وارد مسافرخانهی بین راهی شدند. تقریبا همهی اقوام آمده بودند. پدر به سمت پیشخوان صاحب مسافرخانه رفت تا اتاق بزرگی را برای شب اجاره کند.
سمت چپ پیشخوان پلههایی بود که به سمت بالا میرفت و در سمت راست پلهها پایین رو بودند. هوای مسافرخانهی کویری بسیار مرطوب و نم زده بود. آرتمیس پسر بچهای را دید که به سمت پلههای زیر زمین میرود. چهرهاش را ندید. برگشت تا ببیند برادرش کجاست که دید در آغوش مادر خوابیده. باید یکی از کودکان فامیل باشد. به دنبالش دوید تا او را برگرداند.
کودک به سرعت از پلهها پایین رفت و آرتمیس نیز به دنبالش. زیرزمین وسیع، تاریک نمناک بود؛ به طوریکه انتهای آن دیده نمیشد. سمت راست با دیوار آجری و طاقچههای فرو رفته در آن محدود شده بود؛ اما در سمت چپ ستونهایی بود که با طاقهای هلالی به یکدیگر پیوند میخوردند. پسر بچه جلو تر رفت و آرتمیس با احتیاط به دنبالش.
بین ستونها را میلههای آهنی با نیزههای رو به بالا در انتهای آن پوشانده بود. پسر بچه از بین یکی از ستونها به آن طرف میلهها رفت. آرتمیس دنبالش دوید اما راه بسته بود و اثری از پسرک نبود. هرچه در دخمه جلوتر میرفت؛ رخوتی سراسر وجودش را فرا میگرفت. گویی قدرت اختیار از او سلب میشد.
با حالتی نیمه جان به سمت یکی از نیزهها رفت و سر تیز آن را در دهان قلاب؛ و به آرامی و با قدرت صورتش را با سر تیز پیکان پاره کرد. در کسری از ثانیه درد کمی از هشیاریش را به وی بازگرداند و صورتش را کشید. با وحشت به چیزی که به پایش برخورد کرد نگریست. کودک در حالیکه سرش را پایین انداخته بود به پایش تکیه داد.
نفس حبس شده اش را بیرون داد و پسرک را در آغوش گرفت و نفس نفس زنان به سمت پلهها دوید. اما به پاگرد همکف که رسید، اثری از راه خروج نیافت. به دویدن به سمت بالای پلهها ادامه داد اما بجز مشعلهای پاگردها؛ هیچ نوری به داخل راهرو رخنه نمیکرد.
خواست برگردد اما تا روی خود را برگرداند دید که از دل سنگهای پلهها و دیوارهای پایین موجوداتی کریه المنظر سر بیرون میآورند و میخواهند با دستان لزج و لاغرشان او را بگیرند.
چارهای جز این نداشت که تا آخرین نفس به سمت بالا بدود تا شاید خود و پسربچهای که حتی تا به حال ندیده بود را نجات دهد. آنقدر دوید تا نور ضعیفی از بالا نمایان شد و به تدریج افزایش یافت و نهایتا خود را مقابل دربی به روی بام یک قلعه دید. آنقدر سریع از دویدن ایستاد که نزدیک بود زمین بخورد. چارهای نداشت. نور شدید آفتاب کویری دیدش را محدود کرده بود.
چشمانش را تنگ کرد و با دستی که کودک را حمل نمیکرد، سایبانی برای چشمانش ساخت. با گامهایی مردد قدم روی بخش باز بام گذاشت. موجودات ترسناکی که گویی نمیخواستند او با بگیرند، بلکه میخواستند او را به نحوی اعدام کنند به آرامی جلوی درب بام ساکن شدند.
آرتمیس که با نفسهای خشک و مقطع از ترس به خود میلرزید از بالای بام نگاهی به پایین انداخت. شنهای طلایی که به نرمی ابریشم و مواجی اقیانوس میمانست دور تا دور قلعه را در آغوش میکشید. دریای بیکران ماسه شدت نور خورشید را چندین برابر میکرد.
بدون حتی لحظهای تفکر کودک را به پایین پرتاب کرد. لحظهای که کودک روی زمین نرم فرود آمد غبار اندکی برخاست و بلافاصله شنهای داغ او را بلعیدند. آرتمیس با چشمانی گشاد متناوبا به محل فرود کودک و دیوهای پلیدی که نمیدانست انتظار چه را میکشند مینگریست.
پس از درنگ کوتاهی که در سکوت و تعلیق به اندازهی ساعتهای کار اجباری طاقت فرسا مینمود؛ زمین شروع به لرزیدن کرد. سنگهای لق و فرسودهی قلعه با سر و صدای فراوان به هم برخورد میکردند. در همین حین قسمتی از شنهای محل فرود کودک به صورت تپهای کوچک درامد و پس از ریختن شنها؛ جوان رعنایی در هیات اشراف زادگان ایستاد. این آرتمیس بود که از پایین قلعه به چهرهی وحشت زدهی خودش که بالای قلعه ایستاده بود مینگریست.
