طبق قولی که عمویش به او داده بود، پیش از رفتن به علفزار خشکیده سراسیمه به حجرهاش رفت. به محض اینکه به حجره رسید گویی تمام تنشهای روز پیش را از یاد برده باشد؛ قلبش از شادیای سطحی لبریز شد. موهایش سیخ تر از حالت معمول و چشمانش به طرز ترسناکی درشت تر شده بود. به چهارچوب تکیه داد تا نفسی تازه کند.
- سلام عموجون.
عمو که داشت با دقت تکهای چرم را برش میزد با لبخند سرش را بالا آورد و گفت:" سلام عموجون یا سلام بر توپ عزیز؟"
آرتمیس با خجالت وارد حجره شد و روی چهارپایهی مقابل عمو نشست. پاهایش را با بیقراری تکان میداد و همینطور که چشمش بیصبرانه در حجره میچرخید؛ دست عمویش را دنبال کرد که از قفسه توپ را برداشته و به سمت او میآورد. تمام مدت با چشمانی که از فرط شادمانی قهقهه میزدند به دست عمو مینگریست.
عمو با خندهای آمیخته با شیطنت گفت:" انقدر پاهاتو مثل دم سگ تکون نده. توپو پرت میکنم بری بیاری ها..." و ناگهان خندهاش ترکید. آرتمیس با صدایی گرفته از شدت ذوق تشکر کرد و پس از کمی پا به پا کردن به سمت علفزار دوید. شاید این تنها دلخوشی باقی مانده برایش در تمامی جهان وسیع بود. آخر اینجا برای قلب هرکسی جایگاهی هست؛ فقط باید جایگاه خود را مییافت.
از میان کودکان در حال بازی راه خود را به سمت پسران چوب چوگان به دست باز کرد و با صدایی رسا گفت:" من فکر میکنم این توپ چرمی بهتر از توپهای پارچه ای باشه." در حالیکه بیشتر پسرها گویی صدای او را نشنیدند و به بازی ادامه دادند؛ دو نفر آنها به سوی آرتمیس برگشتند.
با گامهایی آهسته به سمت کسانیکه به او مینگریستند رفت و توپ چرمی را مثل گوهری گرانبها با هر دو دست به موازات صورتش نگهداشت.
یکی از آن دو که بزرگتر بود، چهره ای آفتاب سوخته و کشیدهای داشت و دو رنگی پوستش در خط یقهی پیراهنش حاکی از پوست سفیدش بود. دیگری که تقریبا همسن آرتمیس بود، چهرهی گرد و مهربان و گنگی داشت. از موهای دو رنگ طلایی و قهوهای روشن آنها میشد حدس زد که برادرند.
برادر کوچکتر با گوشهی لب خود موهای عرق کردهی روی پیشانیش را فوت کرد و سپس فریاد کشید:" بچهها یک یار جدید داریم. توپ خوبی آورده." اما برادر بزرگتر با آرنج به پهلوی او زد و گفت:" اون دختره همیشه شر به پا میکنه. فک نکنم صلاح باشه باهاش همبازی شیم." بچهها که بازی را متوقف کردهبودند غرولند کنان دور آنها جمع شدند. با فرونشستن گرد و خاک، پچ پچها شروع شد.
بزرگترین عضو گروه که موهای سیاه از ته تراشیده و اندامی لاغر داشت؛ نگاهش را متناوبا روی توپ و چهرهی آرتمیس میگرداند. پس از مکثی طولانی گفت:" اشکال نداره. میتونه بیاد بازی کنه. فقط دردسر راه نندازه که حوصله نداریم." چند تن از بچهها نالهای از سر نارضایتی سر دادند و یکی-دو نفر از آنان پس گردنی محکمی از عضو ارشد تحویل گرفتند. حکم همیشه پابرجا میماند.
نگاههای سنگین دیگران روحش را میخراشید. شیرینی پیروزی را نچشیده مغموم شد. کاش میشد نامرئی شود. اصلا کاش نمیآمد. تک تک نفسهایش با حس غربت سنگینی سپری میشد.
آرتمیس جثهی ظریفی داشت و به راحتی نقش بر زمین میشد. نه تجربهای داشت و نه محبوبیتی؛ اصلا کسی چشم دیدن او را نداشت. چه برسد به اینکه بخواهد با او بازی کند.
