وقتی چشمانم را باز کردم، نور سفید و تندی مستقیماً به صورتم می‌تابید. چند لحظه طول کشید تا بتوانم محیط اطرافم را تشخیص بدهم. دیوارهای بتنی خاکستری، سقف کوتاه و چراغ‌های مهتابی، فضای سرد و بی‌روحی به اتاق داده بودند. هیچ پنجره‌ای وجود نداشت. تنها چیزی که توجهم را جلب کرد، دوربین کوچکی بود که در گوشه سقف نصب شده بود. انگار حتی برای چند ثانیه هم قرار نبود از نگاه کسی پنهان بمانم.
من روی یک صندلی چوبی نشسته بودم. دست‌هایم را از پشت بسته بودند. یک میز مستطیلی در فاصله چند متری‌ام قرار گرفته بود و تلویزیونی بزرگ روی دیوار روبه‌رو نصب شده بود.
سعی کردم دست‌هایم را آزاد کنم، اما بندها آن‌قدر محکم بودند که حتی نمی‌توانستم انگشتانم را به‌راحتی حرکت بدهم.
فریاد زدم:
«هی! کسی اینجا هست؟»
پاسخی نشنیدم.
چند بار دیگر تلاش کردم. صندلی زیر فشار بدنم کمی جابه‌جا شد، اما تلاش‌هایم بی‌نتیجه ماند.
دوباره گفتم:
«یکی به دادم برسه ا! صدای منو می‌شنوید؟»
درست در همان لحظه، صدای باز شدن در از پشت سرم بلند شد.
مردی با کت‌وشلوار مشکی وارد اتاق شد. موهای قهوه‌ای تیره‌اش را با دست به عقب برد .
عینکی با قاب باریک روی چشمانش قرار داشت. صورت کشیده و استخوانی، گونه‌های برجسته و خطوط ظریفی که در اطراف چشم‌هایش دیده می‌شد، به چهره‌اش حالتی جدی می‌داد. قدم‌هایش آرام و حساب‌شده بود و هنگام راه رفتن، نگاهش را از من برنمی‌داشت.
مرد دیگری با فاصله کمی پشت سرش حرکت می‌کرد. هیکل درشت، شانه‌های پهن و چهره‌ای جدی داشت. از ظاهر و طرز ایستادنش به‌راحتی می‌شد حدس زد که محافظ اوست.
بدون عجله به سمتم آمد و درست روبه‌رویم ایستاد. چند لحظه نگاهم کرد و سپس لبخند کوتاهی روی لب‌هایش نشست.
«خب، می‌بینم که به هوش اومدی، ویکتور.»
با عصبانیت به او خیره شدم.
«تو کی هستی؟ اینجا چه خبره؟ من اینجا چی کار می‌کنم؟»
مرد سرفه کوتاهی کرد و یقه کتش را مرتب کرد.
«ببخشید، فراموش کردم خودم رو معرفی کنم. دومینیک کراولی هستم. مدیر ارشد تحقیقات و امنیت سازمانی که مسئول نظارت بر پروژم.»
ابروهایم را درهم کشیدم.
«چه پروژه‌ای؟ من اصلاً نمی‌فهمم درباره چی حرف می‌زنی!»
دومینیک صندلی روبه‌رویم را عقب کشید و روی آن نشست. سپس کنترل را از روی میز برداشت و تلویزیون را روشن کرد.
«فکر می‌کنم بهتره قبل از هر چیزی، کمی درباره گذشته صحبت کنیم.»
صفحه تلویزیون روشن شد. چند تصویر از ساختمانی بزرگ نمایش داده شد. ابتدا نمای بیرونی ساختمان را دیدم و بعد تصاویر دیگری که دود غلیظی از پنجره‌های آن به بیرون زبانه می‌کشید. آتش‌نشان‌ها اطراف ساختمان حضور داشتند و شعله‌های آتش بخش زیادی از آن مکان را دربر گرفته بود.
چند لحظه به تصاویر خیره ماندم.
نام بیمارستان جانز هاپکینز در گوشه یکی از تصاویر دیده می‌شد.
دومینیک به صفحه اشاره کرد.
« این تصویر ها مربوط به آتش‌سوزی هستن که در تاریخ ,25 می ساعت 3 و 17 دقیقه صبح اتفاق افتادن. بخش قابل‌توجهی از ساختمان در جریان این حادثه نابود شد. طبق گزارش‌های اولیه، خسارت‌ها بسیار سنگین بودن و تقریباً هیچ‌کس انتظار نداشت کسی از اون حادثه زنده بیرون بیاد.»
تصاویر تغییر کردند.
این بار فیلمی از عملیات امداد و نجات نمایش داده شد. نیروهای آتش‌نشانی در میان آوارها حرکت می‌کردند و گروهی از امدادگران فردی را روی برانکارد به بیرون منتقل می‌کردند.
دومینیک ادامه داد:
«اما برخلاف انتظار، یک نفر از اون حادثه جون سالم به در برد. تو تنها بازمانده اون اتفاق بودی، ویکتور.»
نگاهم را از تلویزیون گرفتم و به او دوختم.
«من...»
خواستم پاسخ بدهم، اما کلمات در ازدحام افکارم گم شدند.
دومینیک کمی به جلو خم شد.
«ما مدت‌هاست که روی پرونده تو تحقیق می‌کنیم. در جریان بررسی اسناد و مدارک محرمانه، به نامت در چند پرونده برخورد کردیم. ظاهراً تو و اعضای گروهت روی یک پروژه تحقیقاتی محرمانه کار می‌کردید. ماده‌ای به نام نِکسار.»
