-*( انگشت در چشم دیگران )*-

-*( دخالت با ادعای علم )*-

پدیده‌ای جدید را شاهد هستیم که در حال رشد است. تولید کنندگان محتوا که به موضوعات علمی و پدیده‌های روز می‌پردازند.

قالب رایج پادکست برای این منظور بهتراز بقیه هست. خیلی هم کار خوبی است.در این روزگاری که حوصله‌ی مطالعه کمتر شده مردم محتوای سریع و راحت می‌خواهند. قانون عرضه و تقاضا تولید کنندگان با کیفیت را حفظ و بقیه را به حاشیه خواهد راند. (البته با فرض سلیقه عمومی آلوده نشده به شبه‌علم و خرافات)

بقیه‌ی ماجرا را با یک تجربه ادامه میدهم تا منظورم را راحت‌تر و با جانبداری کمتر بنویسم.

پادکستی با کیفیت و به روز را پیدا کردم که به هر مبحثی پرداخته بود. با جدیدترین اخبار موثق و یافته‌های معتبر تطبیق داده و کامل کرده بود. حدود سی اپیزود آن‌را دانلود کردم و در اولویت شنیدن حین رانندگی و پیاده‌روی قرار گرفت. تا قسمت بیستم اوضاع عادی و قابل قبول پیش می‌رفت و گاهی به حشو و پرحرفی کشیده می‌شد که با افزایش سرعت پخش بدون نگرانی قابل استفاده بود.

در قسمت بیست‌و یک در اوج نتیجه‌گیری و جمع بندی علمی مبحثی فیزیولو‌ژیکی جمله‌ای گفت که اول فکر کردم اشتباه شنیده‌ام. برگشتم دوباره گوش کردم فهمیدم اشتباه نکرده‌ام.

{{وجود نقطه‌ی کور در چشم انسان اثبات تکامل تدریجی و روند تصادفی آن است. فرض وجود خالق عاقل برای چنین چشمی احمقانه است}}

اصلا نتوانستم نوع نتیجه‌گیری و پایه‌های منطقی آن را بفهمم. با تحصیلات آکادمیک در دو رشته علوم انسانی(لیسانس روانشناسی. و فوق‌لیسانس علوم اجتماعی) موضوعات علمی و نوع نتیجه‌گیری جزو نقاط حساسی است که به سرعت شاخک‌های مغزی‌ام را تحریک می‌کنند.

در قسمتی دیگر شبیه همین استدلال را برای محل قرار گیری پروستات و تداخل آن با موضوعات تخصصی اورولوژی اعلام کرد.

اینکه در جوامع امروزی تعدادی از مومنین متعصب و تندرو کارهائی می‌کنند که چندان جالب نیست. جای خودش. در همه موارد میتوان رد سواستفاده از سیستم ایدئولوژی را هم پیدا کرد که فعلا موضوع بحث ما نیست.

موضوع این‌جاست که صدها برابر آن جماعت(سوای اینکه رفتارشان نتیجه کدام نوع اعتقاد بوده) یعنی میلیاردها انسان خداباور بی‌آزار روی این کره‌ی خاکی زندگی می‌کنند. اعتقاد قلبی و باورشان به وجود خالق به زندگی خودشان و خانواده‌اشان کمک می‌کند تا بهتر و راحت‌تر زندگی کنند. بدون این‌که مزاحم دیگران باشند. یا خداناباوران رنگارنگ را تکفیر کنند.

چه منطق و فلسفه‌ای به یک دانشمند، یا راوی وقایع علمی، این مجوز را می‌دهد؟ که اعتقاد میلیاردها انسان را بکلی غلط فرض کنند بدون دلیل انگشت در چشم آن‌ها کنند . و بر نتیجه‌گیری غیر منطقی خودشان پافشاری کنند. یا از آن، نوعی نتیجه‌گیری کنند که در شان آن تندروهای بی‌منطق(یا یک کپی از رفتار آنان) است.

شبیه همین اتفاق در مجامع ادبی هم رخ می‌دهد.

مرور یک اثر ادبی، به تحلیل اشارات، تشبیه‌ها، تمثیل‌ها، اسطوره‌ها، و تطبیق پیام آن داستان با زندگی روزمره خودمان یا وضعیت اجتماعی منجر می‌شود. اما گروهی هستند که از هر جائی شروع کنند، در نهایت قصدشان انگشت فرو کردن در چشم یک جماعت خاص، یا دقیق‌تر: همه‌ی کسانی است که مثل خودشان فکر نمی‌کنند.

بهتر است اخلاق گفتگو و آداب معاشرت فرهنگی را بهتر یاد بگیریم