پرواز تهران-دبی تازه نشسته بود.منتظر رسیدن چمدانش بود که گوشی اش زنگ خورد. آرش بود. یکی از دوستان قدیمی اش. میخواست بداند که کجاست؟ گفت اگر دوست دارد می تواند برود شرکتش،گپی بزنند و قهوه ای نوش جان کنند. پیشنهاد بدی نبود. تا آن موقع شرکت دوستش را ندیده بود.آدرسش را گرفت. مستقیم از فرودگاه رفت شرکت. ساختمانی دو طبقه با نمای فلزی خاک گرفته. از چند پله بالا رفت.جلوی در مکثی کرد. در باز شد. آرش جلو آمد و با هم احوالپرسی گرمی کردند. با اشاره ی آرش ،آبدارچی که مردی بود قد بلند با یک کلاه کپِ مشکیِ رنگ و رو رفته،جلو آمد. طوری قوز کرده بود تا بتواند بلندی قدش را با آن جبران کند. به زمین نگاه میکرد وچهره اش کاملا مشخص نبود.چمدان را گرفت و همان طور سر به زیر دور شد. آرش درب ورودی را نشانش داد تا او جلوتر برود. بعد از در، پاگرد کوچکی بود که به دو قسمت تقسیم میشد. راهی که به سمت انبار شرکت میرفت و پله هایی که به طبقه ی دوم راه داشت. از پله ها بالا رفتند. در فلزی قهوه ای رنگی که قسمت شیشه ای آن با میله های فلزی استیل پوشیده شده بود را باز کرد و وارد حال شد. یک دست مبل چرمی خوش رنگی که به صورت جمع و جوری چیده شده بود با یک میز عسلی در میانشان دمِ در ورودی قرار داشت. در کنار مبل ، میز کاری بود که یک کامپیوتر روی آن خودنمایی میکرد. چند قدم آنطرف تر میز دیگری بود اما کوچکتر و بعد راهرویی باریک که به اتاقکی منتهی میشد.با اشاره ی آرش روی یک مبل دو نفره نشست.دستش را بر روی لبه ی بالایی مبل گذاشت. طوری لم داد که تمام مبل را گرفت. میخواست خستگی اش را در کند. آرش مثل همیشه مغرور بود. به جای اینکه روبرویش بنشیند، رفت و پشت میز کارش نشست. گوشی را برداشت شماره ای را گرفت و گفت:قهوه درست میکنی.در همین لحظه از اتاقک انتهای راهرو دختری با قدی نسبتا بلند نمایان شد. مانتوی حریر سورمه ای رنگی پوشیده بود و دماغی نوک تیز و رو به بالا داشت که نشان میداد او هم از تیغ جراح در امان نبوده است . در روبرویش را باز کرد و برای لحظه ای ناپدید شد. آرش برای چند لحظه اتاق را ترک کرد.رفتنش مصادف بود با برگشتن دختر. الان میشد تمام صورتش را دید. پیشانی تقریبا کوتاهی داشت که میخواست آنرا با موهای رنگ کرده و پوش داده اش ،جبران کند. رژ صورتی ای که به قرمز میزد بر روی لبش جلوه ی خاصی داشت. مانتو عبایی اش هنگام راه رفتن عقب میرفت و تیشرت مشکی اش را با شلوار لی تنها میگذاشت. یک قوطی شیر دستش گرفته بود .مصمم ،به سمت گازِ کوچکِ آشپز خانه رفت.گاز را روشن کرد. قهوه جوش را برداشت. با انگشتان کشیده اش مقداری قهوه داخلش ریخت. بعد خواست تا درِ قوطی شیر را باز کند. کمی با آن کلنجار رفت. مشخص بود که نمایشی است که به بازیگر دومی نیاز دارد. با بی حالی دستش را از لبه ی مبل برداشت،روی پایش گذاشت و بلند شد. کمی بین مبل ها جا باز کرد تا بتواند رد شود. به سمت دخترک رفت. دختر با چشمانی مشتاق که انتهایش به او ختم میشد و لبخندی که نشان از پیروزی داشت بطری را به او داد. با یک بار پیچاندن بازش کرد. به چشمان دختر نگاه کرد. ارزشش را داشت؟؟! برگشت و دوباره به حالت قبل نشست. آرش هم آمد. دختر شروع کرده بود به هم زدن قهوه ی تلخ!!! آرش رفت و ناظر همزدن دخترک شد. بعد از چند دقیقه قهوه آماده بود. دختر با سرعتی باورنکردنی دو فنجان قهوه آماده کرد و به او تعارف کرد. واقعا انگشتان ظریفی داشت. لاک قرمزی را هم که زده بود، ظرافتشان را بیشتر نشان میداد.فنجان قهوه را برداشت و روی میزعسلی گذاشت.دختر سمت آرش رفت و فنجان باقیمانده را بر روی میزش گذاشت. آرش بعد از چند دقیقه قهوه را سر کشید و با صدای بلندی گفت: باید این قهوه رو داغ،داغ خورد. دخترک که در کنار آرش ایستاده بود با صدایی نازک خندید.خنده اش هم خاص بود یا میخواست که خاص جلوه کند.فنجان را برداشت و قهوه را مزه کرد. متوجه طعمش نشد. یک قورت دیگر. نه، طعم عجیبی داشت.قورت سوم برابر بود با تمام شدن قهوه. در این بین از اوضاع و احوال کار با آرش میگفت ولی گه گاه، نیم نگاهی به دخترک داشت که حالا از اتاقک انتهای راهرو خزیده بود و خود را به میز گوشه حال منتقل کرده بود.وقت رفتن بود. بابت قهوه از آرش و دختر تشکر کرد. از در فلزی قهوه ای گذشت. از پله ها پایین آمد. از آرش که برای همراهی اش تا طبقه ی اول آمده بود خواست که یک تاکسی تا هتلش بگیرد. در تاکسی، به طعم قهوه فکر می کرد. او خدای قهوه بود ولی قهوه ی صبح، جور دیگری بود. به هتل رسید. چمدانش را از صندوق عقب تاکسی برداشت و به سمت پذیرش هتل رفت. کلید اتاقش را گرفت. سوار آسانسور شد. دکمه طبقه ی ۴ را زد. وارد اتاقش شد. چمدان را گوشه ای از اتاق رها کرد و مستقیم رفت و روی تخت دراز کشید. گوشی را برداشت. در بین مخاطبین،شماره ی مورد نظرش را پیدا کرد. الو... سلام آرش جان،خوبی. مزه ی قهوه ات خیلی خاص بود. میخوام دوباره امتحانش کنم ...