نامی که به زبان آورد، کمی برایم آشنا بود. سعی کردم چیزی به خاطر بیاورم، اما ذهنم همچنان در برابر تلاش‌هایم مقاومت می‌کرد.
دومینیک گفت:
«ما دنبال اطلاعات مربوط به اون ماده هستیم. می‌خوایم بدونیم چه اتفاقی در آزمایشگاه افتاده، چرا اون آتش‌سوزی رخ داده و مهم‌تر از همه، سرنوشت نکسار چی شده.»
با لحنی عصبی گفتم:
«من نمی‌دونم از چی حرف می‌زنی! اصلاً چرا باید به شما کمک کنم؟»
لبخندش محو شد.
«چون مجبوری.»
چند لحظه به چشمانش خیره شدم.
«و اگه همکاری نکنم؟»
دومینیک بدون اینکه حالت چهره‌اش تغییر کند، پاسخ داد:
«کاری می‌کنم از به دنیا اومدنت پشیمون بشی.»
سکوت سنگینی میانمان برقرار شد. کمی عقب رفت و به پشتی صندلی تکیه داد.
«راستی، فکر می‌کنم هنوز درباره اتفاقاتی که در بیمارستان برات افتاد، سؤال‌هایی داشته باشی.»
با شنیدن این جمله، بلافاصله به یاد دیوید افتادم.
«قضیه اون بیمارستان چی بود؟ من چطور سر از اونجا درآوردم؟»
دومینیک دست‌هایش را روی میز گذاشت.
«تمام اون محیط، یک شبیه‌سازی بود. ما می‌خواستیم اطلاعات موردنیازمون رو از طریق شبیه‌سازی بیمارستان از ذهنت استخراج کنیم. به همین دلیل، تمام محیط و اتفاقات رو بر اساس اطلاعاتی که از گذشته‌ات داشتیم طراحی کردیم.»
چند لحظه مکث کرد و ادامه داد:
«قرار بود نسخه‌ای از دیوید هم در اون محیط همراهت باشه. کسی که بتونه بهت نزدیک بشه و به مرور اطلاعات بیشتری ازت به دست بیاره. اما متأسفانه نقص‌های امنیتی و اختلال در هماهنگی بین سیستم و نسخه غیرواقعی دیوید باعث شد کنترل بعضی از اتفاقات از دستمون خارج بشه. ظاهراً اون‌طور که برنامه‌ریزی کرده بودیم، پیش نرفت.»
با ناباوری به او نگاه کردم.
«پس دیوید واقعاً اونجا نبود؟ تمام اون مدت... یعنی همه‌چیز دروغ بود؟»
«دیویدی که تو دیدی، نسخه‌ای شبیه‌سازی‌شده بود. ما از اطلاعات رفتاری و خاطراتت برای ساخت اون نسخه استفاده کرده بودیم.»
چند لحظه سکوت کردم. خاطراتم یکی پس از دیگری از ذهنم عبور می‌کردند. رفتارهای عجیب دیوید، حرف‌های متناقضش و اتفاقاتی که در بیمارستان دیده بودم، حالا معنا پیدا می‌کردند.
ناگهان چیزی به خاطرم رسید.
«یه سؤال دیگه دارم.»
دومینیک با حرکت سر از من خواست ادامه بدهم.
«اون تراشه...... قضیش چیه؟»
از جایش بلند شد و چند قدم در اتاق راه رفت.
«اون تراشه‌ها بخشی از تجهیزات پروژه هستن. برای ذخیره اطلاعات، ردیابی و ارتباط با سامانه مرکزی ازشون استفاده می‌کنیم. البته کاربردهای دیگه‌ای هم دارن که نمی تونم بهت بگم.»
نگاهم را به او دوختم.
«چرا اون ماده انقدر براتون مهمه؟»
دومینیک به سمت میز برگشت .
«این دیگه به تو ربطی نداره. چیزی که اهمیت داره، اطلاعاتیه که هنوز در اختیار ما قرار ندادی.»
با صدای بلند گفتم:
«تو چرا متوجه نمیشی! چند بار باید این رو تکرار کنم؟»
دومینیک به محافظی که کنار در ایستاده بود اشاره کرد.
«فکر می‌کنم وقتشه کمی به حافظش کمک کنیم.»
محافظ از اتاق خارج شد و با جعبه کوچکی برگشت. وقتی در آن را باز کرد، دستگاهی با دو الکترود فلزی و چند سیم متصل به آن دیدم.
نگاهم بین دستگاه و دومینیک جابه‌جا می شد.
«صبر کن! می‌خوای با من چی کار کنی؟»
دومینیک بدون اینکه به سمتم برگردد، گفت:
«قرار یکم خوش بگذرونی»
با لحنی ملتمسانه گفتم :
«نه ! تر خدا این کار رو نکن.
کجا داری میری؟
هنوز حرفم تموم نشده!»
اما او بدون توجه به فریادهایم اتاق را ترک کرد.
برای چندمین بار سعی کردم دست‌هایم را آزاد کنم، اما بندها همچنان محکم بودند.
محافظ یکی از سیم‌ها را برداشت و به طرفم خم شد.
نگاهم به دستگاه افتاد.
نمی‌دانستم قرار بود چه اتفاقی بیفتد، اما یک چیز را به‌خوبی فهمیده بودم.
آن‌ها به هیچ قیمتی قصد نداشتند اجازه بدهند از اینجا بیرون بروم.
