... چشمانش را با احساس نبض شدیدی سراسر وجودش گشود. گویی در هر سمت از صورتش دو شقیقه داشت؛ یکی ناآرام و یکی تسلیم. هوا رو به روشنی میرفت و باران سبکی، سرمست و مخمور نوید پایان خشکسالی را به دوش میکشید. اما وجود آرتمیس تبدار و ملتهب بود.
به سختی جسم نیمهجانش را به سمت دیگر زیرزمین پرتاب کرد. شیشههای شکسته بازویش را خراشیدند. دردی حس نمیکرد اما با هر نبض خون از بازویش به بیرون میجهید. هق هق خفیف و گرفتهای از سر استیصال از گلویش بیرون آمد. با دستهایش سر خود را پوشاند؛ چنباتمه زد و به زاری گفت:" بسه!"
با بیحالی به اطراف نگریست. قطعهی درشت شیشه درست جلوی چشمانش زیر نور نقرهای ماه میدرخشید. ناگهان خیره به تکه شیشه خاموش ماند و تنها صدای نفسهایش بود که در فضای سرد و سخت زیرزمین میپیچید.
مردد به سمت تکه شیشه خزید. با انگشت شست خود لبهی عمود شیشه را نوازش کرد. سپس آن را در دست خود فشرد. خراشی قالب لبهی تیز آن را در دستان ظریف و کوچک دخترک ایجاد کرد.
تقابل سرمای بیرون و التهاب درون او را به نفسنفس انداخته بود. سرش را کمی از سطح زمین بلند کرد و شیشه را روی شاهرگ خود قرار داد. چشمانش را محکم بست و به تدریج فشار دستش را زیاد کرد. نفسش حبس شده بود و بدنش منقبض.
قطرهی کوچکی از خون سطح پوستش را گرم و تر کرد. هرچه تلاش میکرد فشار دستش را بیافزاید، بدنش اطاعت نمیکرد. با فریاد خفهای دستش را به سرعت سمت ترقوهاش لغزاند و خط بلند و باریکی عمود بر استخوان ترقوهاش انداخت. میخواست رهایی یابد. اما با کشتن آرتمیس موجود ناشناختهی درونش همی میمرد.
*******
دخترک هر روز لاغر تر و نحیف تر میشد. سوزش زخمهایش خوشایند مینمودند؛ گهگاه با خاراندن خون خشک شدهی روی آنها زخمها را تازه میکرد. بیشتر روز را میخوابید و هنگامیکه بیدار بود، به ندرت با مادر و اکثرا با برادرش حرف میزد.
برادر هنوز نمیتوانست به خوبی صحبت کند اما در حد توان خود، با داستانها و وقایع روزمره و اسباب بازیهایش او را سرگرم میکرد. آرتمیس پاسخ چندانی نمیداد. اکثرا با ماتمی خنثی و خاکستری از پنجره به بیرون خیره میشد. حتی نمیتوان گفت به جای خاصی مینگریست.
با گذر روزها، قوای جسمانی او نیز تحلیل میرفت؛ نفس کشیدن برایش دشوار و نور نیز برایش غریبتر از گذشته میشد. التهاب و انقباض عجیب ماهیچههایش روز به روز شدید تر میشدند؛ اما هیچ اثری از برامدگی شکمش نبود. شاید شیطان در او حلول کرده بود و میخواست رهایی یابد.
نمیدانست چه مدت گذشته. فصل تغییر کرده بود و شبها به غایت سرد تر از گذشته مینمود. هوا تاریک و سرد بود. درب خانه به صدا درآمد. پدرش وارد حیاط شد و پس از احوال پرسی کوتاه و سرسنگینی به سمت زیرزمین آمد. آرتمیس با ترس خود را به خواب زد اما پدر با لحنی پر صلابت صدایش کرد:"بیا بیرون." و بدون اینکه به پشت سر نگاه کند به داخل خانه رفت.
همین؟ تمام سهمش از دنیا همین تقاص هیچ را پس دادن بود؟ و پس از آشکار شدن بی گناهیش بدون هیچ توضیحی همه چیز به روال عادی برگردد؟ صورتش را روی زمین گذاشت. مقدار قابل توجهی از موهایش ریخته بود و با نفسهایش روی زمین جابجا میشدند. نه گریست، نه غمگین شد. تنها به تاریکی دیوار روبرو نگریست.
مادر لحظاتی به چهارچوب زیرزمین تکیه داد. تکیده تر از همیشه بود و موهایش به سمت خاکستری شدن می رفت. با صدای پدر که او را مورد خطاب قرار میداد از قلب سوگ خود به دنیای بیرون جهید و پیش از رفتن به داخل خانه با صدایی نامفهوم گفت:" بیا تو عزیزم." اما او از جای خود تکان نخورد.
*******
شال کتانش را روی سرش انداخت و راهی کوچه شد. نسیم صبح چهرهاش را نوازش میکرد و ریههایش را پر از زندگی میکرد. نگاهش از چالههای سطحی برفاب به چالهای دیگر میجهید. میتوانست دلهرهی یخ نازک و شکنندهای که دیشب روی این چالهها خزیده بود را درک کند. نوازشی کافی بود تا آرامش آنها برهم بخورد.
راهش را به سمت غرب منحرف کرد. گامهای محکم و نسبتاً سریعش گهگاه ضربهای به چالهی آب مینواخت و پاهایش خیس میشدند. از میان آخرین کوچه تپهی نفرین شده نمایان بود. تنها مکان بکر و منزوی اطراف دهکده. برفی که پس از خشکسالی باریده بود طراوتی به منظرهی سبز بیحال تپه میبخشید.
از هر چند گامش، یکی در چالهای گلی فرو میرفت. سرمای شدید پاهایش احساس گرمای دروغینی به سایر نقاط بدنش میداد. گامهایش را به سمت چند تخته سنگ پای تپه شتاب داد. سنگها به گونهای کنار یکدیگر قرار گرفته بودند که بتوان گروهی را دور آن جمع کرد.
با ساعد برفاب روی تخته سنگ را کنار زد و روی آن دراز کشید. لرزش خفیفی در سرتاسر بدنش دوید. هوا با شیطنت روی پاپوشهای خیسش جولان میداد و سرما را با درد میآمیخت.
صدای طبیعت حواس او را به زمان حال مطلق سوق میداد. گویی هر صدایی تا مغز استخوانش رسوخ؛ و بافت سنگ روی دست عریانش خودنمایی میکرد. رنگها را واضح تر از همیشه میدید و سرمای هوا بخشی از وجودش بود.
آرامش و سکوت و سرما، دست در دست یکدیگر او را به خواب عمیقی فرو بردند. آنقدر عمیق که برایش چشم بر هم زدنی گذشت. رویایش به نازکی حبابی میمانست.
با گرمای مطلوبی چشمانش را گشود. مدتی طول کشید تا اطرافش را برانداز کند. داخل یک بنای سنگی بی شکل، در واقع داخل یک غار بود. آتش کوچکی در میان غار روشن بود و سایهی عظیم مرد جوانی را که پشت به او چیزی در هاون میکوبید، روی دیوارهی غار میانداخت. ورودی نیز غار با چند تکه تخته پاره پوشیده شده بود.
آرتمیس خودش را جمع کرد و مردد، با صدایی لرزان گفت:" ببخشید؟" مرد که کمی جا خورد، تکانی به خود داد و به سمت او برگشت.
- شما کی هستید؟ اینجا کجاست؟
مرد جوان کمی جلو آمد. سبیلش در محل زخم عمیقی روی سمت چپ لبش رشد نکرده بود. جای زخمهای متعدد پنجه مانند روی گردن و ساعدش دیده میشد. با بی اعتنایی گفت:" داشتی از سرما تلف میشدی. هرموقع حس کردی خوبی میتونی برگردی. اما در ازای لطفی که در حقت کردم وظیفه داری وجود من رو نادیده بگیری و با کسی در موردش صحبت نکنی."
- ش...شما آخرین ساحرین؟
- زیاد سوال میکنی.
- من قصد آسیب زدن بهتون رو ندارم. آدمهای دهکده خیلی خودخواه و احمقن!
مرد جوان با غرشی گفت:" من آخرین قربانی جهالت پدران شمام." و بعد با بیتفاوتی برگشت و افزود:" ظاهرا خیلی سرحال شدی. پاشو برو."
آرتمیس پس از لحظهای درنگ به آرامی بلند شد و شالش را روی سر انداخت. چشمهایش را در غار گرداند و پاپوشش را که کنار آتش خشک شده بود پیدا کرد.
پیش از اینکه از در بیرون برود مرد با لحنی آرام و محزون پرسید:" تو پسر نجار و دختر خیاط رو میشناسی؟"
آرتمیس که یکه خورده بود ناگهان راست ایستاد و گفت:" من دختر نجارم و برادرم نوپاست. دختر خیاط هم یکی از دوستامه."
مرد جوان چشمان سرخش را دزدید و گفت:" یعنی تو برادر هم سن خودت نداری؟"
- نه!
- دوستت آدم معتمدیه؟
- یکی از معتمد ترین آدماییه که دیدم!
مرد سرش را پایین انداخت و گفت:" یادت باشه که مسئولی وجود من رو بین خودمون نگه داری. ولی اگر هر وقت خواستی چه تنها و چه با دوستت به دره بیای قدمت برای من محترم و مبارکه."
- اما شما ما رو از کجا میشناسین؟
- توی نوجوانی با پدرهاتون دوست بودم. اما اونها فکر کردن من روحم رو به شیطان فروختم و قصد جونم رو کردن.
با انتهای بند انگشتش قطره اشکی که داخل حفرهی چشمش جمع شده بود را پاک کرد و گفت:" حالا زودتر برو تا به کارهام برسم."
- بهتون قول میدم به هیچ کس چیزی نگم و هرکاری برای محافظت ازتون انجام بدم.
- خداحافظ.
ادامه دارد...