ویرگول
ورودثبت نام
MeteorBali
MeteorBaliنوشته‌های علمیِ من در ?? https://t.me/meteorjournal
MeteorBali
MeteorBali
خواندن ۶ دقیقه·۵ سال پیش

تب سرد (قسمت هشتم)

... خنکای رو به زوال صبح روحش را در تعلیق نگاه می­داشت. درست مثل لحظه­ای پیش از آنکه سیل تو را از جا بکند. همراه با کش و قوسی طولانی، پتویش را کنار زد. مادر همزمان وارد اتاق شد و برادر را در رخت خوابش نشاند که بلافاصله افتان و خیزان به سمت حیاط رفت.

چهره­ی ماتم زده­ی مادر سنش را دوچندان می­نمود. چشم­های مغموم و بی­حالش مصیبت عظیمی را به دوش می­کشید. آرتمیس که منتظر وحشتناک ترین خبر زندگیش بود؛ نگاهش را به چشمان مادر دوخت. مادر با حالتی که بیشتر شبیه از حال رفتن بود کنارش نشست و گفت:" صبحونه بخور و آماده شو. باید ببرمت پیش طبیب. بابات قراره یکم دیگه بیاد بریم."

وحشت آرتمیس از این بود که او را مجنون خطاب کنند. آنگاه فقط خدا می­دانست برای درمانش به چه شکنجه­هایی متوسل می­شوند. شاید سرش را سوراخ می­کردند. شاید هم او را در آب یخ می­انداختند تا ارواح خبیث از وجودش فرار کنند.

با رعشه­ای که بر اندامش افتاده بود نشست. مادرش دستش را روی ساعد وی گذاشت و ملتمسانه گفت:" اگه اتفاقی افتاده به ما بگو!" آرتمیس که میخواست قوی به نظر برسد؛ اخمالو دست مادر را کنار زد و با جستی بلند شد.

هر چه به دیدار طبیب نزدیک تر می­شد اضطراب آرتمیس بالا می­گرفت. طی دقایق انتظار روی سکوی بیرون حجره­ی طبیب گویی لثه­هایش شل شده بود و دندان­هایش داشت می­افتاد. دستانش را روی لبه­ی سکویی که رویش نشسته بود قفل کرد و دندان­هایش را به یکدیگر فشرد.

پدر که دست به سینه به دیوار تکیه داده بود و نفس­های آتشینش را به بیرون فوت می­کرد؛ گه گاه زیر لب ناسزایی می­گفت که مشخص نبود خطاب به کیست. مادر با سری که به یک سمت متمایل شده بود برادر را که تقلا می­کرد پایین بیاید محکم در آغوش خود می­فشرد.

طبیب که پیرمرد قوز کرده­ای بود، با خوشرویی آنان را به حضور پذیرفت و یک رطب به آرتمیس؛ و یکی به دست برادرش داد. مادر که تقلای برادر کلافه­اش کرده بود، پس از اشاره­ی پدر با عجله و اضطراب شروع به شرح مشکل کرد:" این بچه چند وقته ناخوشه. رفتارای عجیبی داره. همین تازگیا تب داشت و هذیو-..."

طبیب با خنده­ای نخودی­ حرفش را قطع کرد و گفت:" صبر کن دخترم. بذار دخترت خودش مشکلش رو بگه. تو که توی بدنش نیستی و درداشو نچشیدی."

سپس به پدر اشاره کرد و گفت:" پسرم اگه انقدر عبوس نبودی الان هفت تا بچه­ی خوشگل دیگم داشتی!" پدر زیر لب غرید.

- خب دخترم چی سلامتیتو به خطر انداخته؟

آرتمیس که از تصور معالجات ممکن وحشت داشت تنها به یک جمله بسنده کرد:" تب داشتم!"

- تنگی نفس؟ درد گلو؟ بی­حالی؟ تهوع؟

- انگار از توی بدنم یچیزی فشار میاره.

- دستتو بده نبضتو ببینم.

سکوت سنگینی داخل حجره حکمفرما شد. برادر هم ساکت شده بود و درحالی که رطب را روی لبانش گذاشته بود به آن­ها می­نگریست. حتی می­شد برای چند لحظه صدای نبض خود را نیز شنید. پس از چند ثانیه طبیب به سمت پدر و مادر برگشت.

- اگه این دختر شوهر داشت می­گفتم حاملست. اما با این شرایط احتمالا مشکل قلبی پیدا کردی.

طبیب انگشتان دست دختر را روی قسمت­هایی از دست دیگر قرار داد:" ببین... اگر کاربلد باشی میبینی که ضربانت بالاست، انگار یه قلب خوشحال داری. ولی وقتی توی دستت پخش می­شه انگار داره زیر پوستت می­خزه!"

آرتمیس با سردرگمی به پدر و مادرش نگریست. چهره­ی پدر برافروخته شده بود و مشت­هایش گره خورده. مادر که گویی داشت از حال می­رفت روی چهارپایه­ی کنارش نشست. پدر با غرش از طبیب تشکر کرد و مچ آرتمیس را گرفت و به بیرون حجره کشید.

آرتمیس افتان و خیزان به دنبال پدر کشیده می­شد و مادر هم با حالتی نیمه دویدن-نیمه قدم زدن به دنبالش. طبیب پشت سرشان با بلندترین صدایی که می­توانست گفت:" اگر دخترتون مشکل قلبی داشته باشه باید بهش کمک کنیم."

