وقتی به انتهای فهرست رسیدم، دستم روی ماوس خشک شد.
نامی را دیدم که اصلاً انتظار نداشتم آنجا ببینم.
ویکتور...
چند بار پلک زدم و دوباره به صفحه نگاه کردم.
اشتباه نمی‌کردم. نام خودم بود.
احساس کردم چیزی درون سینه‌ام فرو ریخت. دستم را روی میز گذاشتم و سعی کردم افکارم را مرتب کنم.
پس من هم یکی از افرادی بودم که در آن آزمایش‌ها نقش داشتند.
سرم را پایین انداختم.
اگر واقعاً در آن اتفاقات نقش داشتم، حق نداشتم خودم را بی‌گناه تصور کنم.
نگاهم دوباره به فهرست نام‌ها افتاد. احساس سنگینی عجیبی داشتم. نمی‌دانستم دقیقاً چه کرده بودم، اما همین که فهمیده بودم بخشی از این پروژه بوده‌ام، آزارم می‌داد.
چند دقیقه همان‌جا بی‌حرکت ماندم. سرانجام فایل را بستم، فلش را از کامپیوتر بیرون آوردم و به سمت دیوید رفتم.
---
وقتی به آشپزخانه رسیدم، دیوید مشغول آماده کردن غذا بود. با دیدنم سرش را برگرداند و گفت:
«چقدر دیر کردی! تونستی چیزی پیدا کنی؟»
کمی مکث کردم.
نمی‌دانستم چطور باید جوابش را بدهم. هنوز خودم هم نمی‌توانستم چیزهایی را که دیده بودم، هضم کنم.
گفتم:
«فعلاً که نه. داشتم اطلاعات مربوط به بیمارها رو بررسی می‌کردم. برای همین یکم طول کشید.»
دیوید سری تکان داد و دوباره مشغول کارش شد.
چند لحظه سکوت کردم. بعد پرسیدم:
«راستی... یادت میاد قبل از اینکه بیای اینجا، چه کار می‌کردی؟»
نگاهی به من انداخت.
«اوممم... تقریباً. چطور؟»
گفتم:
«همین‌طوری. می‌خوام بدونم آخرین چیزی که از زندگی قبلیت یادت میاد چیه.»
دیوید کمی فکر کرد و گفت:
«ویکتور، خودت می‌دونی بعد از اینکه منو به یه بیمارستان دیگه منتقل کردن، اوضاعم خیلی بهتر شد. درآمد خوبی داشتم، با ماریا آشنا شدم و زندگی کم‌کم داشت روی روال می‌افتاد.»
لبخند کوتاهی زد و ادامه داد:
«تا همین سه روز پیش رو خوب یادمه. می‌دونم چه اتفاقاتی افتاد، ولی بعدش دیگه چیزی یادم نمیاد. وقتی به هوش اومدم، خودمو توی این بیمارستان دیدم.»
با تعجب نگاهش کردم.
«یعنی سه روزه اینجایی؟»
«آره. فکر کنم سه روز شده. شایدم بیشتر.»
چیزی نگفتم.
سه روز؟
اگر دیوید سه روز بود که در این بیمارستان به سر می‌برد، چطور تمام این مدت دنبال راه خروج می‌گشت؟ چرا هنوز چیز زیادی درباره این مکان نمی‌دانست؟
نگاهم را از او گرفتم و به نقطه‌ای خیره شدم.
دیوید پرسید:
«تو چی؟ قبل از اینکه اینجا به هوش بیای، یادت میاد چه کار می‌کردی؟»
برای لحظه‌ای مردد ماندم.
«راستش... چیز زیادی یادم نمیاد.»
دیوید غذا را روی میز گذاشت و گفت:
«یه خورده به مغزت فشار بیار. مطمئناً به یه نتیجه‌ای می‌رسی.»
نفس عمیقی کشیدم.
«خب... قبل از اینکه تو رو ببینم، وارد یه اتاق شدم. یه مرد اونجا بود که بهم حمله کرد.»
دیوید با دقت نگاهم کرد.
