وجه مشخصهی این روزگار، کاریکاتور کردن اغلب چیزهاست.
کت و شلوار بر تن کوک زبالهگرد آزار دیده میکنند و مثل مترسک میچرخانند.
چند روزی زینت شبکههای اجتماعی میشود و با او ژست نیکوکاری میگیرند.
دیگر تا چند ماه به هزاران کودککار(مخصوصا همان سوژهی تحقیر شده!) و سرنوشت آنها کسی فکر نمیکند.
از آن بدتر سمبلیک کردن امید با افسانههای تخیلی و فانتزی نوساز.
مسخره . . .
در حد زیبا خواندنِ سبزشدن دانهی گوجه از سوراخ فاضلاب.
