... صبح پیش از باز کردن چشمهایش، اندوه مواجهه با زندگی اسقاطیش مثل کرم دراز و قلاب داری راه تک تک رگهای بدنش را بست. هشیاری، این مخدر عزیز و گرانمایه، نه قابل پذیرش بود و نه قابل رد. منتی بود که بالاجبار بر او نهاده شده بود. مثل متاعی گران ولی ناکارامد؛ نه میدانست با آن چه کند و نه میتوانست آن را دور بیاندازد.
غرولند کنان لگدی به لحاف سنگین زد و بلند شد. با بی خیالی سرش را خاراند و به سمت آشپزخانه رفت. مادرش که در حال آماده کردن تدارک ناهار بود با اخم گفت:" هرچی صدات زدم پا نشدی! صاعقه هم بهت میزد بلند نمیشدی!"
با مهربانی به چشمهای درشت مادر که از خستگی باریک و کشیده به نظر میرسید نگریست. موهای لخت و سیاهش تا میان کمرش میرسید و گونههایش به هنگام لبخند، گودی چشمانش را میپوشاند.
جلوی کاسهی پهن و کوتاه گلی روشویی کنج آشپزخانه مثل قورباغه نشست و دست و صورتش را شست. نگاه بی تفاوتی به آینهی شکستهای که به روشویی تکیه داده بود انداخت. چشمانش از گریههای بی صدای دیشب باد کرده بود و میسوخت. موهای نیمهکوتاه ژولیده و کثیف مجعدش به او چهرهی ساحران صاعقه خورده را میبخشید.
- حداقل یه شونه به اون لامذهبا بزن!
با بی اعتنایی و چهرهای ثابت بلند شد تا به سمت در برود.
- باید بری باغچه یکمی علف معطر برام بیاری.
صدای گریهی برادر شیرخواره سنگینی و رخوت فضا را درید. آرتمیس چشمانش را چرخاند و به سمت مادر چرخید و لبخندی اجباری زد.
- قبلش میرم ببینم شاخ شمشادتون به چیزی نیاز نداشته باشه.
مادر لبخندی از سر رضایت میزند و زیر لب میگوید:" وروجک تخس!"
*******
مادر و فرزند سفره را میچینند و منتظر پدر میمانند. بعد از مدت کوتاهی صدای سنگین و محکم کوبیدن پاشنههای کسی به زمین میآید. پدر عادت داشت با نزدیک شدن به خانه، پاشنههایش را به زمین بکوبد تا قبل از اینکه در بزند به استقبالش بیایند.
آرتمیس به سمت در دوید و مادرش به آرامی از پلههای خانه پایین آمد. پرچین کاهگلی اطراف خانه کوتاه بود و تا گردن افراد میرسید. درب خانه از تختههای پارهی چوب بود که ارتفاعش کمی از پرچین بالاتر میآمد. اما میشد از داخل چهرهی جدی پدر را که درب را دو دستی باز میکرد تا اتصال ناقصش با پرچین باعث کنده شدنش نشود.
- سلام پدر.
- شنیدم بجای بازی با بچهها ول میچرخی.
گویی تمامی انرژی دخترک از فرق سرش به بیرون فواره کرد. مادر به نشانهی خوشامدگویی سرش را پایین آورد و زیر لب سلام کرد. پدر هم در پاسخ سرش را کمی به سمت پایین متمایل کرد.
*******
بعد از شستن آخرین لیوان مسی آن را محکم تکان داد و از جا جست.
- خب حالا اجازه دارم برم علفزار؟
مادر که لبخند کجش شیطنت چشمهایش را دو چندان مینمود سر تا پای خیس و آغشته به خاکستر آرتمیس را بر انداز کرد.
- اول ظرف روشویی رو خالی کنن، بعد لباست رو عوض کن و این رو آب بکش! انقدر خاکستر روش ریختی که فکر نکنم نیاز باشه بازم بریزی! بعدش میتونی بری ولی باید موقع غروب برگردی.
آرتمیس روی یک پا چرخ میزند تا ظرف روشویی را بلند کند. اما ظرف انقدر سنگین بود که دخترک را به زانو درآورد. مادر پوزخندی زد و به کمکش رفت.
*******
به محض اینکه پایش را از درب خانه بیرون گذاشت، اندوهی قلبش را فشرد. یک خوبی و در عین حال بدی آدم بزرگهایی که در راه میدید این بود که هرگز در مقابل آدم نمیگویند به نظرشان چقدر منحرف، زشت، خنگ، و یا هرچه که پشتت میگویند هستی. زنها البته کمی پچ پچ میکردند؛ اما نمیدانستی اصلا راجع به توست یا کسی که پیش از تو دیدند؟
در طول راه چشمهایش را به ترکهای کوچک و بزرگ زمین و دیوارها، شاخههایی که از پرچین خانهها تجاوز کردند و کفش رهگذرهایی که با بیاعتنایی به سمت آینده در تکاپو بودند دوخت. سایش لباس کتان به پوستش او را عصبی تر میکرد. امروز روز خوبی برای معاشرت نبود.
