معمولا هر نوع اظهار نظر درباره کتاب خواندن، یا نخواندن دیگران نوعی بیشعوری زیرپوستی گوینده و نویسنده را برملا میکند.
چه عیب دارد؟ من که صاحب تریبون و اینلوئنسر نیستم. وبلاگ خودمه اراجیف ذهنی خودم رو مینویسم.
ماجرا و مشغولیت ذهنی جدیدم سلیقه‌ی هنری بخصوص انتخاب فیلمو سریال برای دیدن است.
به دلایلی به قشر وسیعی معاشرت و آشنایی (آنلاین و حضوری) دارم. اغلب اوقات دچار شرم نیابتی میشوم وقتی میبینم کدام محتواها مخاطب گسترده دارند و کدام محتوا که ـبه نظر خودم ارزش دیدن را دارد) یا بکلی ندیده گرفته میشود یا نقدهای مسخره و پرمخاطب با جملات فارسی درباره‌اش سروده میشود.
یکی نوشته مگر اسپیلبرگ اصلا چه چیز به درد بخوری ساخته که این‌قدر درباره فیلم مسخره‌ی جدیدش صحبت میشه. هوار نفر هم تایید کردند.
یکی دیگه نقد چند صفحه‌ای در اثبات پوچ بودن فیلم‌های نولان نوشته و کلی براش کف زدن و نوشته‌هاش رو دست به دست می‌کنن.
به جایی رسیده که با خودم می‌گم کتاب نخوندن طلب‌مون. خود کتاب‌های پر مخاطب برای اثبات سقوط فرهنگی هنری یک جامعه کافی است. سایر مدیاهای جایگزین هم در مراتبی فاجعه‌بار تر
