با صدای مانیتور علائم حیاتی از خواب بیدار شدم. سعی کردم چشمانم را باز کنم، اما پلک‌هایم انگار وزنه‌ای سنگین را به دوش می‌کشیدند و از فرمانم سرپیچی می‌کردند.
ناگهان چند قطره آب روی صورتم چکید. سرمای قطره‌ها را حس کردم، اما حتی توان پاک کردنشان را هم نداشتم.
سرم به‌شدت درد می‌کرد. سنگینی عجیبی در آن احساس می‌کردم، انگار چیزی درون جمجمه‌ام بیدار شده بود و قصد داشت از هم متلاشی‌اش کند.
تلاش کردم دوباره چشمانم را باز کنم، اما تاریکی همچنان مرا در خودش نگه داشته بود. نمی‌دانستم کجا هستم، چه اتفاقی افتاده یا این‌که اصلاً هنوز زنده‌ام یا نه.
تنها چیزی که می‌شنیدم، صدای منظم دستگاهی بود که با هر بوق کوتاهش، به من یادآوری می‌کرد هنوز چیزی درون سینه‌ام می‌تپد.
چند بار پلک زدم.
سقف سفیدرنگی بالای سرم بود؛ ترک باریکی از گوشه‌اش می‌گذشت و تا نزدیکی چراغ مهتابی ادامه داشت. نور سرد چراغ، اتاق را به رنگ خاکستری کم‌رنگی درآورده بود. بوی تند مواد ضدعفونی‌کننده در هوا پیچیده بود، اما زیر آن، بوی دیگری هم حس می‌شد؛ بویی شبیه رطوبت .
خواستم دستم را روی پیشانی‌ام بگذارم، اما درد ناگهانی مچم باعث شد دستم را عقب بکشم.
چند لحظه به آن خیره ماندم. جای کبودی دور مچم دیده می‌شد. نمی‌دانستم از کجا آمده است.
سرم را به‌آرامی چرخاندم.
تخت فلزی، کمد کوچکی کنار دیوار، یک صندلی پلاستیکی و دری سفیدرنگ که نیمه‌باز مانده بود. هیچ‌چیز غیرعادی به نظر نمی‌رسید. بااین‌حال، چیزی در اتاق وجود داشت که نمی‌توانستم نادیده‌اش بگیرم.
همه‌چیز بیش از حد ساکت بود.
نه صدای قدمی از راهرو می‌آمد، نه صدای گفت‌وگوی پرستاران و نه حتی صدای دستگاه هایی که معمولاً در بیمارستان‌ها شنیده می‌شوند.
لب‌هایم را از هم باز کردم.
ـ کسی اینجاست؟
صدایم ضعیف‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم. گلویم خشک شده بود. سرفه کوتاهی کردم و دوباره صدا زدم:
ـ پرستار؟
پاسخی نیامد.
چند ثانیه منتظر ماندم. بعد دوباره چند قطره آب روی صورتم ریخت. وقتی به سقف نگاه کردم متوجه شدم لوله آب سوراخ است.
با خودم گفتم:« این طوری نمیشه باید برم به یکی بگم تا بیاد اینو درست کنه.»
سعی کردم بنشینم. با فشار دست‌هایم بدنم را بالا کشیدم، اما سرم گیج رفت و مجبور شدم دوباره به بالش تکیه بدهم. درد مبهمی در پهلوهایم می‌پیچید. نفسم را آرام بیرون دادم و چند لحظه صبر کردم تا اتاق از چرخیدن بایستد.
بعد نگاهم به ویلچر کنار تخت افتاد.
ویلچر ساده‌ای بود، با بدنه فلزی و دسته‌هایی که روکش سیاهشان در چند نقطه ترک خورده بود. چرخ سمت راستش کمی کج به نظر می‌رسید. انگار مدت‌ها از آن استفاده نشده بود.
نمی‌دانستم چرا به ویلچر نیاز داشتم.
این فکر مثل سنگی در ذهنم افتاد.
سعی کردم چیزی به خاطر بیاورم. اسمم، خانه‌ام، آخرین باری که بیدار بودم... هرچه بیشتر تلاش می‌کردم، ذهنم خالی‌تر می‌شد. تصویرهای نامشخصی از جلوی چشمم می‌گذشتند؛ نوری شدید، صدایی مهیب و دستی که چیزی را محکم گرفته بود.
