هنوز صد صفحه بیشتر از کتاب لولیتا رو نخوندم. اما تا همینجا هم کلی تاسف خوردم که چرا زودتر باهاش آشنا نشدم. شاید بعد از اون برم سراغ بقیهی کارهای ناباکوف.
مهارت و ظرافت خاصی میخواد که داستان بنویسی. سوژهی اصلی هم یک بیمار جنسی باشه. امّا حتی از یک کلمه(تاکید میکنم حتی یک کلمه)ی اروتیک و ناشایست استفاده نکنی.
نهتنها کلمات! بلکه حتی متن و نوشتار هم هیچ بار بیادبانه و زشتی نداشته باشه.
نهتنها زشت نبودن! بلکه حتی تحریککننده و جنسی و اروتیک هم نباشه.
نمیدونم شاید اگر کسی در شرایط سنّی دیگری همین رمان رو بخونه؟ براش تعریف دیگری داشته باشه. و تاثیر دیگر... امّا از نگاه من فقط توصیف زیبائی بوده . به شکلی شایسته و ظریف در خور شان یک رمان فاخر.

حالا به شایعات مسخرهی عروسک جنسی که از اسم این رمان (سوءِ)استفاده کردهاند هم کاری نداریم.