نور آتش بر حراس چهرهها سایه میافکند. لحن زرد تشویش و اضطراب در هوا طنین میانداخت. تنها هماغوشی صدای خرد و شعلهور شدن تکههای هیزم و نفسهای سرما زدهی باد نشانی از آرامش داشت. مساله مرگ بود و مرگ؛ اما اینبار مرگ هم راه حل داشت. گروه ساحران برای آخرین بار زیر آسمان پر ستاره در درهای بین بخش غربی دهکده و تپهی مجاور دور هم جمع شده بودند.
کوچک ترین عضو گروه سه نفرهی آخرین بازماندگان ساحران –که پسری هفده، هجده ساله با زخمی عمودی روی سمت چپ لبش بود- با تشویش از جا پرید: "همیشه باید یک راه حلی باشه!"
رئیس ساحران ، زنی دنیا دیده و آرام که با وجود اینکه حدود سی و هشت سال سن داشت به مرور آثار شکستگی روی چهرهاش نقش میبست گفت: "نمیتونیم تا ابد فرار کنیم و دور از انسانها توی غارها بچپیم. ما باید این فداکاری رو بپذیریم تا نسل ما بتونه زیر پوست شهر رشد کنه. اینجوری میتونیم انتقاممون رو از تمامی کساییکه نه تنها به ما پشت کردن؛ بلکه ریشهی ما رو بریدن بگیریم."
رنگی به رخسارهها نمانده بود. تنها پسر نوجوان بود که به خود اجازه میداد با مویه و زاریهای آرام و بریده وحشتش را ابراز کند. گویی دو تن دیگر هنوز امیدی داشتند. آدمی که سرد و گرم روزگار را بچشد، فکر میکند باز هم میتواند از ناملایمات قسر در برود.
عضو دیگر گروه، پسر بیست و سه سالهی برادر کدخدای ده؛ در حالیکه ابروهایش را به هم گره زده بود و حرکت سریع مردمکهایش نشان از آن داشت که دارد به سرعت تمامی جوانب را میسنجد؛ با صدایی آرام و بم تر از معمول گفت:"اگه جونمون رو نجات بدیم فرصت بیشتری برای فکر کردن میخریم. حتما یک راه بهتری هست."
رئیس که خوی رهبریش او را به سمت افکار بلند پروازانهای سوق میداد پاسخ داد :"از زندگی چی میخوای؟ نفس کشیدن؟ یا به قدرت مطلق رسیدن؟ جسم تو چه ارزشی داره وقتی با یک خنجر از بین میره؟"
برادر زادهی کدخدا با همان چهرهی متفر به آرامی سر بلند کرد و کمی گردن کشید تا به رد راه شیری که امشب کمی روشن تر بود اشاره کند و یکی از آن جملههای به ظاهر نامربوطی که شاید خودش هم متوجه مفهوم آن نمیشد بگوید:" امشب آسمون هم زخمی تره!"
دگردیسی اجتناب ناپذیر بود. قرار بر این شد که روزهای باقی مانده را صرف آخرین جادو کنند. باید سه زن باردار را مییافتند که روح ساحران در آنها حلول مییافت. این آخرین جادوی آنها پیش از سوزانده شدنشان بود.
برادر کدخدا از او خواسته بود تا مهلت ده روزهای را برای توبهی آنان در نظر بگیرد تا شاید تنها پسرش شانسی برای نجات پیدا کند. ساحران نیز با مردم دهکده پیمان بسته بودند که روح خود را از شیطان پس بگیرند. مقاومت بیهوده بود و آنان به اعتماد اهالی ده نیاز داشتند.
اما از آنجا که تنها دو زن باردار در دهکده وجود داشت و پسرک کوچکترین عضو گروه بود؛ قرار بر این شد که او پس از اعمال جادو فرار کند تا نه محلیها از غیبت او آگاه شوند و خللی در اجرای جادو پیش بیاید؛ و نه جان پسر نوجوان به خطر بیافتد.
ادامه دارد...