دخمه

فصل پروانه ها بود. برای مجری های اخبار فصل حمله ی ملخ ها به زمین های کشاورزی بود اما آن روز صبح من بودم و شهری در کویر که میزبان پروانه ها بود.

در کوچه ها رو به روی هر خانه درخت نارنجی عطر بهار نارنج به پیراهن سبزش زده بود. صبح من با آب دادن به گلدان های در بالکن شروع میشد، هوای کویر به لحظه بند بود برای همین صبح زود که برای رفتن به دانشگاه بیدار میشدم به گل ها آب میدادم و آن ها را نزدیک دیوار می گذاشتم تا ظهر که آفتاب خودنمایی می کرد درد سوختن را تحمل نکنند.

آن روز روی برگ بوته های گوجه فرنگی به بار ننشسته ام پروانه ای نشسته بود، پروانه ای کم نظیر، سفید بود و دایره ی مشکی ای که روی یکی از بال هایش داشت مرا یاد این می انداخت که هر آدمی ویژگی های خوب و بدی دارد، در این کره ی خاکی که خانه ی ماست هیچ خوب مطلقی وجود ندارد. آرام تر از همیشه آب را به خشکی خاک بخشیدم و سبدی را که در آن خاک ریخته بودم تا گیاهم را بکارم تکان ندادم، فکر کردم که شاید بوته ی به بار ننشسته ی من راضی باشد که با آفتاب همنشین شود اما آرامش پروانه بهم نخورد.

دانشگاه از خانه فاصله ی چندانی نداشت اما همین فاصله را هم روزهای زیادی بود که با ماشین می رفتم، در این شهر کسی طرفدار پیاده روی نبود اما من برای هم رنگ جماعت شدن نبود که بنزین را دود می کردم و به حلق زمین می فرستادم، از نظر من هوا عاشق بود، لحظه ای سرد بود و سرمایش سوز داشت دقیقا مثل آه عاشقی که به معشوق نرسیده باشد، سوزی بود که مهمان مغز استخوان میشد. یک ساعت از عمر سرما نمی گذشت که گرما به جان آدمی می افتاد. آن روزها هوا عاشق و من از بار کردن لباس گرم خسته بودم. با ماشین دانشگاه را دور میزدم تا به نزدیک ترین پارکینگ دانشجویی برسم، روز های سه شنبه هم خیرم می رسید و دوستانم را که مجبور بودند به خاطر طرح "سه شنبه های سبز" و کمک به کره ی زمین پیاده از خوابگاه به دانشکده ها بروند، با خودم می بردم.

آن روز، آن روز بهاری من زودتر از همیشه به دانشگاه رسیدم. مردمان کویر به درختان ارج و قربی عجیب می بخشند، طرفدار سر سخت سبزی خاکشان هستند به همین دلیل دانشگاه پر بود از درختان همیشه سبز و در میان آن ها می توانستی رد پای درختان توت و نارنج را ببینی، بوته های به گل نشسته در هر باغچه ای دیده می شدند، اگر از من می پرسیدند، می گفتم دانشگاه سبز ترین نقطه ی یزد است، نمی دانم شاید هم نباشد اما به چشم من زیباترین نقطه ی سبز این شهر کویری، دانشگاه بود. من همیشه سر به هوا راه می رفتم، سقف گنبدی زمین را بسیار دوست دارم و از حق نگذریم آسمان کویر همیشه حرفی برای گفتن دارد فقط کافیست که دل به دلش بدهی، اما آن روز آسمان یکدست صاف بود و چشم های ضعیف من نمی توانست نور زیادی که خورشید به زمین می بخشید را تحمل کند، سرم را پایین انداخته بودم و گام هایم را می شمردم، به نزدیکی گیاه شیشه شور رسیده بودم که یکدفعه چیزی مرا در آغوش کشید.

سرم را که بالا آوردم صد ها پروانه دور من می چرخیدند. من از حشرات می ترسیدم، حتی پروانه ها که زیباییشان ذهنم را از حشره بودنشان دور میکرد هم فقط از دور دوست داشتنی بودند اما حالا میان آغوش پروانه ها من یک واحد ترس نبودم، حتی شمع هم نبودم، من فقط یک سوال بودم که در ذهنم پر رنگ می شد، پروانه ها می خواهند رازی را برایم فاش کنند؟

چند دقیقه ای میان اجتماع آن ها ایستادم، حتی دست هایم را بالا آوردم و چرخی زدم، چه اشکالی داشت؟ کسی آن قدر زود به دانشگاه نمی آمد پس لبخند سرخوشم، دوری که زدم و پروانه هایی که رقصیدند فقط در خاطر گل های قرمز شیشه شور می ماند.

