
در میان ۹۷ عارف سالک که سرّ خدا به کس نگفتند، تنها یک باده فروش می درخشد؛ و او رابعهعدویه است.
تنها بانویی که در تذکرة الاولیا شیخ فریدالدین عطار، ستایش شده است و آنگاه که از وی پرسیدند برتری زنان بر مردان چیست؟
پاسخ رابعه شرم عجیبی بر مردان بود: "هیچ زنی در تاریخ نگفت: انا ربکم الاعلی و تنها مردان متفرعن تاریخ این ادعا را داشتند."
از سوی دیگر داستان های عاشقانه ادبیات پارسی و جهانی از هلن تروا گرفته تا خمسه نظامی و ویس و رامین و عاشقانه های فردوسی و سعدی و حافظ و اسکار وایلد و زندگی شهریار و... اگرچه ستایش زیبایی و کمال معشوق است و هر عاشقی آرزو داشت بخواند: معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا !
و این مجنون است که نماد عشق گردید و تیشه فرهاد با بیستون چه نجواها داشت و دردهای ما که آواز تیشه امشب از بیستون نیامد.
چه افسانه ها و اسطوره ها که فراق عاشق را روایت کردند و چه اشکها که برای عاشقان ریختیم.
و امروز در آغوش ایران، تازه داریم درد معشوق را تجربه میکنیم؛ درد انتظار و درد سکوت. و چه دردی بالاتر از این؟
لحظه لحظه راز و نیاز با خداوند و گفتگو با رقیبان و شکوه ها، تسلی خاطر عشاق بود و معشوق نازنین نه کلامی، نه پیامی، نه غمخواری و نه همزبانی.
معشوق بی همصحبت، عمری در خامشی آماج شکوه هاست اما اگر مجنون دل شوریدهای داشت، دل لیلی از او شوریدهتر بی.
اکنون که حال ایران بانویمان خوب نیست، دریافتیم که ترکیب غم و سکوت، چگونه پیر میکند و اگر معجزه گفتگو نباشد، داغ از حرارت جگرش داد میزند و آتش به سوز سینه وی باد میزند.
و این شعری تقدیم به شما که معشوق تان ایران است و تاج سرمان میهن:
تاج الرجال، میهن ما هست تا ابد
هرچند اشکهای خداوندگار ریخت
السّابقونِ عشق بِه از عاکفینِ زهد
آنجاست قبله آینه ای که غبار ریخت
حاشا ز درد بهرِ طواف دلی که عشق
آتش بزد به معرفتش، چون شرار ریخت
در هیچ گرچه نپیچد مرا بس است
آن بوسه کز لبان خدای بهار ریخت
ما را کنون بگو به چه نامی صدا کنند؟
وقتی که نام مُرد و از آن افتخار ریخت
از خود برون کشید کسی را که هیچ بود
تکبیر زد!
به رقص در آمد...!
...ز دار ریخت
ز دار ریخت! (مهرتاش.طالبی)