ماجرا را از ابتدا تا انتها برایش تعریف کردم. بعد لباسم را بالا زدم تا جای زخم را نشانش بدهم.
اما چیزی ندیدم.
با تعجب به پوستم خیره شدم. دستم را روی محل زخم کشیدم. اثری از آن نبود. خواستم کبودی روی مچم را هم نشانش بدهم، اما آن هم ناپدید شده بود.
با ناباوری زیر لب گفتم:
«خدای من... این باورکردنی نیست.»
دیوید پرسید:
«چی شده؟»
گفتم:
«باید خودت ببینی. بیا با من.»
با هم به سمت اتاقی رفتیم که درگیری در آن اتفاق افتاده بود.
اما همین که وارد شدم، خون در رگ‌هایم منجمد شد.
اتاق کاملاً مرتب بود.
نه خبری از خون روی زمین بود، نه اثری از وسایلی که هنگام درگیری به‌هم ریخته بودند. حتی کمد و وسایل داخل آن هم سر جای خودشان قرار داشتند.
چند لحظه مات و مبهوت به اطراف نگاه کردم.
«نه... امکان نداره.»
دیوید پرسید:
«چی شده، ویکتور؟»
به سمتش برگشتم.
«اینجا... من توی همین اتاق با اون مرد درگیر شدم...»
جمله‌ام را نیمه‌کاره رها کردم.
نمی‌دانستم دیگر چه بگویم.
دیوید نگاهی به اتاق انداخت و دوباره به من خیره شد.
«مطمئنی همین‌جا بود؟»
با اطمینان سر تکان دادم.
«آره. خودم یادمه.»
ناگهان چیزی را به خاطر آوردم.
گردن‌بند.
آن را از جیبم بیرون آوردم. هنوز همراهم بود.
قاب کوچک آن را باز کردم و عکس داخلش را به دیوید نشان دادم.
«این دور گردنش بود. فقط همین از اون اتاق برام باقی مونده.»
دیوید چند لحظه به عکس خیره ماند.
گردن‌بند را از او گرفتم و دوباره داخل جیبم گذاشتم.
دیگر نمی‌توانستم در آن اتاق بمانم. همه‌چیز بیش از حد عجیب شده بود. زخم‌هایی که ناپدید شده بودند، اتاقی که هیچ اثری از درگیری در آن باقی نمانده بود و خاطراتی که دیگر نمی‌توانستم به آن‌ها اعتماد کنم.
رو به دیوید گفتم:
«من یه کم می‌رم هوا بخورم.»
او سر تکان داد.
«باشه. من پایینم. کمک خواستی صدام کن.»
به یکی از اتاق‌هایی رفتم که بالکن داشت. در را باز کردم و قدم به فضای کوچک آن گذاشتم.
هوای دلپذیری بود. نسیم خنکی در میان شاخه‌های درختان می‌پیچید و برگ‌ها را به رقص درمی‌آورد. پرده نازک ساختمان روبه‌رو با هر وزش باد کمی تکان می‌خوردند. نفس عمیقی کشیدم و اجازه دادم هوای تازه ریه هایم را پر کند.
سعی کردم به اتفاقات اخیر فکر نکنم، اما ذهنم دست‌بردار نبود.
چشم‌هایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم.
وقتی دوباره چشم باز کردم، چیزی در ساختمان روبه‌رو توجهم را جلب کرد.
مردی را دیدم که پشت یک کامپیوتر نشسته بود.
سرش کمی خم شده بود و به صفحه نمایش نگاه می‌کرد. نور مانیتور صورتش را روشن کرده بود.
چند لحظه به او خیره ماندم.
مرد سرش را کمی چرخاند.
قلبم تندتر زد.
دستم را بالا آوردم و چشم‌هایم را مالیدم. دوباره به همان نقطه نگاه کردم.
اما دیگر آنجا نبود.
ساختمان روبه‌رو خالی بود.
باورم نمی‌شد.
چند لحظه همان‌طور به پنجره خیره ماندم. بعد نگاهم را از ساختمان گرفتم و زیر لب گفتم:
«من دیوونه شدم یا واقعاً اینجا یه اتفاقاتی داره می‌افته؟»
