی‌ها را زیبا می‌کنم

مثل سرو زیبایی‌ام به تبری می‌بازم

از خاک جدا می‌شوم و روی خاکی می‌افتم

تنم بی‌حال، ریشه‌هایم جدا، خمیده‌هایم نابود می‌شود

اکنون نه خدایی می‌شناسم، نه بی‌خدایی می‌شوم

چشم به چشم خودم می‌بندم، چشم‌هایم را می‌بندم

اکنون آوازی غم‌انگیز سر می‌دهم

تا باغبانم مرا رها کند و خودم باغی شکل دهم

با هوای شرجی، هر شکستنی شکوفه می‌دهد

هر جدا شده‌ای سبز می‌شود

هر تبری گل می‌شود تا گِلی را مشت‌مال کند

آری، جریان زندگی رشدم می‌دهد

شاید این همان آخرین‌ ثانیه‌هاست

این مرد می‌میرد و جوان دیگری متولد می‌شود.