سر پیچی که به علفزار منتهی میشد، تعدادی دختر و پسر پنج-شش ساله روی سکویی نشیسته بودند. بزرگترین پسر گروه که چهرهای کثیف داشت و زخمی بلند و باریک از بالای گوش تا بالای شقیقهاش خطی سفید میان موهای تراشیده اش انداخته بود؛ دماغش را بالا کشید، با انگشت دخترک را نشان داد و بلند گفت:" این همون ضعیفس که فک میکنه خیلی لاته!" همهی کودکان قهقهه سر دادند.
آرتمیس که فقط منتظر یک جرقه بود تا منفجر شود، دندانهایش را به هم سایید و با قدمهای محکم جلو رفت و جلوی پسر ایستاد. با هر گامی که بر میداشت خاک از زمین میجست.
همه از این واکنش شوکه شده بودند و با دهانی باز به دخترک که روی پسر گستاخ سایهی انداخته بود مینگریستند. نفسهای دختر سوت میکشید؛ دندانهایش را نشان داد و با همان حالت گفت:" اگر مادرت ضعیفهس دلیل نمیشه همه ضعیفه باشن!"
در لحظهی اول پسر یکه خورد؛ اما بعد از لحظهای چشمان باریک و شرورش را تنگ کرد و صورت خود را گرفت و داد زد:" کمک! کمک!" دخترک که پاک جا خورده بود به کودکان و تعداد کمی نوجوانانی که دست از بازی و تکاپو و قهقهه برمیداشتند و توجهشان به آنان جلب میشد نگریست.
طی چشم بر هم زدنی یک دسته جمعیت با گامهای تند به طرف آنها روانه شدند. پسری چاق و کوتاه با ساعد ضربهای به سینهی آرتمیس زد و او به سمت عقب تلو تلو خورد. پسر بچه که دید نقشهاش گرفته با حق حقی دروغین بریده بریده گفت:" ما نشسته بودیم... اومد زد زیر گوشم... به مادرم فحش داد!... منو زد..." صدایش متناوباً مثل خری که در چاه افتاده باشد میگرفت.
پسر فربه ابروهایش را بالا داد، به سمت آرتمیس برگشت و با دو دست گوشتالوی خود یقهی دخترک را گرفت و او را به سمت دیوار کنار سکو هل داد. آرتمیس محکم به دیوار برخورد کرد و پاهایش سست شد. پسر خواست به آرتمیس یورش ببرد که مردی از انتهای کوچه نمایان شد و همگی متفرق شدند.
آرتمیس خود را محکم به دیوار چسباند و با نفسهای تند و کوتاه رد شدن مرد را تماشا کرد. میترسید تا او را اینگونه ببینند. هنوز در علفزار تکاپوی ناشی از دعوا آرام نگرفته بود. معلوم نبود شرارت تمام شده یا هنوز ادامه دارد. دختر مهربان به آرامی به او نزدیک شد؛ کنارش روی یک زانو نشست و با سر انگشت موهای عرق کردهی آرتمیس را از صورتش کنار زد.
تارهایی از موی لخت دخترک از پشت گوشش بیرون آمده و روی چشمانش میرقصید. نفس آرتمیس سنگین شده بود و خس خس میکرد. شعلههای سوزان خورشید چشمانش را میزد. میخواست تارهای مو را به جای اصلیشان هدایت کند؛ اما جسارت کافی را نداشت. احساس کرد در سمت چپ سینهاش فنجانی خالی وجود داشته که دارد از چای گرم و معطر پر میشود. گرمایی که از قلبش به تدریج به تمامی وجودش رخنه میکرد.
- خوبی؟ صدمهی جدی دیدی؟
آرتمیس با دهانی نیمه باز با دخترک خیره شده بود.
- سرت به جایی خورده؟
- سلام!
- پاشو ببریمت پیش طبیب.
- نه خوبم.
- سرت آسیب ندیده؟
- نه
دخترک کنارآرتمیس نشست؛ به دیوار تکیه داد و سرش را به سمت آسمان گرفت.
- چرا این کارا رو میکنی؟
- کدوم کارا؟
- دنبال توجهی. دنبال اینکه مرکز یه ماجرایی باشی.
- من حتی نمیدونم چیکار میکنم که همه انقدر ازم متنفرن.
- یجوری رفتار میکنی انگار به جایی که هستی تعلق نداری. انگار از بالا به پایین نگاه میکنی. دوست داشتی پسر میبودی؟
چای آرتمیس از دهان افتاد. بخارش سرد شد و به صورت قطره اشکی از گونهاش غلطید.
- اسمت چیه؟
- اینانا... مادرم میگه چون مامان و بابات عاشق پسر-...
- من باید برم.
آرتمیس با جستی بلند شد و دستش را برای خداحافظی سمت اینانا دراز کرد. اینانا دست او را گرفت و بلند شد. آرتمیس دستش را به زیر دست اینانا لغزاند و سرش را به نشانهی احترام خم کرد. سپس با لبخندی از یکدیگر جدا شدند. در راه برگشت احساس میکرد زیادی احساس میکند. رنگها روشن تر، صداها واضح تر، و بوها تند تر بودند. گویی زمان حال بند بند وجودش را به سمت خود میکشید.
ادامه دارد...