... بلند شد و به سمت دهکده به راه افتاد. سر راه سعی کرد بدون اینکه کسی متوجه شود گروه دخترانی که حصیر بافی میکردند را از نظر بگذراند. مدتی میشد که نگاهش بی اختیار به سمت یکی از دختران گروه میرفت. دختری که سرخی سیب گون گونههایش روی زمینهی مرمرین پوستش چهرهای مهربان به او بخشیده بود.
در دهکده از حجرهها و خانهها خرامان خرامان میگذشت و با بیحالی به اهالی سلام میداد. کاهش نور بی رمق خورشید شدت میگرفت و باد در پس کوچهها میرقصید و هر از گاهی با تیزی کویری خود سوزنی بر بدن بی دفاع آرتمیس میزد.
با وجود اینکه خاک و ریگ داخل صندلش پایش را آزار میداد و گهگاه باعث لنگیدنش میشد؛ کمی بی هدف در کوچههای باریک و گلی ده به جست و خیز پرداخت که ناگهان فکری به ذهنش رسید. با چهرهای مصمم –گویی به کشف بزرگی دست یافته- و گامهایی محکم و بلندتر از حد معمول به سمت حجرهی دباغی عمویش رفت.
وقتی رسید، زمینهی خاکستری آسمان روشنایی را بلعیده بود و صدای مناجاتهای هنگام غروب روحانیون میان میدان و کوچهها، در هوا طنین میانداخت. نور چراغ پیه سور کوچک داخل حجره از قلب چهارچوب در به فضای کوچه میتاخت و حکایتهای زندگی را در کوی و برزن میپراکند.
دستش را روی چهارچوب کاهگلی حجره گذاشت تا نفسی تازه کند. گلویش را صاف؛ و سپس خاک نشسته روی دست عرق کردهاش را با پیراهنش پاک کرد.
عمو ابتدا متوجه حضور دخترک نشد و با ابروهای ضخیم و در هم کشیده و لبهای پهنی که هنگام تمرکز کمی باز میماند مشغول شکافتن چرم سخت گاو با سوزن بود؛ اما پس از شنیدن صدای برخورد دست دخترک با پیراهنش سرش را بالا آورد و با مهربانی لبخندی به پهنای صورت زد و گویی سبیل دسته دارش به دو گوشش میرسید.
- سلام به برادر زادهی مهربونم. حالت چطوره عمو جان؟ یادی از ما کردی.
- سلام عمو. من که خیلی به شما سر میزنم.
- بیا تو. بیا بشین. چای میخوری برات بریزم؟
- نه مرسی. یکم دیگه باید برم تا مامانم نگران نشه.
کمی بوی نم میآید اما مشخص نبود از چیست. سمت مقابل در، قفسهای با ابزار و وسایل دوخت و چند ورق چرم به چشم میخورد. آرتمیس به سطل پر از رشتههای چرم کنار پای عمو اشاره کرد و گفت:" عمو؟ میتونی برام با این تیکههای به درد نخور چرم یک توپ چوگان بدوزی؟"
- ای شیطون! پس بخاطر توپ اومدی منو ببینی.
- عمو خودت که میدونی چقدر دوستت دارم. اصلا اگر ناراحت شدی توپ نمیخوام.
- شوخی کردم بچه جان. حالا توپ چوگان به چه دردت میخوره؟ مگه دخترا هم چوگان بازی میکنن؟
- حالا شاید تونستیم بازی کنیم. یعنی قراره جمع شیم تیم تشکیل بدیم. یعنی شاید تشکیل دادیم.
عمو که دارد به سختی جلوی خندهاش را میگیرد و به همین دلیل ابرویش میپرد میگوید:" چشم. برات یک توپ چوگان درست میکنم. امر دیگه؟"
آرتمیس با لحنی کودکانه و مودبانه پاسخ میدهد:" ازتون متشکرم." و برای به جای آوردن ادب چند دقیقهی دیگر هم مینشیند و به بازوهای قوی و آفتاب سوختهی عمو با آن رگهای بیرون زده، بوی نم و چای و عرق در هم در آمیخته و صدای حرکت نخ موم زده در چرم دل میسپارد.
موقع رفتن عمو لحظهای صدایش میزند و آرتمیس در آستانهی در-نه به طور کامل- به سمت او بر میگردد. شیطنت و شوخ طبعی جای خود را به دلسوزی و نگرانی داده. عمو با چهرهای درهم کشیده میگوید:" ببین من نمیخوام تو ذوقت بزنم یا نصیحتت کنم. میفهمم یکم فرق داشتن با بقیه چه حسی داره. خودم وقتی بچه بودم میرفتم روی تخته سنگی که الان بخاطر ساحرا رفتن بهش ممنوع شده مینشستم شعرای قدیمی رو حفظ میکردم. همیشهی خدا هم پسرای دیگه کتکم میزدن. آدم باهاس به خودش احترام بذاره؛ ولی دنبال دردسرم نگرده!"
آرتمیس که سعی میکند اندوهش را با سرکشی پنهان کند با خنده جواب میدهد:" یکی از اون پسرا رو بهم نشون بده تا خودم دخلشو بیارم!" پوزخندی روی اندوه عمیق و سیال فضا خاک میریزد.
ادامه دارد...