ویرگول
ورودثبت نام
MeteorBali
MeteorBaliنوشته‌های علمیِ من در ?? https://t.me/meteorjournal
MeteorBali
MeteorBali
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

تب سرد (قسمت اول)

نور آتش بر حراس چهره­ها سایه می­افکند. لحن زرد تشویش و اضطراب در هوا طنین می­انداخت. تنها هماغوشی صدای خرد و شعله­ور شدن تکه­های هیزم و نفس­های سرما زده­ی باد نشانی از آرامش داشت. مساله مرگ بود و مرگ؛ اما اینبار مرگ هم راه حل داشت. گروه ساحران برای آخرین بار زیر آسمان پر ستاره در دره­ای بین بخش غربی دهکده و تپه­ی مجاور دور هم جمع شده بودند.

کوچک ترین عضو گروه سه نفره­ی آخرین بازماندگان ساحران –که پسری هفده، هجده ساله با زخمی عمودی روی سمت چپ لبش بود- با تشویش از جا پرید: "همیشه باید یک راه حلی باشه!"

رئیس ساحران ، زنی دنیا دیده و آرام که با وجود اینکه حدود سی و هشت سال سن داشت به مرور آثار شکستگی روی چهره­اش نقش می­بست گفت: "نمی­تونیم تا ابد فرار کنیم و دور از انسان­ها توی غارها بچپیم. ما باید این فداکاری رو بپذیریم تا نسل ما بتونه زیر پوست شهر رشد کنه. اینجوری میتونیم انتقاممون رو از تمامی کساییکه نه تنها به ما پشت کردن؛ بلکه ریشه­ی ما رو بریدن بگیریم."

رنگی به رخساره­ها نمانده بود. تنها پسر نوجوان بود که به خود اجازه می­داد با مویه و زاری­های آرام و بریده وحشتش را ابراز کند. گویی دو تن دیگر هنوز امیدی داشتند. آدمی که سرد و گرم روزگار را بچشد، فکر می­کند باز هم می­تواند از ناملایمات قسر در برود.

عضو دیگر گروه، پسر بیست و سه ساله­ی برادر کدخدای ده؛ در حالیکه ابروهایش را به هم گره زده بود و حرکت سریع مردمک­هایش نشان از آن داشت که دارد به سرعت تمامی جوانب را می­سنجد؛ با صدایی آرام و بم تر از معمول گفت:"اگه جونمون رو نجات بدیم فرصت بیشتری برای فکر کردن می­خریم. حتما یک راه بهتری هست."

رئیس که خوی رهبریش او را به سمت افکار بلند پروازانه­ای سوق می­داد پاسخ داد :"از زندگی چی می­خوای؟ نفس کشیدن؟ یا به قدرت مطلق رسیدن؟ جسم تو چه ارزشی داره وقتی با یک خنجر از بین میره؟"

برادر زاده­ی کدخدا با همان چهره­ی متفر به آرامی سر بلند کرد و کمی گردن کشید تا به رد راه شیری که امشب کمی روشن تر بود اشاره کند و یکی از آن جمله­های به ظاهر نامربوطی که شاید خودش هم متوجه مفهوم آن نمی­شد بگوید:" امشب آسمون هم زخمی تره!"

دگردیسی اجتناب ناپذیر بود. قرار بر این شد که روزهای باقی مانده را صرف آخرین جادو کنند. باید سه زن باردار را می­یافتند که روح ساحران در آن­ها حلول می­یافت. این آخرین جادوی آن­ها پیش از سوزانده شدنشان بود.

برادر کدخدا از او خواسته بود تا مهلت ده روزه­ای را برای توبه­ی آنان در نظر بگیرد تا شاید تنها پسرش شانسی برای نجات پیدا کند. ساحران نیز با مردم دهکده پیمان بسته بودند که روح خود را از شیطان پس بگیرند. مقاومت بیهوده بود و آنان به اعتماد اهالی ده نیاز داشتند.

اما از آنجا که تنها دو زن باردار در دهکده وجود داشت و پسرک کوچک­ترین عضو گروه بود؛ قرار بر این شد که او پس از اعمال جادو فرار کند تا نه محلی­ها از غیبت او آگاه شوند و خللی در اجرای جادو پیش بیاید؛ و نه جان پسر نوجوان به خطر بیافتد.


ادامه دارد...

داستانفانتزیجادوگریاجتماعینوجوان
۲
۰
MeteorBali
MeteorBali
نوشته‌های علمیِ من در ?? https://t.me/meteorjournal
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید