
اما کسی پاسخ نداد.
دعا دعا میکردم که گوشی را بردارد، اما با هر بوق، امیدم کمرنگتر میشد.
نمیدانستم ساعت چند است یا چند روز از آخرین باری که لیزا را دیده بودم میگذرد. فقط میخواستم صدایش را بشنوم. میخواستم مطمئن شوم دستکم یک چیز در این دنیای لعنتی هنوز سر جای خودش است.
بالاخره تماس وصل شد.
صدای زنی از آن طرف خط آمد.
«الو؟»
«الو، لیزا؟»
چند لحظه سکوت کرد.
«شما؟»
لبخند کمرنگی روی لبم نشست.
گفتم: «منم، ویکتور.»
سکوت کوتاهی برقرار شد.
بعد، با لحنی سرد گفت:
«آقا، لطفاً مزاحم نشید.»
لبخند از روی لبم محو شد.
«چی؟»
«مگه گوشت مشکل داره؟ گفتم مزاحم نشو.»
گوشی را از گوشم فاصله دادم و به صفحهاش نگاه کردم. شمارهای که گرفته بودم درست بود.
دوباره گوشی را به گوشم چسباندم.
«لیزا، بابا منم، ویکتور. یعنی چی که مزاحم نشو؟»
صدایم بلندتر از چیزی شد که انتظار داشتم.
چند نفر را کشته بودم، در یک بیمارستان متروکه سرگردان شده بودم و هنوز نمیدانستم چه بلایی سرم آمده است. بااینحال، هیچکدام از آن اتفاقات بهاندازهی این چند کلمه آزارم نمیداد.
«لیزا، با من حرف بزن. چی شده؟»
صدای نفسهایش را شنیدم.
بعد، صدای ضعیف و لرزانش به گوش رسید.
«نه...»
مکثی کرد.
«این امکان نداره...»
ناگهان زد زیر گریه.
خشکم زد.
«لیزا؟»
صدای گریهاش از پشت گوشی بلندتر شد. میخواستم چیزی بگویم، اما کلمات در گلویم گیر کرده بودند.
در همان لحظه، صدای مردی از دور شنیده شد. از لحن صدایش فهمیدم آرتور است، برادر لیزا.
«لیزا؟ کی پشت خطه؟»
لیزا نتوانست جواب بدهد. میان گریههایش فقط چند کلمهی نامفهوم گفت.
آرتور دوباره پرسید:
«چی شده؟ چرا گریه میکنی؟»
صدای لیزا را شنیدم که بهزحمت گفت:
«یه نفر... یه نفر زنگ زده میگه...»
گریهاش اجازه نمیداد درست حرف بزند.
«میگه من ویکتورم...»
قلبم فرو ریخت.
صدای قدمهایی شنیده شد. بعد، گوشی جابهجا شد و آرتور با لحنی تند گفت:
«الو؟»
گفتم: «سلام، آرتور. خوبی؟»
«تو کی هستی؟»
«من ویکتورم. گوشی رو بده به لیزا. باید باهاش حرف بزنم.»
صدایش سردتر شد.
«چی میگی تو؟»
با کلافگی دستم را روی پیشانیام کشیدم.
«آرتور، یعنی تو منو نمیشناسی؟ بگو قضیه چیه. چرا لیزا گریه میکنه؟ چی شده؟»
صدایش ناگهان بالا رفت.
«اسم منو از کجا میدونی؟»
از شنیدن حرفش تعجب کردم. سؤالش آنقدر عجیب بود که برای چند لحظه فقط به روبهرو خیره ماندم.
آرتور ادامه داد:
«ببین، نمیدونم کی هستی و از کجا شمارهی ما رو پیدا کردی، ولی این خانواده بهاندازهی کافی داغ دیده. لازم نیست با این مسخرهبازیها حال کسی رو بدتر کنی.»
داغ دیده؟
اخم کردم.
