... نقشه ساده بود و اجرای آن سخت. ساحران کم میخوابیدند و با اینحال در اجرای مراحل جادوی آخر کاملا هشیار و با انرژی بودند. هر روز که به اجرای مراسم توبه نزدیکتر میشدند سایهی استیصال و اضطراب بر لوح وجودشان طویل تر میشد.
غم غربت شب اتمام جادوی آخر را در آغوش کشید. چندی پس از اتمام جادو دو ساحر بزرگتر جان میدادند و نوبت به فرار ساحر کوچک میرسید. این از اصرار خود او بود که تا آخرین لحظات را کنار دیگران باشد.
آخرین عبارات و مراسم بجا آورده شد. ساحران رقص کنان دعا میخواندند و پایکوبی میکردند. گاه مینشستند و سکوت میکردند و گاه هوهو کنان برمیخیزیدند. طنین صدایشان در محبسی سرد و نمناک قدرت مییافت؛ قدرتی که شور حماسی را بر سایهی اندوه و تردید میافکند.
پس از اتمام مراسم همگی حلقه زدند و دستان یکدیگر را گرفتند. عرق سرد بر چهره و بدن دو ساحر بزرگتر جاری بود و به نفس نفس افتاده بودند.
رئیس که تمامی سعی خود را میکرد که مطمئن و شجاع به نظر برسد در حالیکه ذهنش تمامی امیال و آرزوهایش را پیش چشمانش میآورد –چه لذایذی که هرگز نچشیده بود و حالا میداند نخواهد چشید- با صدایی رسا گفت:" بیاین دعا کنیم در حلول بعدی نفسمون متبرک باشه."
برادر زادهی کدخدا که دیگر رمقی نداشت به سختی میتوانست بنشیند با صدایی آهسته و عباراتی که در فضا محو میشدند شروع به همخوانی کرد.
پسر که ته دلش خوشحال بود زنده میماند از اندوه از دست دادن تنها عزیزانش در سکوت میگریست. در تمام شب برای اینکه حضور قلبی کامل خود را حفظ کند، مدام با دلهرهی فرار میجنگید. ازین پس باید تنهایی به زندگی خود ادامه میداد. اما چگونه؟ او که هرگز برای این لحظات آماده نشده بود.
برادر زادهی کد خدا به مرور از حال میرفت. آنقدر ضعیف شده بود که حتی نمیتوانست ترس و اندوه دل کندن از دنیا را حس کند. پیش از آخرین مرحله از ترس زانوانش میلرزید اما از لحظه ی شروع جادو؛ تمامی دلهره و یاس در وجودش جای خود را به شور و حرارتی حماسی داد. آنها جاودانه میشدند. ابتدا دیدش تار و محدود شد. پس از مدتی دیگر نمیشنید؛ اما هشیار بود. هشیار بود اما ارتباطی با جهان نداشت که حس کرد چیزی روی صورتش قرار گرفت. با صورت نقش روی زانوی رئیس افتاد و دیگر چیزی احساس نمیکرد.
رئیس اما همچنان وحشت داشت. او هنوز آنقدر هشیار بود که بداند با انبوهی از ناشناختهها روبروست. اگر چیزی اشتباه پیش میرفت چه؟ اگر روح آنان تا ابد در این جهان سرگردان میماند؛ اگر آگاهی آنان دو پاره میشد چه؟ اما برای پا پس کشیدن زیادی دیر بود.
رئیس غرق در افکار خود بود که ساحر دیگر روی پای او افتاد. موهای بلند و مشکیاش خیس عرق با پیشانی گندمگون او چسبیده بود. چهره ای به ظاهر تب دار اما به واقع سرد داشت. او مرده بود و حال دیگر مهم نبود چه بلایی سر آن چشمهای درشت و مژههای بلند و پرش میآمد. او فانی بود و این بزرگ ترین ایراد آدمی بود.
غرق در افکارش و بود که گرمایی را در قلبش احساس کرد. چهرهی بغض آلودش را درهم کشید. مهم نبود چه اتفاقی میافتد؛ هیچکس از آنها به نیکی یاد نخواهد کرد. سرش گیج میرفت. اشکی از گوشهی چشمش لغزید و از گوشهی لبش تغییر مسیر داد. با انگشت شستش اشک را پاک کرد اما دستش قرمز شد. به پسر نگاه کرد که از شدت گریه قرمز شده اما با دهانی باز و هق هق کنان به آن دو مینگرد. بریده بریده گفت:" مواظب خودت باش." و سرش روی سینهاش افتاد.
پسرک چند ثانیه که به ابدیتی میماند به آن دو خیره شد. اشکهایش خشک میشدند و کششی را روی پوستش ایجاد میکردند. میترسید؛ به بیان دقیق تر وحشت داشت. تمامی اتفاقاتی که تا به امروز برایش رخ داده بود به سرعت به اعماق صندوقچهی ذهنش میگریخت.
بلند شد و چند تکه نان و یک مشک آبی که از پیش آماده کرده بود را برداشت و از زیر زمین بیرون آمد. باد بوی صبح را میپراکند؛ اما خورشید قصد بر هم زدن خلوت شب را نداشت.
به آرامی استحکام تخته چوبی که روی قطر پنجره قرار گرفته بود را چک کرد. چارهای نبود. ارتفاع محبس به گونهای بود که پنجره به پاهای رهگذران کوچهی کناری مشرف بود. ابتدا وسایل را از حفرهی پنجره کف کوچهی مجاور قرار داد؛ سپس قوسی به بدنش داد و از حفرهی پنجره خود را به درون کوچه کشید.
با پاهایی لرزان، تند تند و بیتوجه گام بر میداشت. زمین ده پستیها و بلندیهای زیادی داشت و کوچه ها تنگ و تاریک بودند. باید از میان دشت فرار میکرد تا کسی او را نبیند. بجز صدای رقص درختان و حرکت ناگهانی و کوتاه حیوانات شبگرد صدایی به گوش نمیرسید. اقامتگاهشان به دشت بسیار نزدیک بود.
بعد از دو-سه کوچه منظرهی علفزار وسیعی که به تپهی شمالی دهکده متصل میشد را جلوی خود یافت. چند ثانیه ایستاد تا نفسهای لرزانش کمی بهبود یابد. کجا باید میرفت؟ خود را داخل علفزار انداخت و به هق هق افتاد.
نفس عمیقی کشید و با گامهایی محکم تر به سمت تپه به راه افتاد. گویی دشت قصد تمام شدن نداشت. خزشی روی گردنش احساس کرد. با دست حشرهی بزرگی را که در تاریکی نمیدید از گردن برداشت و با انزجار به داخل علفزار پرت کرد.
بعد از گذر از علفزار و بالا رفتن از تپه؛ روی بخش شمالی تپه که به جاده مشرف بود نشست. آسمان زخمی تر از هر شب بود. جیرجیرکها مویه میکردند و در کسری از ثانیه تمامی تجربههای زیسته اش به داستانی بدل شد که در کودکی از کولی دوره گردی شنیده. همانقدر دور، همانقدر بیگانه.
ادامه دارد...