... لابهلای طلوع کج دار و مریز خورشید، تعدادی از جوانان ده با بیل و داس برای بررسی وضعیت ساحران به سمت محبس روانه شدند. جوان تنومندی که پیشاپیش بقیه حرکت میکرد از جمعیت جدا شد و درب زیرزمین را گشود.
محبس تاریک بود. خم شد و پا به درون محبس گذاشت و صدا زد:" مهلت شما تموم شده!" هیچ صدایی به گوشش نرسید. جلوتر رفت و دستش را روی شانهی رئیس گذاشت. رئیس تکانی خورد و به پهلو نقش بر زمین شد. جوان سراسیمه بیرون رفت و گفت:" مردن!"
یکی از اهالی ده فریاد زد:" شیطان اونهارو کشته." اهالی ده ابتدا سراسیمه و سپس صرفا برای کنجکاوی جمع میشدند. زمزمهها به مرور بالا میگرفت. مرد میانسالی با تردید گفت:" اون پسر ساحره چیشد؟" یکی از میان جمعیت فریاد کشید:" شیطان او را برده." دیگری فریاد زد:" از کجا معلوم او خود شیطان نبوده؟"
جمعیت به مرور به گروههای سه-چهار نفری تقسیم میشد. هرکس نظری داشت. عدهای میگفتند آنها روح خود را به شیطان فروختند؛ عدهای باور داشتند شیطان آنها را قربانی کرده؛ هر کسی داستان سرایی میکرد و هیچ کس واقعیت را نمیدانست.
بخش دوم
ده سالی از مرگ آخرین گروه ساحران میگذشت. اجساد را در زمینهای غیر زراعی غرب دهکده، در غاری کنار درهای که محل تجمع آنان بود دفن کردند. رفت و آمد به آن حوالی غدغدن اعلام شد تا مبادا نحسی آنان به سایر اراضی سرایت کند.
هیچ اثری از پسرک نبود. احتمال میدادند خوراک یاران شیطان شده باشد یا حتی ارواح شرور او را به عنوان قربانی پذیرفته باشند. به هرحال داستان سراییها اوضاع را آرام میکرد و همین کافی بود.
تابستان گرم و خشکی بود. کودکان معمولا بعد از فروکش کردن زهر خورشید، زمانیکه در خانه کاری برای انجام دادن نبود به علفزارهای نسبتا خشک شمالی دهکده میرفتند و به بازی میپرداختند.
آرتمیس با شور و شوق جستی زد و از پلههای خانه پایین آمد؛ ظرف غذای پرندگان را از کنار پله برداشت و با گامهایی که گویی او را روی هوا به پیش میبردند به سمت لانهی پرندگان رفت و ظرف را جلوی لانه قرار داد.
سپس به سمت حیاط جلویی برگشت و با لبخندی مرموز و بی خیالی خاص خودش از مادرش اجازه گرفت و به محض نمایان شدن پاسخ مثبت در چهرهی گرد و سفید مادر؛ با لباسها و کفش زمخت و ماشی رنگش به کوچه دوید. با چابکی به افرادی که روی سکوی کنار خانهشان نشسته بودند یا در حال عبور از راه بودند سلام میداد و میگذشت.
هوای گرمی که به تدریج از تازیانههای آتشینش کاسته میشد موهای مجعد نیمه بلندش را به عقب میراند، ولی نمیتوانست گرههایش را باز کند. پس از آخرین پیچ به علفزار خشکی که به تپه منتهی میشد رسید. بچههای ده به مرور جمع میشدند و گروههای خود را تکمیل میکردند.
احساس غربت مثل پیچکی وجودش را فرا گرفت و به مرور بافتی خاکستری به منظره میداد. نه میتوانست با دیگران ارتباط بگیرد نه کسی خواهان این بود که با او همبازی شود. مغرور تر از آن بود که تقاضای دوستی یا ورود به بازی کند اما به تدریج آموخته بود چطور نامحسوس خود را میان سایر کودکان جای دهد. در واقع نمیدانست چطور؛ فقط انجامش میداد.
به آرامی خودش را کنار چند دختر دیگر که مشغول عروسک بازی بودند جایداد؛ گویی همیشه آنجا بوده و فقط چیزی به زبان نیاورده. به فنجانهای گلی بیقواره و ظروف خالیای که میانشان دست به دست میشد نگاه کرد. ناگهان گفت:" من میروم آب بیاورم تا چای دم کنیم."
سه دختر دیگر همزمان، گویی هرگز متوجه حضور او نشده بودند، چند ثانیه با چشمانی از هم باز شده به وی نگریستند. سپس یکی از آنان با اندکی مهربانی گفت:" ممنون. منم غذا رو آماده میکنم."
بدلیل کمبود آب، کافی بود آرتمیس تنها وانمود کند که آب آورده و آن را در قوری کج و لب پریدهی دختران میریزد. سپس یکی از دختران تکه نانی را جلوی عروسک پارچهای کهنه و سراسر قهوهایش که احتمالا از گونی برنج درست شده بود گرفت و گفت:" بخور مامان. اگر نخوری بزرگ نمیشیها..."
ابروهای ضخیم و پرپشت آرتمیس در هم فرو رفت و با تعجب به وی مینگریست که دخترک با ظرافت سر خود را روی عروسک خم کرد و نان را گوشهی لپ خود قایم کرد و با خوشحالی گفت:" آفرین دختر خوب!" آرتمیس از شدت تعجب حتی نمیتوانست افکارش را در کلمه بگنجاند.
از جمع جدا بود و به اطرافش مینگریست. گویی تنها ناظر تئاتری بود که کودکان در یکی از عصرهای تابستان برای سرگرمی بر پا میکردند.
اگر عروسکی که از کیسهی برنج دوخته شده بود میتوانست بشنود، چرا کیسهی دوخته نشده نمیتوانست؟ چرا پنجرهها نمیتوانستند؟ در اعماق وجودش برای تمامی کیسه برنجها و پنجرهها احساس اندوه کرد. باید از دلشان در میآورد تا بدانند که تنها نیستند و کسی به فکرشان است. اینگونه حتی اگر هیچکدام از این افکار درست نبودند؛ احساسات کسی، یا بهتر بگوییم «چیزی»، نادیده گرفته نمیشد.
یکی از دخترها بی مقدمه رشتهی افکار او را گسست:" دیروز نوه کوچیکهی طبیب رفتار عجیبی داشت. تازه بهم گفت بهتره کنار برگهای بلند و پر پشت درخت مو نشینم. منم لجم گرفت و جام رو عوض نکردم. ولی اصلا دوست ندارم دیگه باهاش چشم تو چشم بشم!"
آرتمیس کمی گیج شده بود. به آن سوی علفزار نگریست. چند پسر با تکهای چوب به دنبال پارچهای گلوله شده میدویدند. دلش میخواست آنجا میبود و میدوید.
ادامه دارد...