این را کسی می گوید که خودش عاشق آسمان است و گالری اش پر از اینجور عکس هاست!

گاهی به آسمان که نگاه می کنم خودم را می بینم بدون پاره ای ابر اما با دلی پاره پاره می خواهد گریه کند اما اشکی ندارد و در عوض ناله می کند و با زبان بی زبانی به انسان ها می گوید بگذارید حداقل کمی ابر بماند ولی انگار که نه انگار!
من نیز شدیدا گریه می خواهم از آنهایی که نفست برود و بگویی امکان ندارد نفس بعدی بیاید.
هر کس نداند می گوید احتمالا بیماری روانی یا یک همچین چیزی دارم که ۵ سالیست گریه نکردم با اینکه سخت ترین سال های عمرم را گذراندم، البته باید یک چیزی بگویم که جدید باشد نه؟
راستی تا به حال به ستاره ها دقت کردید؟ دیدید چقدر قشنگاند؟ ستاره ها هم گریه می کنند دقیقا همان مواقعی که چشمک می زنند گاهی حس می کنم در ان میان به من می گویند که به ما فعلا نگاه نکن ما داریم گریه می کنیم ما همیشه باید زیبا به نظر برسیم! این گریه ستاره ها به من آرامش می دهد که هنوز گریه وجود دارد و از بین نرفته است همین هم خوب است!
واقعیتش من هم نه خوشحالی می خواهم و نه خوشبختی فعلا فقط گریه می خواهم، فقط گریه!