ویرگول
ورودثبت نام
مثلِ هیچکس
مثلِ هیچکسگفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست
مثلِ هیچکس
مثلِ هیچکس
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

فرشته ای به نام پدر



به پشتیِ قرمزِ دستی تکیه داده است و دارد با کنترل تلویزیون کلنجار می رود. چشمانش دیگر سوی قدیم را ندارند و حتما باید عینک بزند تا بتواند شماره ها را بخواند. تازه از سر کار برگشته است. به اتاق می روم تا سینی چای را برایش ببرم. خستگی در چهره اش موج می زند ولی تا مرا می بیند با چشمانِ میشی خسته اش، به رویم لبخندی می زند و می گوید : دستِ دختر عزیزم درد نکنه. من هم در جوابش لبخند می زنم . بغض راه گلویم را می بندد. سریع از اتاق بیرون می زنم تا اشک هایی که در چشمانم حلقه زده را نبیند. چند روزی است که عجیب حساس شده ام. عجیب دلم برایش تنگ می شود حتی وقتی در کنارش نشسته ام. چهره ی پدر با آن خستگی، با آن دستان پینه بسته ، با آن زخم های قدیمی روی آن، با زخم هایی که هنوز خوب نشده،جای خود را به زخم های دیگر می دهند، دلم را به درد می آورد. دوست دارم رو به رویش بنشینم و یک دل سیر نگاهش کنم. چقدر زود پدرم پیر شد. چطور متوجه نشدم. سرش تقریبا سفید شده است. دلم می گیرد. جوانی اش را به پای فرزندانش گذاشت بدون هیچ چشم داشتی. دوست دارم به اتاق بروم،دستانش را در دستم بگیرم و به جای هر زخمش بوسه ای بزنم.دستانم را بر گردنش حلقه کنم، صورتش را ببوسم و از او به خاطر هر رنجشی که دلیلش من بودم عذر خواهی کنم. تا دیرتر از این نشده، باید به او بگویم دوستش دارم و اینکه چه خوب است که هست...

پدرروز پدردل نوشتهفرشته
۸
۳
مثلِ هیچکس
مثلِ هیچکس
گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید