... خنکای رو به زوال صبح روحش را در تعلیق نگاه میداشت. درست مثل لحظهای پیش از آنکه سیل تو را از جا بکند. همراه با کش و قوسی طولانی، پتویش را کنار زد. مادر همزمان وارد اتاق شد و برادر را در رخت خوابش نشاند که بلافاصله افتان و خیزان به سمت حیاط رفت.
چهرهی ماتم زدهی مادر سنش را دوچندان مینمود. چشمهای مغموم و بیحالش مصیبت عظیمی را به دوش میکشید. آرتمیس که منتظر وحشتناک ترین خبر زندگیش بود؛ نگاهش را به چشمان مادر دوخت. مادر با حالتی که بیشتر شبیه از حال رفتن بود کنارش نشست و گفت:" صبحونه بخور و آماده شو. باید ببرمت پیش طبیب. بابات قراره یکم دیگه بیاد بریم."
وحشت آرتمیس از این بود که او را مجنون خطاب کنند. آنگاه فقط خدا میدانست برای درمانش به چه شکنجههایی متوسل میشوند. شاید سرش را سوراخ میکردند. شاید هم او را در آب یخ میانداختند تا ارواح خبیث از وجودش فرار کنند.
با رعشهای که بر اندامش افتاده بود نشست. مادرش دستش را روی ساعد وی گذاشت و ملتمسانه گفت:" اگه اتفاقی افتاده به ما بگو!" آرتمیس که میخواست قوی به نظر برسد؛ اخمالو دست مادر را کنار زد و با جستی بلند شد.
هر چه به دیدار طبیب نزدیک تر میشد اضطراب آرتمیس بالا میگرفت. طی دقایق انتظار روی سکوی بیرون حجرهی طبیب گویی لثههایش شل شده بود و دندانهایش داشت میافتاد. دستانش را روی لبهی سکویی که رویش نشسته بود قفل کرد و دندانهایش را به یکدیگر فشرد.
پدر که دست به سینه به دیوار تکیه داده بود و نفسهای آتشینش را به بیرون فوت میکرد؛ گه گاه زیر لب ناسزایی میگفت که مشخص نبود خطاب به کیست. مادر با سری که به یک سمت متمایل شده بود برادر را که تقلا میکرد پایین بیاید محکم در آغوش خود میفشرد.
طبیب که پیرمرد قوز کردهای بود، با خوشرویی آنان را به حضور پذیرفت و یک رطب به آرتمیس؛ و یکی به دست برادرش داد. مادر که تقلای برادر کلافهاش کرده بود، پس از اشارهی پدر با عجله و اضطراب شروع به شرح مشکل کرد:" این بچه چند وقته ناخوشه. رفتارای عجیبی داره. همین تازگیا تب داشت و هذیو-..."
طبیب با خندهای نخودی حرفش را قطع کرد و گفت:" صبر کن دخترم. بذار دخترت خودش مشکلش رو بگه. تو که توی بدنش نیستی و درداشو نچشیدی."
سپس به پدر اشاره کرد و گفت:" پسرم اگه انقدر عبوس نبودی الان هفت تا بچهی خوشگل دیگم داشتی!" پدر زیر لب غرید.
- خب دخترم چی سلامتیتو به خطر انداخته؟
آرتمیس که از تصور معالجات ممکن وحشت داشت تنها به یک جمله بسنده کرد:" تب داشتم!"
- تنگی نفس؟ درد گلو؟ بیحالی؟ تهوع؟
- انگار از توی بدنم یچیزی فشار میاره.
- دستتو بده نبضتو ببینم.
سکوت سنگینی داخل حجره حکمفرما شد. برادر هم ساکت شده بود و درحالی که رطب را روی لبانش گذاشته بود به آنها مینگریست. حتی میشد برای چند لحظه صدای نبض خود را نیز شنید. پس از چند ثانیه طبیب به سمت پدر و مادر برگشت.
- اگه این دختر شوهر داشت میگفتم حاملست. اما با این شرایط احتمالا مشکل قلبی پیدا کردی.
طبیب انگشتان دست دختر را روی قسمتهایی از دست دیگر قرار داد:" ببین... اگر کاربلد باشی میبینی که ضربانت بالاست، انگار یه قلب خوشحال داری. ولی وقتی توی دستت پخش میشه انگار داره زیر پوستت میخزه!"
آرتمیس با سردرگمی به پدر و مادرش نگریست. چهرهی پدر برافروخته شده بود و مشتهایش گره خورده. مادر که گویی داشت از حال میرفت روی چهارپایهی کنارش نشست. پدر با غرش از طبیب تشکر کرد و مچ آرتمیس را گرفت و به بیرون حجره کشید.
آرتمیس افتان و خیزان به دنبال پدر کشیده میشد و مادر هم با حالتی نیمه دویدن-نیمه قدم زدن به دنبالش. طبیب پشت سرشان با بلندترین صدایی که میتوانست گفت:" اگر دخترتون مشکل قلبی داشته باشه باید بهش کمک کنیم."
