شاید هم خطر نباشه .
اون قدیم ندیم‌ها که اینترنت داشتیم(یا فکر می‌کردیم که داریم!) یادم نمیاد. تا دو روز قبل بود؟ یا قبل‌تر؟؟ به هر حال مهم نیست. چون فعلا که نداریم دیگه. «دونقطه‌دی» هر آپ و سایت، و بستر آنلاینی که گیر می‌آوردیم تبدیل‌اش می‌کردیم به محیط دوست‌یابی.
توضیح احتیاج نداره.
دوستانی که حتی توی لینکداین هم درخواست دوستی(یا پیغام شخصی) دریافت کردند دیگه عمق فاجعه رو می‌دونن.
حالا از معدود جاهائی که می‌شه توش نوشت همین‌جاست. فقط تصورش برام سخته که اگر همین اوضاع ادامه پیدا کنه؟ با چه ترفندی قراره همون بلای قدیمی سر ویرگول هم بیاد؟ «دونقطه‌چشمان‌گشاده!» ولی برای مردانی از سرزمین پارس چیز ناممکن وجود نداره.
خودم غرق در تصورات متنوع شدم. کلا حس نوشتن پرید.