«داری دربارهی چی حرف میزنی؟»
«دیگه با این شماره تماس نگیر. اگه دوباره زنگ بزنی، به پلیس اطلاع میدم. فهمیدی؟»
«صبر کن! گوشی رو بده به لیزا! فقط میخوام بدونم چه اتفاقی افتاده!»
صدای بوق ممتد در گوشم پیچید.
تماس قطع شده بود.
چند لحظه گوشی را همانطور کنار گوشم نگه داشتم. انگار اگر تکان نمیخوردم، اگر چیزی نمیگفتم، شاید صدای لیزا دوباره برمیگشت.
شماره را دوباره گرفتم.
این بار تماس برقرار نشد.
دوباره امتحان کردم.
هیچکس جواب نداد.
آرتور گفته بود این خانواده داغ دیده است. مگر چه اتفاقی افتاده بود؟
لیزا چرا مرا نشناخت؟
چرا وقتی اسمم را شنید، به گریه افتاد؟
و آرتور از کجا میدانست من ویکتور نیستم؟
درد گردنم دوباره شدت گرفته بود، اما دیگر به آن توجهی نداشتم.
سعی کردم آخرین باری را که لیزا را دیده بودم به یاد بیاورم.
تصویری مبهم در ذهنم شکل گرفت. نور ملایمی که از پنجره میتابید، فنجانی روی میز و صدای لیزا که چیزی میگفت، درحالیکه من جوابی به او نمیدادم.
اما چهرهاش واضح نبود.
هرچه بیشتر تلاش میکردم، تصویر دورتر میشد؛ انگار خاطرهای را به یاد میآوردم که به شخص دیگری تعلق داشت.
چشمهایم را باز کردم.
نه. امکان نداشت.
من لیزا را میشناختم. او همسرم بود. صدایش را میشناختم.
پس چرا با شنیدن اسمم آنطور گریه کرد؟
شاید آرتور دروغ میگفت. شاید لیزا به دلیلی نمیخواست با من حرف بزند.
این سؤالهای بیجواب داشتند مرا به مرز جنون میرساندند.
اما احتمال دیگری هم وجود داشت.
احتمالی که حتی فکر کردن به آن حالم را بد میکرد.
شاید برای آنها، من واقعاً مرده بودم.
دستم را روی صورتم کشیدم و زیر لب گفتم:
«نه... نه، این نمیتونه درست باشه.»
اما صدای آرتور دوباره در ذهنم پیچید.
این خانواده بهاندازهی کافی داغ دیده.
برای اولین بار از وقتی در آن بیمارستان بیدار شده بودم، از چیزی ترسیدم که نمیتوانستم با چاقو یا میلهی فلزی با آن بجنگم.
از این ترسیدم که شاید بیرون از آن دیوارها، من دیگر وجود خارجی نداشته باشم.
اگر من زنده بودم، پس چرا لیزا فکر میکرد مردهام؟
دستم را روی صورتم کشیدم. سردردم دوباره شدت گرفته بود و احساس میکردم اگر بیشتر از این به اتفاقات اخیر فکر کنم، سرم از درد منفجر میشود.
باید از آنجا بیرون میرفتم.
شاید اگر خارج میشدم، میتوانستم از کسی کمک بگیرم. شاید میتوانستم بفهمم چه اتفاقی افتاده و چرا هیچچیز با خاطراتم جور درنمیآید.
به سمت در ورودی بیمارستان حرکت کردم.
راهرو در سکوت فرو رفته بود. صدای چرخهای ویلچر روی سرامیک در فضا میپیچید و هر بار که از کنار چراغی عبور میکردم، سایهام روی دیوار کش میآمد.
سرانجام به در خروجی رسیدم.
در شیشهای بود و پشت آن، تاریکی محوطه دیده میشد. از این فاصله نمیتوانستم چیزی را بهوضوح تشخیص بدهم، اما همین که نشانهای از دنیای بیرون میدیدم، کافی بود تا کمی امیدوار شوم.
دستم را روی دستگیره گذاشتم.
