در یک دورهمی نسبتا بزرگ در پارک، بازی‌های کلامی و سرگرمی‌های مختلف انجام می‌شد. تا این‌که یکی از (مدعیانِ)فرهیختگی در جمع، بعد از مقدمه‌ای چندش‌آور سوال کلیشه‌ای همیشگی را به عنوان مسابقه‌ی جالب! پرسید:
هر کس اسم آخرین کتابی که خوانده بگوید.
تنها کسی که بدون معطلی و بدون به زبان آوردن کلمه‌ای برنده مسابقه شد، مادرم بود. از زیر کاپشنی که پوشیده بود کتابش را درآورد و بالا گرفت. بدون انتظار برای عکس‌العمل یا تشویق، یا هر چیز دیگر. حتی قبل از این‌که خیلی‌ها بتوانند اسم کتاب را بخوانند آن را سر جایش برگرداند و بقیه‌ی چائی‌اش را خورد.
خوشبختانه جزو انسان‌های خوشبختی هستم که این ژن مرغوب و تربیت مناسب نصیبم شده. معمولا ادعائی نمی‌کنم. سکوت را به وراجی و خودستائی ترجیح می‌دهم. از وقتم در حد مقدور خوب استفاده می‌کنم.
البته قطعا نوشتن وبلاگ (که دیگر خوشبختانه حواننده‌ی چندانی ندارد) مشمول این کم حرفی و سکوت خودخواسته در جمع و حتی خودستائی نیست.
