بگذریم که قدیما( منظورم از قدیما قبل از ورود مهمان ناخوانده (کرونا) به ایران بود،یادش بخیر?) وقتی اکثر افراد سرفه یا عطسه می کردن (اصلا نمی دونستن استفاده از آرنج? برای سرفه کردن یعنی چه؟)، تا شعاع یک کیلومتری شان رو مورد فیض قرار می دادن و یا وقتی با یکی صحبت میکردی اگرچه قطرات ریزی?? تمام صورتتو می پوشوند، نه تو استرس می گرفتی و نه طرف مقابل،خیلی راحت در حالی که به طرف می فهموندی که هنوز داری به صحبتاش گوش میدی(و اون هم عین خیالش نبود?)با یه دست صورت و چشماتُ پاک میکردی. ولی الان سرفه کردن در اماکن عمومی حکم عملیات انتحاری رو داره??. دیروز وقتی که از سر کار بر می گشتم شهر رو برای بار چندم مثل شهر ارواح دیدم??. چند دقیقه ای که تو ایستگاه منتظر اتوبوس بودم حتی یه پرنده هم پر نمیزد??( انگار پرنده ها هم فهمیدن بودن که باید تو لونه هاشون بشینن و نه تنها تو شهر بلکه به شهر های اطراف هم مسافرت نکنن). اتوبوس? اومد و سوار شدم. تو این تایم هیچ وقت جای نشستن نبود و مجبور بودم تا ۷،۸ ایستگاه بایستم.تازه هر وقت هم که یکی پیاده میشد مسافرای دیگه با سرعت نور⚡ جای خالیشو پر می کردن و فرصت عکس العمل رو ازت می گرفتن?. دیروز اما تنها یه خانم ته اتوبوس نشسته بود و وقتی منُ دید انگار نور امیدی درونش زنده شد. به چشام خیره شد و لبخندِ ملیحی رو نثارم کرد?☺. تا حالا تو اتوبوس هیچکی اینقدر از حضورم مشعوف نشده بود?. بدون اینکه دستهامو به جایی بزنم کارتُ کشیدم و رفتم و روبروی خانم مهربان نشستم. دستهامو مثل جراحی ?⚕️که تازه میخواد وارد اتاق عمل بشه بالا گرفته بودم و طوری نشستم که مانتو و کیفم به صندلی بغلی تجاوز نکنه. وقتی که اتوبوس شروع به حرکت کرد، دستکشهامو در آوردم و خیلی محتاطانه روی پام گذاشتم و گوشیمو از تو کیفم درآوردمُ رفتم تو دنیای مجازی. ۶،۵ ایستگاه رو رد کردیم و تو این مدت فقط یه دختر جوان سوار اتوبوس شد. اون هم اومد و روبروی من پشت به خانم مهربان نشست. دو ایستگاه خبری از مسافر نبود اما ایستگاه سوم خانمی که پوشیه زده بود و تنها چشمهاش پیدا بود به همراه دو دخترش سوار اتوبوس شدند. یکی ۵،۴ ساله بود و بزرگتره ۹ سال رو رد کرده بود. هر سه تا آمدند و رو بروی من نشستند???. زیر چشمی هر سه رو ورانداز کردم و دوباره چشمامو سمت گوشیم بردم. هنوز به ایستگاه بعدی نرسیده بودیم که صدایی بلند شد?. اووهوم??. سریع تمام چشم ها روی دختر کوچک متمرکز شد?♀️.طفلی خودش هم نمیدونست که چه اشتباهی کرده، فقط انگشت اشاره اش رو روی لبش گذاشته بود که بخدا اشتباهی رخ نداده، من که سرفه نکردم?♀️.دختر جوان که با سرعتی باورنکردنی سرش رو چرخوند، نگاهش مبهم بود. انگار داشت صدای سرفه را آنالیز میکرد ?و آنرا با سرفه هایی که به عنوان نمونه در شبکه های اجتماعی گذاشته بودند مطابقت میداد. خانم مهربانِ ته اتوبوس اما، چون دیدِ کافی از دخترک نداشت تنها توانست به دو صندلی عقب تر جهشی داشته باشد و امّا من، تردید در نگاهم موج میزد??. چشمانم گرد شده بود و عکس العمل های بقیه رو رصد می کردم. اما مادر و خواهر دخترک وضعیت بدتری داشتند. شرمندگی را میتوانستی در چشمانشان ببینی??. چند دقیقه گذشت همه دوباره به حالت قبلی خود برگشتند. اتوبوس دو ایستگاه را پشت سر گذاشته بود و داشت به ایستگاه بعدی نزدیک میشد که .... اووووهوم، اووووهوم??. نه این دفعه فرق می کرد. خانم مهربان که داشت به پنجره ی اتوبوس چنگ می انداخت تا شاید راه فراری برای خود دست و پا کند?. دختر جوان که با سرعت نور خود را به سمت آقایان رساند⚡. من هم مثل فنر از جا پریدم و با صدایی بلند و لرزان??، ملتمسانه از راننده می خواستم که اتوبوس را نگه دارد.