بهمحض اینکه انگشتانم با فلز تماس پیدا کردند، شوک شدیدی به دستم وارد شد.
«آخ!»
دستم را با سرعت عقب کشیدم. درد و سوزش تا ساعدم بالا رفت و برای لحظهای انگشتانم بیحس شدند.
با ناباوری به دستگیره نگاه کردم.
چه اتفاقی افتاده بود؟
دوباره دستم را جلو بردم، این بار با احتیاط بیشتر. پیش از آنکه انگشتانم کاملاً به دستگیره برسند، مکث کردم.
نفس عمیقی کشیدم و دستگیره را گرفتم.
شوک دوباره به دستم وارد شد.
«لعنتی!»
چند لحظه به دستم خیره ماندم. قلبم تند میزد و هنوز سوزش ناخوشایندی در انگشتانم احساس میکردم.
نگاهم را از دستگیره به در شیشهای دوختم.
بیرون، چیزی تغییر نکرده بود. محوطه همچنان خالی و تاریک به نظر میرسید.
دستم را روی چرخ ویلچر گذاشتم و کمی عقب رفتم.
نمیتوانستم از آن در خارج شوم. دستکم نه به این شکل.
با عصبانیت به در نگاه کردم.
با خودم گفتم:«
نکته کسی عمداً دستگیره را برقدار کرده و نمیخواد من از بیمارستان بیرون برم. اما چه کسی؟ و چرا؟»
با صدای بلند فریاد زدم:
«کسی تو این خرابشده نیست؟ منم میخوام از این جهنم برم بیرون!»
هیچکس جواب نداد.
اگر نمیتوانستم از در ورودی بیرون بروم، باید راه دیگری پیدا میکردم. شاید در دیگری وجود داشت یا حتی راهپلهای که میتوانستم از آن استفاده کنم.
فعلاً انتخاب دیگری نداشتم. باید به جستوجو ادامه میدادم.
همینطور که در راهرو پیش میرفتم، احساس ضعف کردم. کمی بعد، صدای غرغر شکمم بلند شد.
خیلی گرسنه بودم.
تصمیم گرفتم آشپزخانه را پیدا کنم تا چیزی برای خوردن پیدا کنم.
هرچه جلوتر میرفتم، بوی ضعیفی در هوا احساس میکردم. بویی شبیه غذای گرم.
ایستادم و بینیام را کمی بالا گرفتم.
امکان نداشت.
تمام این مدت فکر میکردم بیمارستان متروکه است. هیچکس را ندیده بودم، جز مردی که به من حمله کرده بود. بااینحال، بوی غذا بهوضوح در راهرو میپیچید.
شاید کسی آنجا بود.
شاید بالاخره میتوانستم با یک انسان واقعی حرف بزنم.
به حرکت ادامه دادم تا به آشپزخانه رسیدم.
در نیمهباز بود.
نور زردرنگی فضای آشپزخانه را روشن کرده بود. چند ظرف نشسته کنار سینک ظرفشویی بود و چند تکه نان روی میز دیده میشد.
اما چیزی که توجهم را جلب کرد، مردی بود که پشت اجاق گاز ایستاده بود.
قوطی کنسرو لوبیا را در دست داشت و محتویاتش را داخل قابلمهای کوچک خالی میکرد. بعد قوطی را کنار گذاشت و با ملاقه محتویات قابلمه را هم زد.
انگار هیچ اتفاق غیرعادیای در آن بیمارستان نیفتاده بود.
انگار در آشپزخانهی خانهاش ایستاده بود و داشت برای خودش شام درست میکرد.
چند لحظه همانجا ماندم و نگاهش کردم.
مرد چیزی را زیر لب زمزمه میکرد و حواسش به غذا بود. هنوز متوجه حضورم نشده بود.
ملاقه را داخل قابلمه گذاشت و کمی سرش را چرخاند.
همین که صورتش را دیدم، نفسم در سینه حبس شد.
او دیوید بود.
دوست قدیمیام.
خواستم صدایش کنم که...