اما هر بار که می‌خواستم به یکی از آن تصاویر چنگ بزنم، ناپدید می‌شد.
با خودم گفتم شاید تصادف کرده‌ام.
شاید هم به‌تازگی از یک عمل جراحی بیرون آمده بودم.
تنها چیزی که می‌دانستم این بود که باید از این اتاق بیرون می‌رفتم.
به‌سختی خودم را به لبه تخت رساندم. پاهایم را پایین آوردم و کف پاهایم را روی زمین گذاشتم. برای لحظه‌ای کوتاه احساس کردم می‌توانم بلند شوم. دست‌هایم را به تخت تکیه دادم و فشار آوردم.
بدنم تکان خورد، اما پاهایم وزنم را تحمل نکردند.
دوباره روی تخت افتادم و درد از پهلویم بالا دوید. دندان‌هایم را روی هم فشار دادم تا صدایم بلند نشود.
چند لحظه به پاهایم نگاه کردم.
ـ لعنتی... چه بلایی سرم اومده؟
این بار صدایم در اتاق پیچید و بازگشت. هیچ‌کس جواب نداد.
با زحمت خودم را روی ویلچر منتقل کردم. حرکت‌دادنش دشوار بود؛ انگار چرخ‌هایش به زمین چسبیده بودند. پس از چند بار تلاش، بالاخره از اتاق بیرون رفتم.
راهرو زیر نور چراغ‌های مهتابی کشیده و بی‌انتها به نظر می‌رسید. دیوارها رنگ پریده بودند و در بعضی قسمت‌ها، رنگ از سطحشان جدا شده بود. چند در در دو طرف راهرو دیده می‌شد. روی یکی از آن‌ها تابلوی کوچکی نصب شده بود که نوشته‌اش زیر لایه‌ای از گردوغبار پنهان شده بود.
به‌آرامی حرکت کردم.
در اولین اتاق را امتحان کردم. قفل بود.
در دوم نیمه‌باز بود. داخلش چند تخت خالی قرار داشت و پرده‌های چرک‌مرده‌ای از سقف آویزان بودند. روی یکی از تخت‌ها، ملحفه‌ای مچاله شده بود که لکه‌ای قهوه‌ای‌رنگ روی آن دیده می‌شد.
نگاهم را از آن گرفتم و به راهرو برگشتم.
هرچه جلوتر می‌رفتم، بیشتر دلشوره می‌گرفتم. چراغی بالای سرم چند بار خاموش و روشن شد و صدای وزوزش در سکوت راهرو پیچید.
در انتهای راهرو، تابلویی آویزان بود:
بخش مراقبت‌های ویژه
اما چیزی که توجهم را جلب کرد، ساعت دیواری زیر تابلو بود.
عقربه‌هایش روی سه و هفده دقیقه متوقف شده بودند.
به ساعت نگاه کردم، بعد به ساعت مچی‌ام. ساعت مچی‌ام هم کار نمی‌کرد. صفحه‌اش ترک برداشته بود و عقربه‌هایش همان زمان را نشان می‌دادند.
سه و هفده دقیقه.
احساس ناخوشایندی بهم دست داد. سعی کردم برایش توضیحی پیدا کنم، اما هیچ توضیحی به ذهنم نرسید.
ناگهان صدای خنده ای از پشت سرم بلند شد.
خنده ها بلند و بریده بریده بودند.
تمام بدنم منقبض شد.
به‌آرامی برگشتم.
راهرو خالی بود.
چند لحظه همان‌طور خیره ماندم. بعد با صدایی لرزان گفتم:
ـ کی اونجاست؟
خنده قطع شد.
سکوت دوباره برگشت.
خواستم حرکت کنم که صدای دیگری شنیدم؛ این بار نزدیک‌تر. صدای کشیده‌شدن چیزی فلزی روی زمین.
صدا از پشت یکی از درهای سمت چپ می‌آمد.
دستم را روی چرخ ویلچر گذاشتم و چند سانتی‌متر عقب رفتم. ضربان قلبم تند شده بود.
می‌خواستم از آنجا دور شوم، اما چیزی در آن صدا وجود داشت که نمی‌گذاشت چشم از در بردارم.
بعد صدای سه ضربه آمد.
تق. تق. تق.
