
چند دقیقهای همانجا ماندم و به اتفاقی که لحظاتی پیش رخ داده بود، فکر کردم. مردی که پشت کامپیوتر نشسته بود، درست مقابل چشمانم ناپدید شده بود. دیگر نمیدانستم باید به چشمهایم اعتماد کنم یا به ذهنی که هر روز بیشتر مرا در سردرگمی فرو میبرد.
از اتاق بیرون آمدم تا دیوید را پیدا کنم.
او را در انتهای راهرو دیدم. کنار پنجره ایستاده بود و به منظره بیرون خیره شده بود. آرام به سمتش رفتم .متوجه حضورم نشد.
وقتی به او نزدیک شدم، نگاهم به پشت گردنش افتاد. زیر موهای کوتاهش، برجستگی کوچکی به چشم میخورد. چیزی شبیه قطعهای فلزی که به پوستش متصل شده باشد.
صدایش زدم:
_ دیوید!
سرش را برگرداند.
_ ترسوندی منو پسر! چیزی شده؟
_ نه... یعنی آره.
از او پرسیدم:
اون چیه پشت گردنت؟
نگاهش را از من دزدید. یقه لباسش را مرتب کرد و با لحنی مضطرب گفت:
_ کدوم؟
_ همین چیزی که بهت وصله. انگار یه تراشه روی پوستته.
_ نمیدونم. از همون اول که به هوش اومدم، اونجا بود. تو هم یکی داری.
با شنیدن حرفش، دستم را به سمت پشت گردنم بردم. چند لحظه جستوجو کردم تا بالاخره انگشتانم به برجستگی کوچکی برخورد کردند.
_ فکر میکنی برای چی باشه؟
شانههایش را بالا انداخت.
_ نمیدونم. شاید یکی داره ما رو کنترل میکنه. درست مثل فیلم «ارتقا»!
با کلافگی نگاهش کردم.
_ بابا، یکم جدی باش. الان وقت شوخیه؟
پیش از آنکه سؤال دیگری بپرسم، دیوید رو به من کرد و گفت:
_ خب، حال و هوات عوض شد؟
از تغییر ناگهانی موضوع تعجب کردم، اما چیزی نگفتم.
_ نه چندان. هنوز نمیتونم اتفاقاتی رو که اینجا میافته، درک کنم.
_ به نظرم زیادی داری بهشون فکر میکنی. شاید بهتر باشه کمی استراحت کنی.
جوابی برایش نداشتم.
آن شب، وقتی هر دو روی تختهایمان دراز کشیده بودیم، صدای اعلان گوشی به گوشم رسید. ابتدا تصور کردم اشتباه شنیدهام، اما چند لحظه بعد صدای فردی را شنیدم.
چشمهایم را اندکی باز کردم. او تصور میکرد خوابیدهام.
_ ما به اطلاعات زیادی دست پیدا کردیم. فقط یکم دیگه مونده تا به هدفمون برسیم.
دیوید برای اینکه متوجه صحبتهایش نشوم، از اتاق بیرون رفت. وقتی برگشت، خودم را به خواب زدم و با دقت حرکاتش را زیر نظر گرفتم. میخواستم بفهمم گوشی را کجا پنهان میکند.
او گوشی را داخل بالشت خود گذاشت.
آن شب خواب به چشمانم نیامد. ذهنم مدام سناریوهای مختلفی را کنار هم میچید.
دیگر فقط به محیط بیمارستان شک نداشتم. رفتار دیوید هم به معمای تازهای تبدیل شده بود.
صبح شد و خورشید نور زردرنگش را بر دیوارهای سرد اتاق پاشید
منتظر ماندم تا دیوید از اتاق خارج شود. وقتی مطمئن شدم تنها هستم، آرام از جایم بلند شدم و به سمت تخت او رفتم.
گوشی هنوز همانجا بود.
آن را برداشتم و صفحهاش را روشن کردم. برخلاف انتظارم، گوشی قفل نبود. وارد بخش پیامها شدم. چندین گفتوگو و پیام صوتی در آن وجود داشت.
یکی از گفتوگوها توجهم را جلب کرد. نام مخاطب «دومینیک» بود.
پیامهای کوتاهی میان آنها ردوبدل شده بود. چند جمله از میانشان توجهم را به خود جلب کرد:
«وضعیت سوژه چطوره؟»
«هنوز به نتیجه نهایی نرسیدیم.»
«مراقب باش چیزی متوجه نشه.»
سوژه؟
منظورشان چه کسی بود؟
انگشتم را روی صفحه گذاشتم و به سمت پایین کشیدم تا پیامهای قبلی را بخوانم، اما پیش از آنکه فرصت کنم، صدایی از پشت سرم شنیدم:
_ دنبال چی میگردی، ویکتور؟
تمام بدنم منقبض شد.
گوشی از دستم رها شد و با برخورد به زمین، صفحهاش ترک برداشت.
خواستم چیزی بگویم، اما فرصت نکردم. دیوید با سرعت به سمتم آمد و پیش از آنکه بتوانم واکنشی نشان دهم، ضربهای به سرم وارد کرد.
همهچیز در برابر چشمانم به چرخش درآمد.
آخرین چیزی که پیش از بیهوش شدن دیدم، چهره دیوید بود.
همان دوستی که تا چند روز پیش تصور میکردم میتوانم به او اعتماد کنم.