
سرش را برگرداند. همین که مرا دید، چشمهایش گرد شد. چند لحظه با ناباوری نگاهم کرد و بعد گفت:
«ویکتور؟ خودتی؟»
لبخند کمرنگی زدم.
«آره،.»
دیوید ملاقه را روی میز گذاشت و با عجله به طرفم آمد.
«باورم نمیشه! بیا بغلم، پسر!»
دستهایش را دور شانههایم حلقه کرد و محکم مرا در آغوش کشید. برای چند لحظه، تمام اتفاقات عجیب آن روز را فراموش کردم. دیدن یک چهرهی آشنا، میان آن همه اتفاق ناشناخته، حس عجیبی داشت؛ انگار تکهای از زندگی قبلیام را دوباره پیدا کرده بودم.
وقتی از هم فاصله گرفتیم، دیوید هنوز لبخند میزد.
گفت: «مرد حسابی، تو اینجا چی کار میکنی؟ اصلاً چطوری سر از اینجا درآوردی؟»
نگاهی به اطراف انداختم.
«خودمم نمیدونم. وقتی به هوش اومدم، دیدم توی این بیمارستانم. تو چی؟»
دیوید شانههایش را بالا انداخت.
«منم وقتی به هوش اومدم، همینجا بودم. از صبح دارم دنبال راه خروج میگردم، ولی هر دری رو که امتحان کردم، به جایی نرسیدم.»
به یاد دستگیرهی برقدار افتادم.
«یعنی هیچ راهی برای بیرون رفتن پیدا نکردی؟»
«نه. چند تا از راهروها رو گشتم، چند تا در رو هم امتحان کردم، ولی چیزی پیدا نکردم.»
کمی مکث کردم و پرسیدم:
«فکر میکنی کس دیگهای هم توی این بیمارستان باشه؟»
دیوید لبش رو کمی کج کرد و گفت:
«نمیدونم. فکر نکنم. تا الان که کسی رو ندیدم.»
به مردی فکر کردم که در اتاق به من حمله کرده بود. هنوز تصویر چهرهاش از ذهنم پاک نشده بود. میخواستم ماجرایش را برای دیوید تعریف کنم، اما نمیدانستم از کجا باید شروع کنم. حتی خودم هم نمیفهمیدم دقیقاً چه اتفاقی افتاده بود.
دیوید صندلیای را از کنار میز بیرون کشید و گفت:
«راستی، قبل از اینکه اینجا به هوش بیای، یادت میاد چه اتفاقی افتاده بود؟»
نگاهم را از او گرفتم.
سعی کردم به گذشته فکر کنم.
چشمهایم را بستم. تصویرهایی پراکنده در ذهنم شکل گرفتند؛ فردی را دیدم که در حال داد و فریاد و تقلا کردن است، صدایی از بلند گو که می گفت هر چه سریعتر از این مکان خارج بشید.
اما درست وقتی خواستم تصویرها را کنار هم بگذارم، همهچیز محو شد.
دستم را روی پیشانیام گذاشتم.
«نه. چیز زیادی یادم نمیاد. هرچی بیشتر سعی میکنم به خاطر بیارم، کمتر میفهمم چی شده.»
دیوید سری تکان داد.
«ولش کن. الان که کاری از دستمون برنمیاد. امشب یه چیزی میخوریم و استراحت میکنیم. فردا یه فکری براش میکنیم.»
گرسنگی اجازه نمیداد بیشتر از این به چیزی فکر کنم. دیوید غذا را میان دو ظرف تقسیم کرد و یکی را به من داد. بعد هر دو مشغول خوردن شدیم.
---
صبح روز بعد، بعد از خوردن صبحانه، دیوید از جایش بلند شد و گفت:
«من میرم بقیهی راههای خروج رو هم امتحان کنم. شاید بالاخره یکیشون باز بود و تونستیم از این خراب شده فرار کنیم»
سرم را به علامت تایید تکان دادم.
«باشه. منم میرم بخش بایگانی. شاید چیزی پیدا کردم که به دردمون بخوره؛ یا وسیله برای باز کردن درها یا اطلاعاتی دربارهی این بیمارستان.»
دیوید گفت: «فکر خوبیه. هرچی پیدا کردی، بهم خبر بده.»
بعد از هم جدا شدیم.
در ربیمارستان سکوت مطلق حکمفرما بود. درحالیکه ویلچرم را به سمت اتاق میراندم، پرستاری را دیدم که از انتهای راهرو به سویم میآمد. با دیدنم هیچ واکنشی نشان نداد. تنها کارت پرسنلیاش را مرتب کرد و به راهش ادامه داد.
صدایش زدم.
«پ... پرستار، میشه کمکم کنید؟»
بیاعتنا از کنارم گذشت؛ انگار اصلاً صدایم را نشنیده بود. ویلچر را چرخاندم تا دنبالش بروم، اما هنوز چند لحظه نگذشته بود که خشکم زد.
راهرو خالی بود.
انگار از همان ابتدا، کسی آنجا نبوده است.
با خودم گفتم:« مگه میشه همچین چیزی؟ اون الان اینجا بود. کجا غیبش زد؟
باید هر چه زودتر از این جا برم وگرنه دیوونه میشم.»
پس از چند دقیقه، تابلوی بخش بایگانی را دیدم. در را باز کردم و وارد شدم.
اتاق پر از قفسه چوبی بود که پوشهها و پروندههای قدیمی روی آنها چیده شده بودند. میزی در انتهای اتاق قرار داشت که روی آن کامپیوتری بود.
لایهی نازکی از گردوغبار روی سطحشان نشسته بود.
نمیدانستم دقیقاً از کجا شروع کنم.
شاید باید دنبال چیزی می گشتم که توضیح میداد چرا در بیمارستانی به این بزرگی هیچکس حضور ندارد. شاید هم نشانهای از اینکه چه کسی ما را به اینجا آورده بود.
یکی از کشوها را باز کردم.
چند برگه و تعدادی پروندهی قدیمی داخلش بود. آنها را کنار زدم و به سراغ قفسهی بعدی رفتم.
چند پوشه را بیرون کشیدم و ورق زدم. بیشترشان اطلاعاتی معمولی داشتند؛ نام بیماران، تاریخهای پذیرش و یادداشتهایی که برایم معنای خاصی نداشتند.
در همین حین چشمم به پوشه ای خورد که مهر محرمانه روی آن خورده بود.
در حال تماشای محتویات آن بودم که صدای دیوید را شنیدم .
«ویکتور!»
سرم را بالا آوردم. او جلوی در ایستاده بود و با هیجان نگاهم میکرد.
«بدو بیا ببین چی پیدا کردم!»