پوشه را روی پاهایم گذاشتم و به سمت دیوید حرکت کردم.
او در انتهای راهرو منتظرم ایستاده بود.
گفت: «بالاخره پیدات شد! بیا، یه چیز جالب پیدا کردم.»
پرسیدم: «چی هست حالا؟»
نگاهی به پوشه انداخت، اما چیزی نپرسید. با هم وارد راهروی دیگری شدیم و چند دقیقه بعد، مقابل دری فلزی ایستادیم.
دیوید دستگیره را پایین کشید و در را باز کرد.
اتاق بزرگی مقابلمان قرار داشت. چند تخت فلزی در ردیف‌های منظم چیده شده بودند و تسمه‌های چرمی از کناره‌هایشان آویزان بود. کنار هر تخت، دستگاه‌هایی با صفحه‌نمایش خاموش دیده می‌شد. پایه‌های سرم، میزهای کوچک و دستگاه تنفس مصنوعی و شوک الکتریکی هم در گوشه‌وکنار اتاق قرار داشتند.
نگاهم به انتهای اتاق افتاد. محفظه‌ای شیشه‌ای آنجا قرار داشت که بخشی از بدنه‌اش ترک برداشته بود. روی زمین، درست زیر آن، لکه‌ای تیره و سوخته به چشم می‌خورد.
روی یکی از دیوارها، کابینتی با درهای شیشه‌ای نصب شده بود. داخل آن، وسایل پزشکی و تعدادی ظرف آزمایشگاهی به چشم می‌خورد.
پرسیدم: «اینجا کجاست؟»
دیوید گفت: «نمی‌دونم. خودمم تازه پیداش کردم.»
هرچه بیشتر به اطراف نگاه می‌کردم، احساس ناخوشایندتری به سراغم می‌آمد.
به یکی از تخت‌ها نزدیک شدم. چیزی کنار پایه‌ی فلزی آن توجهم را جلب کرد.
کارتی روی زمین افتاده بود.
خم شدم و آن را برداشتم.
همین که چشمم به عکس روی کارت افتاد، خشکم زد.
عکس خودم بود.
چند لحظه به تصویر خیره ماندم. نام ویکتور هریس زیر عکس نوشته شده بود. اطلاعات دیگری هم روی کارت وجود داشت؛ از جمله تخصص، کد شناسایی و نام بیمارستان.
زیر لب گفتم: «یعنی من دکتر بودم؟»
دیوید از آن طرف اتاق پرسید: «چی پیدا کردی؟»
جوابی ندادم.
ناگهان تصویرهایی در ذهنم شکل گرفتند.
خودم را دیدم که میان چند مصدوم حرکت می‌کردم. صدای جنگنده‌هایی را می‌شنیدم که در آسمان با یکدیگر درگیر بودند. لباس‌هایم خاکی و آغشته به خون بود. کنار مردی زانو زده بودم و تلاش می‌کردم جلوی خون‌ریزی‌اش را بگیرم.
فردی از دور فریاد زد:
«دکتر! اینجا! سریع‌تر!»
تصویرها با سرعت تغییر کردند. نور شدیدی مقابلم ظاهر شد و لحظه‌ای بعد، همه‌چیز در تاریکی فرو رفت.
دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم.
درد شدیدی در سرم پیچید.
«آخ...»
دیوید با نگرانی به طرفم آمد.
«ویکتور! حالت خوبه؟»
چند بار پلک زدم و سعی کردم نفسم را تنظیم کنم.
گفتم: «آره... فقط یه سردرد جزئیه. چیزی نیست.»
کارت را در دستم فشردم و از دیوید پرسیدم:
«تو بیمارستان جانز هاپکینز رو می‌شناسی؟»
با تعجب نگاهم کرد.
«خب معلومه! ما همین الان داخلشیم.»
«مطمئنی؟ پس چرا به من نگفتی؟»
شانه‌هایش را بالا انداخت.
«خب، نپرسیدی!»
چند لحظه به او خیره ماندم.
جوابش ساده بود، اما نمی‌دانستم چرا از شنیدنش تعجب کرده‌ام. شاید انتظار داشتم چیز بیشتری درباره‌ی این مکان بداند.
دیوید نگاهی به پوشه انداخت و پرسید:
«راستی، جریان این پوشه چیه؟»
گفتم: «نمی‌دونم. تازه پیداش کردم. هنوز فرصت نکردم درست نگاهش کنم.»
پوشه را از دستم گرفت و ورق زد.
«صبر کن ببینم... این چیه؟»
چیزی را از میان مدارک بیرون کشید.
«یه فلش! احتمالاً اطلاعات مهمی توشه.»
فلش را از او گرفتم و بررسی‌اش کردم.
رو به دیوید کردم و گفتم:
«بیا بریم بایگانی. اونجا یه کامپیوتر دیدم. شاید بتونیم فایل‌هاشو باز کنیم.»
وقتی به بایگانی رسیدیم، دیوید کامپیوتر را روشن کرد و فلش را به آن وصل کرد.
چند پوشه روی صفحه ظاهر شد، اما برای دسترسی به فایل‌ها به رمز عبور نیاز داشتیم.
دیوید چند رمز مختلف را امتحان کرد. نام بیمارستان، چند تاریخ و حتی ترکیب‌های عددی مختلف را وارد کرد، اما هیچ‌کدام جواب نداد.
با کلافگی گفت: «عجب! انگار نمی‌خوان کسی به این اطلاعات دسترسی پیدا کنه.»
من هم چند رمز دیگر را امتحان کردم، اما نتیجه‌ای نداشت.
دیوید یکی از پرونده‌ها را باز کرد و مشغول خواندن صفحات آن شد. ابروهایش در هم رفت.
گفت: «من که اصلاً متوجه نمی‌شم قضیه چیه. اینا کین؟ برای چی همچین آزمایش‌هایی انجام دادن؟»
نگاهی به صفحه انداختم. اصطلاحات تخصصی و یادداشت‌های متعددی در گزارش دیده می‌شد، اما هنوز نمی‌توانستم ارتباط میان آن‌ها را بفهمم.
دیوید صندلی‌اش را عقب کشید و از جایش بلند شد.
«من برم یه چیزی درست کنم بخوریم. از صبح دارم توی این خراب‌شده می‌گردم. بدجور خسته شدم.»
گفتم: «باشه. منم چند دقیقه دیگه میام پیشت.»
دیوید از اتاق بیرون رفت و من با انبوهی از مدارک تنها ماندم.
سرم را آرام به عقب بردم و به پشتی ویلچر تکیه دادم تا فشار کمتری به گردنم وارد شود.
چشمم به اعداد روی یکی از برگه‌های پرونده افتاد.
برگه را جلو کشیدم.
بالای نام هر بیمار، شماره‌ای ثبت شده بود. شماره‌هایی که در نگاه اول شبیه کدهای شناسایی به نظر می‌رسیدند.
ناگهان فکری به ذهنم رسید.
به صفحه‌ی کامپیوتر برگشتم و دوباره نگاهی به پوشه‌هایی انداختم که پیش‌تر نتوانسته بودیم بازشان کنیم.
یکی از شماره‌های روی برگه را وارد کردم.
پس از فشردن کلید ورود، قفل پوشه باز شد.
نفس عمیقی کشیدم و روی اولین ویدئو کلیک کردم.
تصویر کمی تار بود. اتاقی سفیدرنگ دیده می‌شد که چند نفر با روپوش و ماسک در آن حضور داشتند. فردی روی تخت دراز کشیده بود و یکی از افراد مشغول آماده‌کردن تجهیزات بود.
چند لحظه بعد، آزمایش آغاز شد.
به صفحه نزدیک‌تر شدم.
یکی از افراد ماده‌ای را به بیمار تزریق کرد. مرد روی تخت ناگهان شروع به تقلا کرد و چند نفر برای مهار او جلو آمدند.
صدای نامفهومی از بلندگو پخش شد.
ویدئو را متوقف کردم و تصویر را کمی بزرگ‌تر کردم.
قلبم تندتر زد.
نه...
این همان مردی بود که در آن اتاق با من درگیر شده بود.
همان مردی که مجبور شده بودم با چاقو به او ضربه بزنم.
چند لحظه به صفحه خیره ماندم. سپس ویدئو را از ابتدا پخش کردم.
این بار با دقت بیشتری نگاه کردم.
همان چهره بود.
اما اینجا چه کار می‌کرد؟
چرا در یک آزمایش محرمانه حضور داشت؟
علاوه بر ویدئو، یک فایل PDF هم وجود داشت.
آن را باز کردم.
چند صفحه متن و جدول مقابلم قرار گرفت. در صفحات ابتدایی، توضیحاتی درباره‌ی روند آزمایش نوشته شده بود. کمی پایین‌تر، فهرستی از افراد حاضر
در پروژه دیده می‌شد.
نام‌ها را یکی‌یکی خواندم.
بعضی از آن‌ها برایم آشنا بودند.
اما وقتی به انتهای فهرست رسیدم، دستم روی ماوس خشک شد.
نامی را دیدم که اصلاً انتظار نداشتم آنجا ببینم.