- مردیکهی پیر خرفت! میگه دختر من حاملست!
مادر که از خستگی و زاری نفسش در نمیآید، بریده بریده میگوید:" ولی... طبیب گفت... ممکنه مشکل قلبی باشه. باید... مداوا بشه"
- باید به حساب این دختر هرزه برسم. دیگه آبرویی برام نمونده!
آرتمیس که اشکهایش با خاک مخلوط؛ و کشیدگی ساق پایش روی زمین پوستش را خراشیده و خونی کرده بود با ناله گفت:" پدر..."
پدر برای گریز از نگاه دیگران وارد پس کوچه شد. تاب نیاورد؛ ایستاد و با غضب سر تا پای او را برانداز کرد. سپس با نفسی عمیق، لگدی نثار پهلوی دختر کرد و گفت:" این هم هدیهی جونوری که توی شکمت داری!"
فریاد خفیفی در گلوی دخترک خفه شد. مادر با بیحالی پسر را روی زمین گذاشت، خود را روی پای پدر انداخت و گفت:" تو رو به خدا رحم کن. اشتباه می-..."
پدر پایش را بلند کرد تا لگدی هم نثار مادر کند. بلافاصله پشیمان شد. پایش را روی زمین کوبید و گفت:" بلند شو. دختر بی همه چیزت به اندازهی کافی آبروی ما رو برده!" دست دخترک را روی هوا قاپید و محکم او را کشید. آرتمیس برای لحظهای مثل برگی در هوا تاب خورد.
وقتی به خانه رسیدند دست آرتمیس کاملا کبود شده بود. پدر درب زیرپله را باز کرد و او را به داخل زیر زمین پرت کرد. دخترک با سر به یکی از شیشههای سرکه برخورد کرد و شیشه شکست.
با گیجی دستش را روی زمین گذاشت تا بلند شود. اما چون جایی را نمیدید؛ وزنش را روی یک تکه شیشه انداخت و ناخودآگاه فریادی از درد سر داد. به سرعت به سمت دیوار خارجی جستی زد و به آن تکیه داد. زیر باریکهی نور شیشه را از دستش درآورد و آن را به سمت سایر خرده شیشهها پرت کرد.
نفسش که تازه شد رطوبتی را روی لباسش حس کرد. دستش را روی سرش کشید و دید از لای موهایش مایعی جاری شده؛ هرچه تلاش کرد نتوانست خون را از سرکه تشخیص دهد.
حتی در این وقت روز نور کمی وارد زیرزمین میشد؛ چرا که پنجرهی کوچک رو به حیاط پوشیده از خاک و گل بود. بوی ادویه و سرکه و ماهی نمک سود شده و سایر چیزهای موجود در زیرزمین؛ تنفس را غیر قابل تحمل میکرد. زانوانش را در آغوش گرفت و لرزان اطراف را از نظر گذراند.
صداهای گنگی مثل فریاد و شکستن به گوش میرسید. اما چیز قابل فهمی درمیان نبود. در میان هیاهوهای خانه، دو ضربهی آرام به شیشهی زیرزمین خورد. آرتمیس بلند شد و به بیرون نگریست. برادر با چشمهایی گریان و چهرهای سرخ از زاری، به آرامی شیشه را با آستینش پاک میکرد و آن را میبوسید. موهای قهوهایش از اشک و عرق فر خورده بود.
آرتمیس سعی کرد با اشاره به او بفهماند:" برو با مرغ و خروسا بازی کن! برو حیات پشتی!"
اما برادر با چشمهای خیس پیشانیش را به شیشه تکیه داد. آرتمیس هم در همان گوشهی امن زیرزمین، خودش را در سه کنج دیوار جای داد و هر دو درحالیکه به یکدیکر مینگریستند، خوابشان برد.
با چند ضربه به شیشه به خودش آمد. مادر بود. چشمانش پف کرده بود و گونهاش کبود شده بود.
- بابات چفت زیرزمین رو انداخته و فقط خودش میتونه بازش کنه. وقتی خونست برات غذا میاره. فقط تو وقتی دیدی در داره باز میشه خودتو بزن به خواب. الانم قبل رفتن برات صبحونه گذاشته.
و به سمت در اشاره کرد.
- تا کی باید این تو بمونم؟
مادر با بغض پاسخ داد:" تا وقتی که بابات ببینه شکمت برآمده میشه یا نه."
آرتمیس به گریه افتاد:" بخدا من حامله نیستم!"
مادر هق هقی میکند. اما نمیتواند چیزی بگوید و به سرعت میرود.
هوا بیش از حد تحمل سنگین است. احساس سوزش خفیفی روی سرش احساس میکند. محل سوزش را بی هوا خاراند و زخم تازه سر باز کرد. گریه جای خود را به ضجه میدهد. تکرار کنان فریاد میزند:" نمیخوام اینجوری تموم شه..."
ادامه دارد...