یکی از مهمترین مقوله های تدریس ارتباط با شاگردان است. ما به عنوان مدرس زبان موظفیم با بعضی از شاگردان که تفاوت سنی بالای با ما دارند هم کار کنیم. در این موقعیت تدریس در مقایسه با کسانی که در رنج سنی خودمان هستند متفاوت و سخت تر میشه.
برای مثال کسی که از شما ۳۰ سال بزرگتره یکسری چالشهایی را به همراه خودش میاره از این چالش ها میشه تکالیفی که به این شخص میدیم و انتظاراتی که از این شخص داریم و نوع رفتاری که با این شخص داریم اشاره کرد.
خیلی مشکله که به کسی که از شما خیلی بزرگتره تکالیف و تمرین برای خونه بدین و بعد اگه انجام نداد، برخورد کنین! چه جور برخوردی مناسب با همچین کسی هست؟
قطعاً برخورد شما نباید بی احترامی به این شخص باشه و نباید هیچ گونه خللی در غرور طرف مقابل شما ایجاد کند. در این چند سالی که تدریس کردم به این نتیجه رسیدم که بهترین راه با شوخی کردن و درس جدید ندادن میتونه باشه. شما وقتی که در مقابل انجام ندادن تکالیف قبلی درس جدید تدریس نمی کنید و به شاگرد خودتون این مفهوم رو انتقال میدین که باید شاگرد برای شخص خودش تلاش کند و تا وقتی که خودش قدمی بر نداره شما هم برنمی داری، یعنی باید متوجه شه که این یک جاده دو طرفه است و به تنهایی شما نباید این راه رو برای اوطی کنید و تنها کسی که باید به پیشرفت خودش بیشتر از همه اهمیت بدهد خود اون شخص است.
خیلی از زمان ها خود شاگرد انگیزه ادامه دادن و پیشرفت نداره و برای این که به خودش این حس رو بده که داره یه کاری برای مهارت زبان انگلیسی خودش انجام میده به کلاس میاد ولی باید بدونه که بدون تمرین و بدون تلاش هیچ پیشرفتی حاصل نمیشه و به هیچ جای خوبی از نظر درسی نمیتونه برسه پس باید در این نوع شاگردان انگیزه را ایجاد کرد؛برای مثال، با تکالیفی که براشون راحت تره. تکالیفی که میتونه جالب باشه یا وقتی که یک سوالی براشون پیش میاد ازشون بخواید که بروند دنبال این سوال و باید در اول و آخر علایق یک شاگرد را پیدا کرد و با توجه به علایقشون بهشون درس داد و بهشون تمرین خونه داد و بهشون کار اضافه داد . در نهایت باید توجه داشت که تکالیف و حتی خود زبان انگلیسی را نمی توان به کسی تحمیل کرد پس در آغاز علاقه مهمترین عامل پیشرفت است که ایجاد آن بر عهده ما مدرسان است.