- مردیکه­ی پیر خرفت! میگه دختر من حاملست!

مادر که از خستگی و زاری نفسش در نمی­آید، بریده بریده می­گوید:" ولی... طبیب گفت... ممکنه مشکل قلبی باشه. باید... مداوا بشه"

- باید به حساب این دختر هرزه برسم. دیگه آبرویی برام نمونده!

آرتمیس که اشک­هایش با خاک مخلوط؛ و کشیدگی ساق پایش روی زمین پوستش را خراشیده و خونی کرده بود با ناله گفت:" پدر..."

پدر برای گریز از نگاه دیگران وارد پس کوچه شد. تاب نیاورد؛ ایستاد و با غضب سر تا پای او را برانداز کرد. سپس با نفسی عمیق، لگدی نثار پهلوی دختر کرد و گفت:" این هم هدیه­ی جونوری که توی شکمت داری!"

فریاد خفیفی در گلوی دخترک خفه شد. مادر با بی­حالی پسر را روی زمین گذاشت، خود را روی پای پدر انداخت و گفت:" تو رو به خدا رحم کن. اشتباه می-..."

پدر پایش را بلند کرد تا لگدی هم نثار مادر کند. بلافاصله پشیمان شد. پایش را روی زمین کوبید و گفت:" بلند شو. دختر بی همه چیزت به اندازه­ی کافی آبروی ما رو برده!" دست دخترک را روی هوا قاپید و محکم او را کشید. آرتمیس برای لحظه­ای مثل برگی در هوا تاب خورد.

وقتی به خانه رسیدند دست آرتمیس کاملا کبود شده بود. پدر درب زیرپله را باز کرد و او را به داخل زیر زمین پرت کرد. دخترک با سر به یکی از شیشه­های سرکه برخورد کرد و شیشه شکست.

با گیجی دستش را روی زمین گذاشت تا بلند شود. اما چون جایی را نمی­دید؛ وزنش را روی یک تکه شیشه انداخت و ناخودآگاه فریادی از درد سر داد. به سرعت به سمت دیوار خارجی جستی زد و به آن تکیه داد. زیر باریکه­ی نور شیشه را از دستش درآورد و آن را به سمت سایر خرده شیشه­ها پرت کرد.

نفسش که تازه شد رطوبتی را روی لباسش حس کرد. دستش را روی سرش کشید و دید از لای موهایش مایعی جاری شده؛ هرچه تلاش کرد نتوانست خون را از سرکه تشخیص دهد.

حتی در این وقت روز نور کمی وارد زیرزمین می­شد؛ چرا که پنجره­ی کوچک رو به حیاط پوشیده از خاک و گل بود. بوی ادویه و سرکه و ماهی نمک سود شده و سایر چیزهای موجود در زیرزمین؛ تنفس را غیر قابل تحمل می­کرد. زانوانش را در آغوش گرفت و لرزان اطراف را از نظر گذراند.

صداهای گنگی مثل فریاد و شکستن به گوش می­رسید. اما چیز قابل فهمی درمیان نبود. در میان هیاهوهای خانه، دو ضربه­ی آرام به شیشه­­ی زیرزمین خورد. آرتمیس بلند شد و به بیرون نگریست. برادر با چشم­هایی گریان و چهره­ای سرخ از زاری، به آرامی شیشه را با آستینش پاک می­کرد و آن را می­بوسید. موهای قهوه­ایش از اشک و عرق فر خورده بود.

آرتمیس سعی کرد با اشاره به او بفهماند:" برو با مرغ و خروسا بازی کن! برو حیات پشتی!"

اما برادر با چشم­های خیس پیشانیش را به شیشه تکیه داد. آرتمیس هم در همان گوشه­ی امن زیرزمین، خودش را در سه کنج دیوار جای داد و هر دو درحالیکه به یکدیکر می­نگریستند، خوابشان برد.

با چند ضربه به شیشه به خودش آمد. مادر بود. چشمانش پف کرده بود و گونه­اش کبود شده بود.

- بابات چفت زیرزمین رو انداخته و فقط خودش میتونه بازش کنه. وقتی خونست برات غذا میاره. فقط تو وقتی دیدی در داره باز میشه خودتو بزن به خواب. الانم قبل رفتن برات صبحونه گذاشته.

و به سمت در اشاره کرد.

- تا کی باید این تو بمونم؟

مادر با بغض پاسخ داد:" تا وقتی که بابات ببینه شکمت برآمده میشه یا نه."

آرتمیس به گریه افتاد:" بخدا من حامله نیستم!"

مادر هق هقی می­کند. اما نمی­تواند چیزی بگوید و به سرعت می­رود.

هوا بیش از حد تحمل سنگین است. احساس سوزش خفیفی روی سرش احساس می­کند. محل سوزش را بی هوا ­خاراند و زخم تازه سر باز کرد. گریه جای خود را به ضجه می­دهد. تکرار کنان فریاد می­زند:" نمی­خوام اینجوری تموم شه..."


ادامه دارد...

نوجوانداستانجادوگریاجتماعی
۰
۰
MeteorBali
MeteorBali
نوشته‌های علمیِ من در ?? https://t.me/meteorjournal
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید