بر خلاف داستان قبلی ام که فقط هشت کلمه بود این یکی ۱۵۰ کلمه است. اما وقتی دادم هوش مصنوعی. ۲۴ دقیقه درباره‌اش پادکست ساخت و از ایجاز علمی و فلسفی‌اش تعریف کرد.
لینک پادکست رو هم اگر قبول کنه میذارم پائین متن
-*( از آرماگدون تا ، رگناروک )*-
در مسیر صعود به اورست بودند که بالاخره اتفاق افتاد. بعدها فهمیدند باران‌های رادیواکتیو اکثرِ حیات روی زمین را نابود کرده، در پنج‌هزار متری، بالاتر از ابرها، تنها پناهگاه جهان را ساختند؛ آخرین ریه‌های متحرک انسان، در طولانی‌ترین قرنطینه‌ی تاریخ.
زیر سقف گلخانه‌ها کودکانی متولد شدند که ریه‌هایشان با هوای رقیق کوهستان خو گرفت. صبورانه چشم به پایانِ نیمه‌عمر تشعشعاتِ کشنده دوخته بودند تا روزی برای تصاحب دوباره‌ی سیاره پایین بروند.
سکوت بیش از یک قرن طول کشید، متولدین بالای ابرها سرانجام غارها و پناهگاه هیمالیا را ترک کردند. اما به جای ویرانه‌ای خالی، با طبیعت بازسازی‌شده و بهشتی بیگانه روبه‌رو شدند که موجوداتی جهش‌یافته را پرورش داده بود.
هوای سنگینِ زیست‌بوم جدید، ریه‌های عادت‌کرده به کوهستان را پس می‌زد. آن‌ها فاتح زمین نبودند، غریبگانی از تمدّن گذشته بودند؛ آخرین انسان‌ها تسخیر را در ذهن داشتند، امّا فقط انقراضی خاموش در انتظارشان بود.
پایانِ پایان
