
کم گوی و گزیده گوی چون دَر! [۱]
شما در حالت عادی درِ خونهتونو باز میذارین؟ یا وقتی لازم باشه باز باشه، میبندین و خودتون پشت در میایستین؟
نه دیگه!
شما به موقع درِ خونه رو باز میکنین و به موقع میبندین. برا همین فکر کنم اصلِ اون ضربالمثل معروف همین «دَر» بوده نه دُر!
حالا علمیش چی میشه؟! بهت میگم!
توی مهارتهای ارتباطی، ما یک مفهوم بسیار مهم داریم به اسم «اقتصاد کلام» [۲]. یعنی چی؟ یعنی استفاده از کمترین و دقیقترین کلمات برای رساندن بیشترین منظور. دقیقاً مثل درِ خانه که فقط وقتی کسی یا چیزی قرار است وارد یا خارج شود باز میشود، دهان ما هم نباید روی حالتِ «بازِ خودکار» بماند! پرحرفی و استفاده از کلمات اضافه، ارزشِ پیام شما را پایین میآورد.
در روانشناسی ارتباطات، یک تکنیک طلایی داریم به اسم «تکنیک مکث» [۳] که مخفف این جملهست: «چرا دارم حرف میزنم؟» [۴]
آدمهایی که حضور موثر و کاریزماتیک [۵] دارند، قبل از باز کردن این «دَر»، توی ذهنشان از خودشان میپرسند: آیا الان حرف زدن من کمکی به این مکالمه میکند؟ آیا حرف جدید و مفیدی دارم؟ اگر جواب نه بود، در را بسته نگه میدارند و به جای آن، از مهارت «گوش دادن فعال» استفاده میکنند.
پس بهتر است یادمان باشد: درِ کلاممان را به موقع باز کنیم، به موقع ببندیم و حریمِ ارزشمندِ حرفهایمان را حفظ کنیم!
امضا: طبیبِ سخن
پاورقیها:
[۱] دُر: مروارید. البته که اصل ضربالمثل «چون دُر» است، اما خب درِ خانه هم مثال بدی نیست!
[۲] Economy of Language
[۳] W.A.I.T
[۴] Why Am I Talking?
[۵] Executive Presence