همسرم ملافهی بالش و پتو رو، بهجای دوختن، با سنجاققفلی میبنده. بارها شده که یکیاش باز شده. دست، یا پای ما رو اساسی خراشونده یا اصلا همچین فرو رفته که تا چند روز با دیدن رختخواب، کلّاً خواب از سرمون میپره.
آخرینبار توی یک شب، هم پای من مجروح شد. هم دست پسر ۸سالهام خراش اساسی برداشته بود. بهش(بعد از کلی توضیحات مدنی و آموزش اجتماعی!) گفتم بیا یک کمپین تشکیل بدیم:
تا بالاخره اعتراضمون رو نشون داده باشیم. و شاید همسرم از خرشیطون بیاد پائین و این اسباب و آلات شکنجه رو دیگه استفاده نکنه.
حالا به اینکه تاثیر بذاره؟ یا نه! کاری ندارم. از اون روز هروقت پسرم یک سنجاق قفلی میبینه نیشاش باز میشه میگه: «کمپییین!؟!» نه اینکه یادش رفته باشه. یا ندونه که کمپین چیه. موضوع اینه که تنها کمپینی که در تمام عمرش باهاش سرو کار داشته همین مورد بوده.
حکایت خیلی از ماها در این مرز و بوم پرگهر هست.
اونقدر محروم بودیم. یا خودمون خودمون رو محروم کردیم که از خیلی واقعیتهای استاندارد جهانی! و یا متناسب با تمدن متعارف در قرن۲۱ کلاً یا خبر نداریم. یا برامون تعریف شده در همون چهارچوبی که اون محدودیت اجازهی تفکر بهمون میده.

مثال ، و نمونهی عملی رو دیگه خودتون بگید.