ناگهان با صدای مادر که میگفت:" پاشو! پاشو داری کابوس میبینی." از خواب پرید. رخت خواب از عرق کاملا خیس شده بود. گلویش خشک بود و نفسهای محکمش خس خس میکرد.
- خود من پسره بودم!
مادر که از این جمله یکه خورده بود، خودش را عقب کشید.
- تب داری. چیزی نگو تا پاشویت کنم.
آرتمیس که تازه فهمید چه حرف عجیبی زده از خجالت خودش را به حالت جنینی در رخت خواب جمع کرد. حتما داشت عقلش را از دست میداد. باید قبل از اینکه شر به پا شود سکوت میکرد. احساس میکرد یکی از موجودات عجیب الخلقهی کابوس زیر پوستش در تقلاست. به صورت تار و مبهم چهرهی مادر را که با ظرفی بزرگ و یک تکه پارچه به طرفش میآمد را دید و دوباره خوابش برد.
چشمانش را با احساس نبض شدیدی در تمامی بدنش باز کرد. موجودی از داخل به کالبدش چنگ میانداخت. تب نداشت اما هذیان خاموش نمیشد. باید دهانش را میبست. باید تا هنگامیکه عقلش سر جایش میآمد دهانش را میبست. برادرش غلطان خود را به وی رساند و خودش را در آغوش آرتمیس رها کرد و با چهرای نگران گفت:" آتی ".
آرتمیس او را سخت در آغوش فشرد و بعد از مدتها با صدا گریست. برای لحظههایی که دیگران با خود میگفتند:" مشکلش چیه؟" گریست. برای لحظههایی که با خود میگفت:" مشکل من چیه؟" گریست. برای لحظهای که گویی پاسخ را فهمیده بود؛ اما پاسخش بوی خون میداد گریست. و برای تمام بیپناهی و تنهایی بیکرانش، از اعماق وجودی که حال گویی یک صحرا با شنهای طلایی روان وسعت داشت گریست.
*******
میان گرگ و میش هوا، در آغوش بوی خاک نم خورده بیدار شد. احساسی که به ندرت در آن دوران خشک بی باران به انسان هدیه میشد. از آنجاییکه نور لطیفی از پنجره به صورت آرتمیس میتابید؛ احتمالا صبح بود. قلبش بیامان میکوبید. پتوی خنک را تا زیر گردنش کشید و مدتی به پنجرهی کوچکی که سپیدی را به داخل جاری میکرد خیره ماند.
بعد از مدت کوتاهی مادرش داخل اتاق شد و با نگرانی کنارش نشست. در سکوت و با چهرهای محزون به یکدیگر خیره ماندند. آرتمیس خودش را جمع کرد و گفت:" فکر کنم تقریبا خوب شدم. میرم به مرغا غذا بدم." و مادر در بغض و سکوت برخاستن آرتمیس را تماشا کرد.
- اگر دوباره حالت بد شد میبرمت پیش طبیب.
برق وحشت مثل صاعقهای از شقیقه به قلبش جاری شد. ولی در کسری از ثانیه قوت پیشین خود را بازیافت و به سمت روشویی رفت.
جلوی آینهی شکستهی روشویی زانو زد و با دقت خودش را برانداز کرد. سرش پر بود از نجواهایی که او را رقت انگیز میخواندند. آینه بیرحم بود؛ اما بی رحم تر میشد وقتی صدای سایرین را در گوشت نجوا میکرد.
نگاهی به رگهای متورم ساعدهایش انداخت. نمیدانست چرا اما دلش میخواست موجودی که مثل انگل زیر کالبدش میلولید را رهایی بخشد. با اینکه باعث و بانی تمام دوگانگیها، طرد شدنها و کتک خوردنهایش بود؛ اما آشنا و بیگناه مینمود.
به آرامی با ناخنهای دست راستش روی ساعد دست چپ پنجه کشید. دیوانگی بود اما احساس درستی داشت. این کار را چند بار تکرار کرد و هر بار؛ کمی فشار دستش را بیشتر کرد. ضربانها و التهاب درونی هر بار به او پاسخ میداد. با سرکشی و تقلا میخواست او را ترغیب کند تا راهی را برای خروجش باز کند.
موج عظیمی از جنون آنی هر لحظه به او نزدیک تر میشد اما با صدای پای مادر؛ ناگهان به فضای آشپزخانه پرت شد. گویی لحظات اخیر از ذهنش پاک شده باشد؛ با بیخبری و دهانی باز به ساعد قرمز، گرم، و ملتهبش نگریست و بلافاصله آن را پوشاند.
ادامه دارد...