چند پست قبل از هنرمندانی که سلیقه و سبک آنها برایم ارزشمند و قابل احترام است گفتم.
از اینکه در این آشفته بازار جامعه و فرهنگها، گاهی ستایش زندگی با زبان هنر چقدر میتواند دلچسب یا مفید باشد. امکان ویرایش آن پست و اضافه و تکمیل لیستم را ندارم. اما با دیدن معدود کارهای آرنوفسکی که هنوز ندیده بودم (بله! وقتی از هنرمندی خوشم بیاید،در حد توان، کنتراتی همه آثارش را میبینم یا میخوانم.) باز هم به فکر فرو رفتم

از تمثیلهای فیلم وال و برداشت دقیقی که نسبت به زندگی یک اکثریت جهانی، به تصویر کشیده شده شگفت زده شدم.
از مرثیهای برای یک رویا که سبک زندگی بسیاری از همشهریان و هم وطنان شده حیرت زده شدم.
در مجموع با کمی تامل و سکوت بار دیگر متوجه شدم. چقدر فراوان هستند کسانی که زندگی و رفع نیاز در حد کف هرم مازلو برایشان عادی و استاندارد شده.
خانواده کلیشهای که قرار است هسته جامعه باشد را با دید مطالعاتی رشتهای در آن درس خواندهام تحلیل کردم. رسیدم به والدینی که از تکنولوژی و یادگیری وحشت دارند. نوجوانانی که یادگیری و تکنولوژی برایشان فقط یک سقف رفع نیاز اعتیادگونه به انواع سرگرمیها را دارد. و آن والدین تحمیق شده را گول میزنند یا بازی میدهند.
باز هم رسیدم به همان کف هرم مازلو. حداکثر رشد تا حد کسب امنیت که آن هم گاهی محدود به دیده شدن به هر قیمت و محدود به چیزهائی است که با پول میتوان خرید.
شاید بهتر باشد فقط فیلم چشمه را از آرنوفسکی بارها ببینم و مثل همیشه در موسیقی عمیق آن غرق شوم. بقیه چیزها را تلاش کنم فراموش کنم.