ویرگول
ورودثبت نام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاهمی‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

چند دقیقه با قوی سیاه این قسمت «امید»

در زندگی هر کدام از ما، لحظه هایی وجود دارد که ناگهان خود را در دل دوره ای از تنهایی می یابیم. دوره ای که در آن، انتظارمان از جهان، از دیگران و حتی از خودمان، آرام آرام کاهش پیدا می کند. همه چیز رنگ می بازد. احساس می کنیم به انتهای مسیر رسیده ایم و دیگر راهی پیش روی ما نیست.

در چنین لحظه هایی، امید سر بر می آورد.

ذهن برای آنکه رنج را قابل تحمل تر کند، تصویرها و روایت هایی می سازد. گاهی ما را به خاطره ای شیرین در گذشته می برد، گاهی آینده ای روشن را پیش چشممان ترسیم می کند و گاهی هزاران امکان دیگر را به ما نشان می دهد. انگار می خواهد به ما بگوید که هنوز همه چیز تمام نشده است.

اما پرسش اصلی اینجاست. امید یک انتخاب است یا چیزی که به ما تحمیل می شود؟

اگر امید را امری تحمیل شده بدانیم، بخش بزرگی از انتخاب های ما بی معنا می شوند. در آن صورت، دیگر ما تصمیم گیرنده نیستیم، بلکه جهان به جای ما تصمیم می گیرد. این نگاه برای من قابل پذیرش نیست.

به باور من، هیچ کس بی دلیل وارد تنهایی نمی شود. مجموعه ای از تصمیم ها، اتفاق ها و تجربه ها او را به آن نقطه رسانده است. پس همان گونه که انسان می تواند در برابر سختی ها تسلیم شود، شکست را بپذیرد یا هیچ اقدامی نکند، می تواند امید را نیز انتخاب کند.

از همین رو، امید را نه یک اجبار، بلکه یک انتخاب می دانم. انتخابی که شاید همیشه آسان نباشد، اما همچنان در اختیار انسان است.

مسئولیت زندگی، در نهایت، بر عهده خود ماست. اگر امید را کاملاً تحمیلی بدانیم، ناچار باید بپذیریم که اراده انسان نیز توهمی بیش نیست. آن وقت زندگی به مجموعه ای از رخدادهای از پیش تعیین شده تبدیل می شود؛ جهانی که در آن، اختیار انسان معنای خود را از دست می دهد.

امیدروانشناسیفلسفهافسردگینویسندگی
۳۵
۱۱
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
می‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید