صدای قدمهای دومینیک بهتدریج محو شد.
محافظ بیتفاوت به دستگاه نگاه کرد و دستش را روی دکمه آن گذاشت.
چند لحظه بعد، نخستین شوک به بدنم وارد شد. عضلاتم بهشدت منقبض شدند و درد شدیدی در سینه، سر و دستهایم پیچید. دندانهایم را روی هم فشردم و سعی کردم فریادم را فرو بخورم.
دستگاه دوباره صدای کوتاهی تولید کرد.
شوک دوم شدیدتر بود. بدنم روی صندلی تکان خورد و سرم به پشتی آن برخورد کرد. نفس کشیدن برایم دشوار شده بود. تنها چیزی که میخواستم، تمام شدن این شکنجه بود.
محافظ نگاهی به صفحه دستگاه انداخت و شدت جریان را تغییر داد.
«هنوزم نمیخوای حرف بزنی؟»
پیش از آنکه بتوانم جوابی بدهم، شوک سوم وارد شد.
چشمهایم را محکم بستم. موجی از درد در تمام بدنم پیچید، اما این بار احساس متفاوتی داشتم. انقباض عضلاتم فروکش کرد و نیروی عجیبی جای آن را گرفت. انگار انرژی تازهای در اندامهایم جریان پیدا کرده بود.
به دستهایم نگاه کردم.
انگشتانم را حرکت دادم. سپس مچ دستم را چرخاندم. حرکاتی که چند دقیقه پیش برایم دشوار بودند، حالا بهراحتی انجام میشدند.
نگاهم به پاهایم افتاد.
آنها حرکت میکردند.
محافظ که متوجه تغییر رفتارم شده بود، چند قدم جلو آمد.
«چی شده؟»
جوابی ندادم. تمام تمرکزم را روی دست راستم گذاشتم. مچم را چرخاندم و سعی کردم با انگشتانم گره طناب را باز کنم.
با تمام نیرو کشیدم.
بند برای لحظهای مقاومت کرد، اما ناگهان از محل اتصالش جدا شد.
محافظ با دیدن این صحنه خشکش زد.
«لعنتی!»
دستم را آزاد کردم.
او با سرعت به طرفم آمد، اما فرصت واکنش پیدا نکرد. پایم را بالا آوردم و با تمام نیرویی که در آن لحظه داشتم، ضربه محکمی به شکمش زدم.
مرد چند قدم عقب رفت و با پهلویش به میز برخورد کرد. دستگاه روی زمین افتاد و صدای برخورد قطعات فلزی در اتاق پیچید.
از جایم بلند شدم.
برای لحظهای تعادلم به هم خورد، اما توانستم خودم را نگه دارم. هنوز نمیتوانستم اتفاقی را که افتاده بود باور کنم.
من....من ...میتوانستم وزن بدنم را تحمل کنم. میتوانستم بایستم.
محافظ که از ضربه اول به خودش آمده بود، دوباره به طرفم هجوم آورد.
نگاهم برای لحظهای به دو الکترود متصل به سینهام افتاد. آن را جدا کردم و در دستم گرفتم.
اجازه ندادم به من نزدیک شود. دستم را بالا بردم و یکی از الکترودها را به گردنش چسباندم. همزمان الکترود دیگر را هم به سمت گردنش بردم.
فریادش در اتاق پیچید.
زانوهایش خم شدند و روی زمین افتاد.
الکترودها از میان انگشتانم رها شدند و روی زمین افتادند.
نفسهایم تند شده بود و دستهایم میلرزیدند.
نگاهم را از او گرفتم. نمیتوانستم بیشتر از این در آن اتاق بمانم.
به طرفش رفتم و لباسهایش را از تنش در آوردم. لباسها کمی برایم بزرگ بودند، اما در آن شرایط انتخاب دیگری نداشتم.
چند لحظه مقابل در ایستادم و به صدای راهرو گوش دادم.
سکوت بود.
دستگیره را پایین کشیدم و بهآرامی از اتاق خارج شدم.
چند لحظه همانجا ایستادم و اطرافم را بررسی کردم. هیچکس دیده نمیشد. تنها صدای ضعیف دستگاه تهویه از سقف به گوش میرسید.
با احتیاط به سمت انتهای راهرو حرکت کردم. هنوز از اتفاقاتی که در اتاق افتاده بود، شوکه بودم.
به راهپله رسیدم و شروع به بالا رفتن کردم.
هنوز دو یا سه پله تا انتهای راهپله باقی مانده بود که ناگهان صدای گفتوگوی دو نفر را شنیدم.
بلافاصله عقب رفتم و پشت دیوار پناه گرفتم. قلبم بهشدت میتپید. اگر کسی مرا میدید، تمام تلاشهایم برای فرار بینتیجه میماند.
سرم را کمی جلو بردم و از لای نردهها به راهرو نگاه کردم.
مردی را دیدم که در فاصله کمی از خروجی ایستاده بود. ظاهراً چیزی را بررسی میکرد و هر از گاهی نگاهی به اطراف میانداخت. از آن فاصله نمیتوانستم چهرهاش را بهخوبی ببینم.
چند لحظه بعد به سمت دیگری رفت و از دیدرس خارج شد.
کمی منتظر ماندم. نمیخواستم بیگدار به آب بزنم. وقتی مطمئن شدم دیگر کسی نیست، آرام از پلهها بالا رفتم و خودم را به خروجی رساندم.
دستگیره را پایین کشیدم و از ساختمان بیرون آمدم.
همین که هوای آزاد به صورتم خورد، برای چند لحظه ایستادم و نفسی عمیق کشیدم. نمیدانستم آن ساختمان کجا قرار داشت یا چه مدت در آنجا نگه داشته شده بودم. فقط یک چیز برایم اهمیت داشت؛ باید هرچه زودتر از آن منطقه دور میشدم.
شروع به دویدن کردم و از آن جا دور شدم.
ناگهان صدای زنگ شدیدی در گوشم پیچید. دستم را روی گوشم گذاشتم و سرم را کمی پایین آوردم. زنگ برای چند ثانیه ادامه داشت و بعد آرامآرام فروکش کرد.
چیزی درونم تغییر کرده بود.
صدای خیابان را با وضوح عجیبی میشنیدم. صدای حرکت ماشینها، قدمهای رهگذران و حتی گفتوگوی آدمهایی که در فاصله دوری قرار داشتند، بهطرز غیرمعمولی واضح بود.
نگاهم به کافهای در آن سوی خیابان افتاد.
دختر و پسری کنار پنجره نشسته بودند. دختر چیزی میگفت و پسر هر از گاهی سرش را تکان میداد. با وجود فاصله زیادی که میان ما بود، میتوانستم گفتوگویشان را بشنوم.
دختر گفت:
«مایکل امروز ما رو برای اجراش دعوت کرده. میای بریم؟»
پسر جواب داد:
«آره، معلومه. اتفاقاً امروز تایمم آزاده.»
با تعجب به آن دو خیره شدم.
چطور ممکن بود صدای گفتوگویشان را از این فاصله بشنوم؟
چشمهایم را کمی بستم و دوباره روی صداها تمرکز کردم. صدای برخورد فنجان با نعلبکی، کشیده شدن صندلی روی زمین و حتی صدای مادری را که داشت پسرش را نصیحت میکرد، بهوضوح میشنیدم.
در همین لحظه، صدای بوق بلندی مرا به خود آورد.
ماشینی با ترمز شدیدی چند قدمیام متوقف شد. راننده شیشه را پایین کشید و با عصبانیت فریاد زد:
«مگه کوری؟ وسط خیابون چه غلطی میکنی؟»
با وحشت به اطراف نگاه کردم. تازه متوجه شده بودم که بیاختیار وارد خیابان شدهام.
«ببخشید، حواسم نبود.»
راننده زیر لب غرغر کرد و به راهش ادامه داد.
به پیادهرو برگشتم. هنوز ذهنم درگیر اتفاقی بود که برای شنواییام افتاده بود. نمیفهمیدم چرا صداها تا این اندازه واضح به گوشم میرسیدند. دستگاه شوک، تغییرات بدنم و اتفاقاتی که در آن ساختمان تجربه کرده بودم، همگی به معمایی تبدیل شده بودند که هیچ پاسخی برایش نداشتم.
اما فعلاً فرصتی برای فکر کردن به این مسائل نبود. باید هرچه زودتر به جای امنی میرفتم.
تنها کسی که میخواستم ببینم، لیزا بود.
کنار خیابان ایستادم و برای یک تاکسی دست بلند کردم. چند لحظه بعد، ماشینی مقابلم توقف کرد.
در را باز کردم و روی صندلی عقب نشستم.
راننده پرسید:
«کجا؟»
آدرس خانه لیزا را به او دادم.
ماشین به حرکت درآمد. سرم را به شیشه تکیه دادم و به خیابانهایی نگاه کردم که یکی پس از دیگری از مقابلم میگذشتند.
در تمام مسیر به لیزا فکر میکردم. نمیدانستم وقتی مرا ببیند، چه واکنشی نشان خواهد داد. مدت زیادی از آخرین باری که او را دیده بودم میگذشت. نمیدانستم هنوز امیدی به زنده بودنم داشت یا مثل بقیه، مرگم را پذیرفته بود.
بالاخره تاکسی مقابل ساختمان موردنظر توقف کرد.
کرایه را پرداخت کردم و پیاده شدم. چند لحظه به پنجره خانه نگاه کردم. چراغی روشن بود.
نفسی عمیق کشیدم و به طرف ورودی ساختمان رفتم.
وقتی مقابل در خانه رسیدم، چند ثانیه دستم روی زنگ ماند. نمیدانستم باید چه بگویم. چطور میتوانستم تمام آن اتفاقات را برایش توضیح بدهم؟
سرانجام زنگ را فشار دادم.
صدای قدمهایی از داخل خانه به گوش رسید. قفل چرخید و در باز شد.
لیزا مقابلم ایستاده بود.
بهمحض دیدنم، چشمانش از تعجب گشاد شد. چند لحظه همانطور نگاهم کرد. انگار نمیتوانست باور کند کسی که مقابلش ایستاده، واقعاً من هستم.
لبهایش بهآرامی تکان خورد.
«ویکتور... خودتی؟»
نگاهش کردم. لبخند کمرنگی زدم و سرم را به نشانه تأیید تکان دادم.
اشک در چشمانش جمع شد. دستش را روی دهانش گذاشت و برای چند لحظه چیزی نگفت. بعد قطرهای اشک از گونهاش پایین لغزید.
با صدایی لرزان پرسید:
«میدونی تو این مدت چی به ما گذشت؟»
نگاهم را از او گرفتم. نمیدانستم چطور باید به این سؤال جواب بدهم.
گفتم:
«میفهممت. اما... اما باورت نمیشه چه اتفاقاتی برام افتاده. بذار بیام تو، همهچیز رو برات توضیح میدم.»
لیزا کمی عقب رفت، اما همچنان مانع ورودم شد.
«نمیتونم، ویکتور.»
با تعجب نگاهش کردم.
«چرا؟ لیزا، منم.»
سرش را پایین انداخت و اشکهایش را پاک کرد.
«از کجا مطمئن بشم که خودتی؟ همه فکر میکنن تو مردی.»
یک قدم جلو رفتم.
«خواهش میکنم گوش کن. یه عده آدم دنبالم هستن و من هنوز نمیدونم دقیقاً چه اتفاقی افتاده. باید بهت توضیح بدم.»
خواستم حرفم را ادامه بدهم، اما ناگهان سرم گیج رفت. تصویر مقابلم برای لحظهای تار شد و مجبور شدم دستم را به دیوار تکیه بدهم.
لیزا با نگرانی جلو آمد.
«ویکتور! چی شد؟ حالت خوبه؟»
چشمهایم را بستم و سعی کردم تعادلم را حفظ کنم.
«چیزی نیست... فقط خیلی خستهام.»
نگاهی به صورتم انداخت. هنوز میشد تردید را در چهرهاش دید، اما نگرانیاش بیشتر از قبل شده بود.
چند لحظه سکوت کرد. سپس کنار رفت و در را بیشتر باز کرد.
«بیا تو.»
آهسته وارد خانه شدم و خودم را روی مبل انداختم.
بعد از مدتها، احساس آرامش میکردم
اما هنوز نمیدانستم آیا واقعاً به امنیت برگشتهام یا فقط از یک کابوس وارد کابوسی دیگر شدهام.