زهر آفتاب گرفته شده بود اما هرم خاک به تنور میمانست. نگاههای ناراضی دیگران که گویی بر سرش فریاد میزدند:" تو رقت انگیز هستی!" قامت ریزش را خمیده میکرد.
بازی که شروع شد، او بیهوده با چوب خود به این سو و آن سو میدوید تا شاید بتواند با قرارگیری در جایی مناسب موقعیتی بیابد. اما گویی او نامرئی بود و تنها دستاوردش مخلوط شدن خاک و عرق روی بدنش بود.
مدتی برای گرفتن موقعیت از حریفان تلاش کرد. هربار توپ دست بازیکن حرف میافتاد، او با تمام سرعت به سمت او میدوید تا شاید بتواند با یک شیرین کاری کوچک اعتماد دیگران را به دست آورد. حتی سعی میکرد موقعیتهای خطرناک احتمالی را پیش بینی؛ و از وقوع آنها جلوگیری کند. اما هر بار با تنه زدن حریف، و یا حتی یار خودی نقش زمین میشد.
بعد از غروب آفتاب، وقتی خسته و زخمی با پاهایی تاول زده، سایشهای سوزناک لباس بر پوستش، و خراشهای متعددی در جایجای بدنش به خانه برگشت؛ مادرش دقایقی هاج و واج سر تا پای او را برانداز کرد. سپس مبهوت او را کنج آشپزخانه نشاند؛ یک تشت آب آورد و زخمهایش را به آرامی شست و پاشویهاش داد. نمیدانست باید متعجب باشد یا خشمگین. اصلا نمیدانست چه اتفاقی افتاده. حتی نمیدانست چه صحبتی باید رد و بدل شود.
بدون اینکه سرش را بلند کند با لحنی خشک و جدی پرسید:" چه بلایی سر خودت آوردی؟"
آرتمیس که خود را عریان و بی دفاع در مقابل درد و ترس میدید بریده بریده گفت:" به... به خدا کاری نکردم. داشتم بازی میکردم. داشتیم بازی میکردیم. خوردم زمین. چند بار."
نگاه تیز و عمیق مادر در کسری از ثانیه به چشمانش دوخته شد و گفت:" این چه بازی ایه که توش سر تا پا خاکی و زخمی میشی؟"
حال دیگر دخترک به گریه افتاده و هق هق کنان میگوید:" چوگان!"
چشمهای مادر از تعجب گرد میشود و به سختی نفس میگیرد تا چیزی بگوید:"... چوگان؟؟؟" محکم با مشت به کتف آرتمیس میکوبد:" کم برامون بدبختی درست میکنی؟؟؟"
- به خدا کار بدی نکردم. فقط رفتم بازی کردم و برگشتم. به خدا کار ب-...
مادر با پشت دست به دماغ و دهان آرتمیس ضربه میزند و خون از بینی دخترک جاری میشود:" بیخود! دیگه از فردا پاتو بیرون نمیذاری."
آرتمیس نالهی خفیفی سر میدهد. مادر شانههای باریک آرتمیس را در چنگ خود میفشارد و از طریق چشمانش به اعماق وجود دخترک مینگرد و میگوید:" همین که گفتم!"
ناگهان متوجه برادر کوچکتر شدند که از ترس کنار درب آشپزخانه نشسته و به آنان مینگرد. سکوت زهرآگین و فولادین بر فضا حکمرانی میکرد. پس از اتمام تمیزکردن و پانسمان جراحتها؛ در حالیکه نفسهای سنگینش اندوه جهان را در گلویش میفشرد و راه خود را به بیرون باز میکرد؛ با پشتی خمیده به گوشهی اتاق خواب خزید. گویی اندوه تمامی بردگان جهان را به دوش میکشید. نمیفهمید چه کار اشتباهی انجام داده. او تنها میخواست آزاد باشد.
در میان تارهای دردی که تمام وجودش را فرا گرفته بود و پود اندوهی که در روحش میتنید؛ در سبکی خواب و بیداری صدای پدر به گوش میرسید. حضور خود را کنار درب ورودی روی ایوان حس میکرد. تکیه داده به دیوار و خیره به زخم بلند آسمان.
پدر با مشتی گره کرده و برافراشته فریاد میکشید:" این دختره مجنونه! برای من آبرو نذاشته." مادر زانو زده و دو دست را به نشانهی تضرع بالا میآورد. و صلحی سیال و ابدی که در خنکای ایوان، رو به بیکران سیاه که داغی در سینه دارد، او را به خود فرا میخواند.
ادامه دارد...