از دورهمی پروانه ها که بیرون زدم عده ای از با معرفت هایشان دنبالم می آمدند، من به این همراهی لبخند می زدم اما آن دسته از سلول های عصبی ام که به خاطر داشتند چه اندازه به شعر ها ارادت دارم با فعل و انفعالات شیمیایی بیتی از بیدل دهلوی را فریاد می زدند:

چه خوش است راز گفتن به حریف نکته سنجی
که سخن نگفته باشی، به سخن رسیده باشد

ذهنم در طول کلاس های درس هم درگیر پروانه ها ماند، در آزمایشگاه وقتی مشغول رنگ آمیزی کروموزوم های سلول های پوششی گونه بودیم چند دقیقه ای باید نمونه ها را در تشتک رنگ آمیزی می گذاشتیم. به صفحه ی گوشی چشم دوخته بودم تا به موقع لام را از تشتک خارج کنم اما گوش هایم به شنیدن صحبت هم کلاسی هایم در مورد حمله ی ملخ ها به زمین کشاورزی پدربزرگ یکی از بچه ها، مشغول بود.

عده ای عقیده داشتند آب و هوای زمین، خشکسالی های این سال ها و در نهایت گرم شدن کره ی زمین باید مسئولیت این اتفاقات را بر عهده گیرند. عده ای می گفتند تمام این اتفاقات به دلیل رفتار نامناسب ما در مقابل طبیعت رخ داده و اگر انسان دور اندیش بود و مزیت های کوتاه مدت چشم هایش را کور نمی کرد می توانستیم رفتار های اشتباهمان را اصلاح کنیم و به این وضع نیفتیم. من در سکوت گوش میدادم تا اینکه کسی سوالی پرسید:

حالا باید چه کار کرد؟ اشتباه کردیم؟ کسی منکر اشتباه ما نیست اما نمی تونیم به عقب برگردیم، باید از این لحظه به بعد به فکر درست رفتار کردن باشیم.

سوال هم کلاسی ام حتی ثانیه ای مرا رها نکرد، به راز پروانه ها فکر میکردم، شاید به دنبال راه نجات بودند، شاید برای نشان دادن راه نجات دور انسان ها حلقه می زدند، اگر قدرت شنیدن فرکانس صدای پروانه ها را داشتیم شاید می شنیدیم که با خواهش می گویند:

به خودتون بیاید.

کروموزوم های من زیاد در تشتک رنگ باقی ماندند، پر رنگ بودند درست مثل جمله ی « به خودت بیا» که نقش و نگار مغزم شده بود. عصر به پارکینگ دانشگاه که برگشتم کنار شیشه شور، پروانه ای به انتظار نایستاده بود. چند دقیقه ای به گل های قرمز شیشه شور و بهار نارنج های درخت نارنج کناری نگاه کردم، شاید می خواستم روح این گیاهان صورت شرمنده ی یک انسان را ببینند.

به ماشین که رسیدم مثل همیشه کیفم را روی صندلی عقب گذاشتم، در را که بستم نگاهم به پروانه ای افتاد که جسمش را لای درز های در ماشین جا گذاشته بود و رفته بود، کمی آنطرف تر در همین زاویه از دید من دخمه ی زرتشتی ها پا بر جا ایستاده بود. دخمه سال های سال برای انسان های زیادی پایان راه بوده، جسمشان را در دخمه جا می گذاشتند و می رفتند، اما گویی آن روز پروانه ای جسمش را برای من جا گذاشته بود و به طرف دروازه ای که دخمه به دنیایی دیگر باز میکرد، پرواز کرده بود.

پروانه را آرام برداشتم می ترسیدم آرامشش ترک بردارد، به دخمه نگاه کردم و گفتم:

من حرفت را شنیدم، همیشه در یاد من زنده ای. فهمیدم که زمین همان شمعی بود که به عشق آن سوختی، نگران نباش و آرام در آسمان ها پرواز کن، ما به خود خواهیم آمد.

در پایان دوست دارم دخمه، گیاه شیشه شور و پروانه ای که از آن ها حرف زدم را ببینید. داستان آن ها و من واقعی بود. عکس ها را هم خودم گرفتم لطفا عکاسان گرامی بر من خرده نگیرند من متاسفانه در عکاسی مهارت ندارم.

پ.ن: دوستان این اولین پست من در ویرگول هست ممکنه منو راهنمایی کنید چطور میتونم در کمپین #پیک زمین اضافه اش کنم؟ از تگش که استفاده میکنم ثبت نمیشه متاسفانه. ممنون میشم برام کامنت بذارید. پیشاپیش سپاسگزارم.