چند سال قبل، پیش از رونق گرفتن شبکههای اجتماعی ، زمانی بود که الآن معروف شده به دوران طلائی وبلاگنویسی.
وبلاگهای اون زمان مثل حالا نبود.
نه مثل توئیتر مختصر و فشرده بود.
نه مثل اینستاگرام متظاهرانه بود.
نه مثل فیسبوک تونلزمان بود.
نه مثل ردیت تخصصی بود.
نه مثل تیکتاک جنگولکبازی بود.
نه مثل تیندر . . (استغفرالله!)
وقتی کسی روزنوشت مینوشت. صادقانه مینوشت. دقیق مینوشت. هرروز مینوشت.
نه لایک و فالو کردن و فالوبگ و فوروارد درکار بود. نه درودوکون و پاساژ با بقیهی داستانها قاطی میشد.
توصیف زیاد داره. گفتن ازش تمومی نداره.
اون زمان بود که من زندگی موازی رو تجربه کردم.
وقتی وبلاگ یک معلم رو که توی بحرین ساکن بود دنبال می کردم. دقیقا یک زندگی چند ساله در بحرین رو از دید یک خانممعلم دانشجو تجربه میکردم. با خیلی جزئیات.
وقتی وبلاگ یک کارمند بانک توی اهواز رو دنبال می کردم. نه تنها با جزئیات شغلی یک کارمند بانک آشنا میشدم. بلکه حتی میتونستم گرمای اهواز رو هم توی نوشتههاش حس کنم. بوی آبگوشت ناهارش رو که ساعت سه بعدازظهر می خورد حس کنم.
تجربه زیاد بود. با هرکدوم توی یک دنیای موازی سیر میکردم. عین یک سریال خوشساخت که نولان نویسندهاش باشه؟ برای خوندن پست بعدی هر وبلاگ منتظر می موندم. از دیدن نظر اون نویسنده زیر پستهای وبلاگ خودم قلبم میلرزید.
نه عکسی در کار بود. نه من و {...} یکهوئی! وجود داشت.
با این حال همه رو خیلی بهتر از استوری و فیلم و عکس حس می کردم.
زمونهی بدی شده.

هیچی دیگه مثل قبل نیست.