سلام بعد از مدت ها😅دوباره من خسته شدم و پناه آوردم به ویرگول😂 این بار با یه داستان کوتاه برگشتم
از بدیهای نداشتن خانواده این است که بعد از مرگتان همهی اموالتان برای دولت میشود!
البته این چیزی نبود که میبایست در آخرین ساعات یا حتی شاید دقایق عمرم به آن فکر می کردم !
از همان روزهایی که در پرورشگاه چشم باز کردم تا تقریبا ۳۵ یا ۳۶ سالی فکر می کردم که در نهایت در آغوش کسی که دوستش دارم خواهم مرد، البته منظورم وقتی است که از فرط پیری پوستمان حسابی چروک شده باشد و استخوانهایمان از زیر پوستمان معلوم شده باشد و شاید من نابینا شده باشم و او ناشنوا ، آن وقت هر روز که از خواب بیدار می شدم صدایش میزنم تا به کمکم آید و او هم چون سمعکش را یادش رفته باشد بزند و صدای مرا نشنود ! آخ! راستش حرف زدن درموردش هم قلبم را به درد می آورد که این اتفاق نخواهد افتاد!
وقتی که رویای خانواده دار شدن را کنار گذاشتم و قید خانوادهداشتن را زدم، باقی عمرم تا ۴۵ سالگی ام را با خودم فکر می کردم که یک روز در راه سرکار رفتن از شدت خستگی و خوردن زیاد قهوه خواهم مرد یا شاید هم آنقدر عمر کنم پوستم به استخوانم بچسبد و بعد، امیدوارم زود پیدایم کنند و دفنم کنند! امیدوارم که اینکارا بکنند...!
ولی حالا من اینجا هستم در بیمارستان،درست در شبی که ۴۵ سالم کامل می شود و وارد ۴۶ سال می... نه،نه ببخشید ۰احتمالا نخواهم شد!
به من گفتهاند که طلوع آفتاب فردا را نمیبینم!
کمی دردناک است! اما، حداقلش این است که در تنهایی خودم نمیمیرم تا همسایههایم از بوی جنازه ام متوجه بشوند که مردهام !

نمی خواهم اوقاتتان را تلخ کنم در هر حال شما اخرین کسی هستید که من میبینم دوست ندارم اخرین لحظاتم را با یک ادم غمگین بگذرانم!
یک خاطره یادم امد! یادم است وقتی که ۱۰ ساله بودم به آشپز پرورشگاه که ۴۴ سال داشت گفتم که وای چقدر پیر هستی وقتش است که بری پیش خدا! البته که آشپز پرورشگاه هم به خاطر حرف خوبی که زده بودم با ملاقه اش کلی تشویقم کرد!
حالا که خودم ۴۵ سال بیشتر ندارم می توانم بگویم که واقعا زندگی کوتاه بود و تا آمدم بازنشسته بشوم و از حقوق بازنشستگی ام لذت ببرم دارم میمیرم!
هنوز آفتاب فردا طلوع نکرده است اما میتوانم پرتو های خورشید را ببینم که کم کم دارند نوید یک روز جدید را می دهند که من در آن نیستم!
فکر می کنم دیگر نباید به این فکر کنم که حقوق بازنشستگی ام قرار است در جیب دولت برود، شاید بهتر است کمی بخوابم! تا اینجا هم زیادی جان سالم به در بردهام!
مثل همیشه قبل از خواب نفس عمیقی میکشم و بعد احساس سبکی می کنم!
نگاه میکنم... آفتاب دارد از میان پردهها رد میشود. انگار نه انگار که من دیگر نیستم. یا شاید... دقیقاً به خاطر من است که دارد این طور بیصبرانه میآید.