ویرگول
ورودثبت نام
مثلِ هیچکس
مثلِ هیچکسگفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست
مثلِ هیچکس
مثلِ هیچکس
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

بادا بادا مبارک بادا

توفیق اجباری از نوع ا-ز-د-و-ا-ج

برداشت اول
با صدای گوشیم از خواب بیدار میشم.آهنگشو تولدت مبارک گذاشته بودم چون امروز تولدمه. امروز ۲۸ سالم میشه. بلند میشم و تختمو مرتب می کنم. یه آبی ب سر و صورتم میزنم. مامان صبحانه رو آماده کرده، نون سنگک داغ با پنیر و چایی شیرین، آخ که چه میچسبه. یک خورده دیر بیدار شدم و باید سریع تر آماده بِشَمُ برم سر کار. خوب چون امروز یک روز خاصه ،همون پیرهن کالباسی امُ میپوشم که دوسش دارم. میرم جلوی آینه و ی خورده ژل به موهام میزنم و ی لبخند به خودم (: .به موهام یه نگاهی میندازم، خوشحالم که هنوز تو این سن هیچ موی سفیدی تو سرم رویت نشده. سریع از مامان خداحافظی می کنم و میرم سمت در تا کفشامُ بپوشم ک یه هو زنگ در می خوره. مامان صدا میکنه. ببین کیه؟ در رو که باز می کنم حاج آقا مرادی هست ،امام جماعت مسجد محلمون ، با یک عمامه ی سفید و یک تسبیح تو دست راستش و ی انگشتر عقیق بزرگ تو دست چپش. به همراه ایشون دو تا خانم هم هستن،یکیشون مثل حاج آقا لبخند به لب داره اما اون یکی، انگار ی ترسِ وحشتناکی تو چهره اش موج میزنه.میگم چی شده حاج آقا، اتفاقی افتاده. حاج آقا همون اول سلام میکنه و بعد تولدم رو بهم تبریک میگه. منُ بگی هاج و واج ،با یک دهن نیمه باز ،خیره شدم تو صورت حاج آقا.موندم که این بنده ی خدا از کجا تولد منو میدونه، ینی اینقدر مهم شدم. با تعجب از حاج آقا تشکر میکنم. بعد حاج آقا با لبخند به چهره ام یک نگاهی میاندازه و میگه: امیر آقا آماده هم که شدی، چه بهتر. اینطوری وقتمون هم کمتر گرفته میشه. بیا شاه دوماد بیا که دیگه وقتشه. منو میگی خشکم میزنه. دستام یارای تکون خوردن نداره. به خودم شک میکنم. کارهایی که تو یه هفته ی اخیر انجام داده بودم رو به سرعت تو ذهنم مرور میکنم... نه من هیچ خبط و خطا و کار خارج از عرفی انجام نداده بودم که بخواد از طرف کلانتری یا ستاد امر به معروف خواسته باشن بیان دنبالم. حاج آقا مرادی که انگار متوجه جریان شده باشه دستی به پشتم میزنه و میگه :شما امروز بیست و هشت سالتون شده، مهلتی که به شما دادیم رو از دست دادین .دیدیم ک شما که به فکر نیستی گفتیم ما خودمون،اعضاء محل!!!،دست بکار بشیم و یک نفر رو برای ازدواج با شما انتخاب کردیم این خواهر از محله ی بالا هستن و انگار ایشان هم ازدواجشون به تاخیر افتاده و با لبخند اشاره کرد به خانمی که ترس هر لحظه تو چهره اش بیشتر میشد. هنوز اول صبحی نذاشته بودن ک شادی روز تولدم رو حس کنم. با خودم گفتم ببین چ بلایی سرت اومد. همینُ میخواستی بدبخت. اینقدر آوازت پیچید تو کوچه و محل که حتی حاج آقا مرادی هم برات آستین بالا زد. خاک تو سرت امیر، خاک. در همین لحظه بود که از شدت دردی که در سرم حس کردم از خواب پریدم. تمام صورتم خیس عرق شده بود. گوشیم داره آهنگ تولدت مبارک رو می خونه. بَرِش میدارم تا زنگشو قطع کنم. یک پیام واسم اومده . بازش میکنم. همراه اول تولد ۲۸ سالگیم رو تبریک گفته.



ازدواجازدواج اجباریفقرتورم
۱۶
۸
مثلِ هیچکس
مثلِ هیچکس
گفت آنچه یافت می نشود آنم آرزوست
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید