وقتی که به زمین نگاه می‌کنم، انگشتم را وارد حلقم می‌کنم تا گفته صادق هدایت جان بگیرد. می‌خواهم خرافات را بالا بیاورم و به زندگی از نو نظر کنم. گویا بین مسیر و مرگ، باهم می‌خندیم یا می‌نویسیم یا گاهی با یکدیگر سر انتقاد از باورهای کلیشه‌ای و ارثی‌مان دعوا می‌کنیم.
بحث ما از این‌جا شروع می‌شود، حقیقت مطلق چیست؟ آیا واقعیتی وجود دارد که آخر سر تمام جروبحث‌های ما به آن ختم شود؟ فیلسوف‌ها میان این گله‌صفت‌ها قدم برمی‌داشتند تا به یک نقطه‌ای برسند ولی انگار جهان هیچ برنامه و هدفی نداشت. اکنون که از بالا به این مسائل نگاه می‌کنم، چایی‌ام را برمی‌دارم و با داغی‌اش که دهانم را خنک می‌کند، می‌گویم:« ما بودیم که ساختیم، پرورش دادیم تا دنیا زیباتر شود.»
بله، ما سوختیم تا روشنایی ما رنگین‌کمانی شکل دهد تا کنار هم میان دو جوهر اصلی، به تماشای ماهی بنشینیم. این جاده از دل پوچی گذر می‌کند سپس با تاریکی به‌سوی بیابانی می‌رویم تا از نو همه چی را بسازیم. واقعیت تلخی‌ست ولی می‌تواند این را خاطر نشان کند که ما قدرتی داریم که با قدم‌هایمان آن نیرو را وارد جریان زندگی می‌کنیم تا خودمان معنایی شکل دهیم.
هر چه باشد، باورهای ما از ذهن و صورتک‌های ساختگی‌مان جوانه زدند تا بگوییم که حقیقت مطلق را پیدا کرده‌ایم. گاهی نه به دنبال میلیاردر شدنیم، نه به دنبال فتح قله‌ایم بلکه می‌خواهیم بهترین خودمان را در هر چیزی به نمایش بگذاریم تا لذتی ببریم که دنیا هیچ‌وقت به ما هدیه نمی‌دهد. کسی می‌تواند به دریا برود اما هیچ رنگی بین موج‌های که به ساحل می‌خورند و برمی‌گردند، نبیند یا کسی به‌سوی کویری برود و محو آفتابی شود که بالای سرش حرارت گرما را زیاد می‌کند.
دقیقاً این‌جاست که در زندگی، هیچ حقیقت مطلقی وجود ندارد چون آدمی یک نقاش و معمار و فیلسوف است. این همان واقعیتی‌ست که شنیده‌های هم را بشنویم و دست از ریختن خون جوانان و بزرگان برداریم. آیا به این می‌ارزد که جان کودکی را بگیریم برای این‌که با نماد مقدسی بازی کرد؟ پس بیایم زندگی‌مان را براساس واقع‌گرایی شکل دهیم و از بالا به آن دقت کنیم.
#مهران_د
