در شبکههای اجتماعی، این چند روزه. ماجرائی تاثر برانگیز نقل و دستبهدست میشود و هر کسی اظهار تاسف و ناراحتی میکند.
شخصاً، هرچه سعی می کنم با دیگران هم دردی کنم. فقط بیشعوری(و بیاحساسی) درونیام شکوفا میشود و یاد حکایت پندآموز قدیمی آن بازرگان میافتم که (نگاه غضبناک!)عزرائیل را در طهران میبیند و با قالیچهی سلیمان! فرار میکند به هندوستان. آنجا عرائیل می گوید صبح در طهران از دیدنات {تعجب} کردم. چون قرار بود امروز در هند جانت را بگیرم.
ماجرا این است که خانوادهای ساکن شیراز که دو جوان باهوش داشتند و (به علت بهائی بودن) امکان تحصیلات دانشگاهی در ایران برایشان نبوده. علیرغم میل باطنی مهاجرت میکنند به کانادا.

دوروز قبل پشت چراغ قرمز ایستاده بودند که یک کامیون از ناکجاآباد میآید میزند به خودروی آنها دختر کوچکتر که سال آخر پزشکی بوده، فوت میکندو بقیه هم چندان حال خوشی ندارند.
