در حال قدم زدن در پارک بودم که چشمم به کیف چرمی افتاد. کنار نیمکتی فلزی و قدیمی رها شده بود. نیمکتی که رنگش سال ها زیر آفتاب پریده و لایه لایه از تنش جدا شده بود. چند لحظه اطراف را نگاه کردم. کسی دنبالش نمی گشت. به سمت آن رفتم و زیپ کیف را باز کردم.
اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، پوشه ای زرد رنگ بود؛ پر از برگه های دست نویس. کنار آن، کتابی از ویکتور فرانکل قرار داشت. چند خودکار هم داخل کیف بود که دو تا از آنها جوهرشان رو به اتمام بود. عینکی با نمره بالا هم آنجا بود. قابش فرسوده شده بود، اما با دقت تعمیرش کرده بودند. معلوم بود از آن دست افرادی است که به وسایل خود وفادارند.
پوشه را سر جایش گذاشتم. همان موقع چشمم به کارت شناسایی کوچکی افتاد که گوشه کیف جا مانده بود. نوشته هایش کمی محو شده بود، فقط اسم و فامیلش مشخص بود .
در جیب کناری اسپری آسم قرار داشت.
قلبم فرو ریخت. دیگر جای درنگ نبود. زیپ کیف را بستم و بی معطلی راهی کلانتری شدم.
پس از تحویل کیف، به خانه برگشتم، اما ذهنم همان جا ماند. مدام به آن مرد فکر می کردم. شاید حالا با نگرانی خیابان ها را می گشت. شاید هر لحظه دستش بی اختیار به سمت جیبش می رفت تا اسپری آسمش را بردارد و تازه یادش می افتاد که کیفش گم شده است. سکوت خانه سنگینی می کرد. هر بار که نفس عمیقی می کشیدم، انگار نفس های بریده او را می شنیدم و فقط امیدوار بودم کیف، پیش از آن که دیر شود، به دستش برسد.
