شاهنامه رو گوش میکردم. دوباره یک نبرد دیگه تموم شد.
رفتم توی فکر. تا اینجا شاید حدود صد نبرد توصیف شده. اغلب اوقات، دوتا لشکر دهدوازده هزار نفری جلوی هم صف کشیدن.
یهکم رجزخوانی، بعدشم فقط دونفر باهم جنگیدن. نهایتاش یکنفر زده هزارنفر رو لتو پار کرده.
خیلی به گوش آشنا میاد. تفکر دیرینه. فرهنگ غالب وطنی! منتظر «یک» ناجی بودن. مدیریت انفرادی. و... کلی سوژهی دیگه.
عادت کردیم از یکشخص، انتظار داشته باشیم. توی گروه رئیس و لیدر داشته باشیم و ازش اطاعت کنیم(یا خودمون رئیس باشیم) ولی کار گروهی و مشورت برامون درست جا نیفتاده. بلد نیستیم.
از پائین پائین گرفته تا بالای بالا . یکی باید باشه؟ تا فلان، بشه!
قهرمان، بت، یا حتی در موارد معکوس شیطان و صاحبتقصیر در همه چیز.

حتی اگر کسی خودش هم نخواد؟ وقتی توی یک جایگاه قرار گرفت. باهاش طوری رفتار میکنیم، تا بشه همون که ما انتظار داریم.
گاهی حتّی اون انتظار اینه که بزنه توی سرمون!
خودمون میخوایم.
دوست داریم.
چرا ؟