فرهنگ انتقاد
این روزها کمتر کسی است که اسم ALS و ماجرای سطل آب یخ را نشنیده باشد. اگر هم شما هنوزنشنیدهاید؟ چیز زیادی را از دست ندادهاید.
موضوع مربوط به جلب توجه به سمت یک بیماری بسیار نادر است که از هر صدهزارنفر شاید یک نفر را مبتلا کند و معروفترین بیمار آن آقای هاوکینگ فیزیکدان انگلیسی است. و موسسه ای که این ابتکار جنجالی را راهانداخت «تا الآن» چندین میلیون دلار درآمد بدست آورده تا شاید برای درمان این بیماری فعلاً لاعلاج تحقیق کند.
صحبت از تب این حرکت (بقول خودشان:چالش)و گسترش آن از روسای جمهور تا میلیونرها و هنرمندان(هالیوود تا طهران!)، دیگر، خیلی تکراری شده و جائی برای صحبت باقی نمانده.
اما یک نکته در حاشیه این اقدام فراگیر کمی تامل برانگیز و قابل ذکر است. انـتـقـاد
در کنار این حرکت و به محض فراگیر شدن ژستهای گوناگون آن ، عدهای به انتقاد از آن پرداختند. از مردم غزه که سطل خاک بجای آب و یخ بر سرشان ریختند، تا کسانی که به مصداق مَثَلِ: « چراغی که به خانه رواست . . . » اولویتهای مهمتر، نظیر گرسنگی و لزوم توجه به بیماریهای شایعتر را یادآور شدند. اما پرتکرارترین انتقادها بیارزشترین آنها بود. اکثریت قریب به اتفاق منتقدین و نکوهشگران به هدر دادن یک سطل آب در دوران کم آبی اشاره میکردند. که اگر صحبت از صرفهجوئی و مصرف باشد؟ انرژی صرف شده برای تولید یخ خیلی بیشتر از آن چند لیتر آب ارزش خواهد داشت.
مثل اغلب پدیدههای جنجالی و بمبهای خبری دیگر، منتقدان بیش از اجرا کنندگان درگیر سطحی نگری و زودباوری شدند. فقط یک سطل و چند لیتر آب را دیدند و از بقیه چیزها چشم پوشیدند. نه مستمندان اطراف خود را دیدند. نه بیماران خاص شهر خودشان را دیدند. نه اختلاف طبقاتی روزافزون اطرافشان. نه نابودی تدریجی محیط زیست به دست خودشان را! و نه خیلی چیزهای دیگر را.
شهریور ۱۳۹۳
